Categorie archief: Perikelen

Vliegen

IMG_7844
De dagen vliegen voorbij, ondanks het niets doen (nou ja, bijna niets doen)
IMG_7766
want ik heb wel één heel blokje gemaakt, hier liggen ze bij elkaar, nog niet op maar gesneden, de stofjes van het ene blok piepen wat verder over de buitenste naadlijnen dan bij het andere blok, kijk maar op de foto met die ene blok;  zie je die grote stiksteek rondom? Ik stik vlak tegen de buitenste (snij)lijn aan, zodat na het snijden het stiksel in takt blijft, en dus ook de stofranden op hun plaats blijven liggen als ik later de blokken op elkaar ga naaien.
IMG_3281 IMG_7845
Er kwam bij Else een berichtje voorbij over een oproep van Carina , zij schreef over de saaiheid van de sondevoedingslangzakjes met de vraag of er handwerksters waren die misschien mee wilden helpen met het maken van een voorraadje van 100 zakjes. Dat wilde ik wel. Na het zoeken van clips die ik ooit ergens had liggen maar nu nergens meer kon vinden stapte ik in de auto en reed naar de Drie Leeuwtjes in Wouw, vroeger ook wel bekend als de Tricothallen.  Hier kan je veel dingen kopen die uit de tijd zijn, veel spullen zijn opgekocht uit faillissementen en zo, en ja, ik vond een koker vol met roze, witte en blauwe bretelclips, perfect! Beetje te duur naar mijn zin, en toen ik de eigenaresse vertelde waarvoor ik ze nodig had, kreeg ik ze tegen een zachte prijs; ze liep nog even naar achteren en kwam terug met nog wat metalen clips, die ik er bij kreeg. Zo lief! Thuis gekomen gelijk in de lapjeskast gedoken en hup, zakjes gemaakt waarvan ik vrolijk zou worden als ik kind was, of tiener.
IMG_3295
Ik laat het even hierbij, afwachten wat er aan zakjes bij Carina binnen komt, en als ze dan voor een bepaalde groep te weinig heeft, dan schiet ik weer in actie. Ik had wilde ideeën voor gepimpte zakjes,  maar mijn re. hand riep me terug; wat in het vat zit verzuurt niet. Kijk hoe leuk die van Juudje zijn, en Berna, Lisette, Martine, wat een inspiratie, ik hoop dat Carina ruim over de honderd zakjes gaat komen, en dat de postbodes af en aan blijven vliegen met enveloppen vol met zakjes.
Hieronder mijn snelle uitleg hoe ik ze heb gemaakt
zakje

Advertenties

Dikke bult

Dat komt er nou van, als je een blessure niet de tijd geeft om te genezen, nu zit ik met de gebakken peren, terwijl ik stoofperen veel lekkerder vind, die slurp je gewoon naar binnen zonder kauwen, en met gebakken peren moet je toch echt de kiezen op elkaar zetten.

Begin december moest ik mezelf toch zonodig bewijzen door zwaar hak- en spit tuinwerk eigenhandig te lijf te gaan; achteraf had ik wel pijn in de pols/onderarm, wat ik wegwuifde als zijnde spierpijn. Toen kwam de Celtic Solstice mysterie waarmee ik echt niet achterop wilde lopen, en ik alle tandjes bijzette om deze quilt ook echt af te hebben een week na de laatste onthulling van de mysterie. Moet kunnen, toch? Dit vond de fysio niet, na een echo bleek niet mijn spier (wat huisarts dacht) maar mijn polsgewricht vet overbelast te zijn, twee weken in een brace om deze goed te fixeren, en dan weer fysio, en hopelijk ben ik er dan van af.
IMG_3238
Slapen gaat nu eindelijk weer goed, maar voor de rest verveel ik me te pletter, en van het kijken op internet (en facebook) word ik niet rustiger, integendeel, al die inspiratie! Maar ik heb wel een beetje kunnen naaien, dat mocht, met mate, oei, wiens maat? Blokje per dag moet kunnen denk ik, Loki geniet zo van mijn activiteiten aan tafel, hoe meer lapjes, hoe liever.
IMG_3215
Hier heb ik een nieuw proefblokje (oranje met stippen) gemaakt van de versneden pinwheel maar nu met recht van draad aan de buitenkant, wel zo fijn, want bij de eerder gemaakte blauw/rode waren de diagonale naailijnen wel recht van draad, maar de rest niet, het blok leek wel van tricot!
IMG_3200 IMG_3237
de blauw/rode maakte ik op deze snelle manier, van de Missouriquiltcompagny.
en voor de niet rekkende manier moet je hier klikken (en dan krijg je een pdf-bestandje).

Naar de bee gaan moest ook kunnen, even er uit zijn is wel heel fijn.  Janny had nieuwe lampen opgehangen; de TL bakken waren er uit en de leuke lampen van Ikea met echte daglichtlampen er in, wat een zee van licht bij binnenkomst,
IMG_3217 IMG_3220
en met een traktatie van Jeanne die 65 is geworden werd de eerste bee van het jaar feestelijk ingehuldigd.
Het was erg gezellig en zoveel om te zien, naast mij zat Franka weer prachtig te borduren, daarnaast zat een voor mij nieuwe beelid met een schitterend appliquatiewerk (van stofjes van de stalenmappen van Leur)
IMG_3221 IMG_3224
en helemaal weg was ik van deze appliquatiequilt van Bunny Hill waar Nelly mee bezig was, ik stond erbij te kwijlen niet normaal!
IMG_3224 IMG_3222
Nelly werkt met de originele stoffen, en haar appliqué steekjes zijn niet te zien, zo netjes (goede docent gehad: Ilse de Beer 🙂 ) zo mooi!   Ria was haar scrapquilt aan het doorquilten, niet met steekjes, maar met kraaltjes, zo zag ik pas bij nadere inspectie

IMG_3227 IMG_3228
Els was de vitrages aan het vermaken (ik dacht eerst dat ze een trouwjurk aan het maken was)
IMG_3230 IMG_3226
Bianca zat naast de hakende Lorene, ze had net een sashing uitgezocht voor hele oude blokken
IMG_3235 IMG_3219
en zo kwam er een eind aan de bee en mocht Janny de auto eerst even een metertje achteruit rijden die door de visite  van DD haast tegen de deur aan was geparkeerd; Lorene kon er wel uit met haar tasje, maar ik kreeg het niet voor elkaar met de naaimachine en twee grote tassen.

Ik heb wel één heel scrapverwerkingsblokje afgekregen; met de naaimachine dragen moet ik uitkijken dat ik nu mijn linkerarm ook niet ga overbelasten, dus volgende keer zal ‘k maar iets anders meenemen, misschien dat een stitchery dan weer gaat (naaldjes vasthouden is nu nog niet zo’n strak plan).
IMG_3234 IMG_3236

Verandering van spijs

Naar aanleiding van dit bericht op facebook over dat rauw voedsel voor katten gezonder is dan wat er aan kattenvoer te koop is in de (supermarkt) winkels,
 photo poesmetafstbedpq8.gif
herinnerde ik me dat Pluis vroeger ook zo genoot van de kippenhartjes die ik ze gaf, en vroeg me af waarom ik hiermee gestopt was. Dus hup in de auto naar de dierenwinkel, deze had alleen maar diepvriesschijfjes kippenvlees voor de kat, dat was niet wat ik zocht, bij de supermarkt ontdekte ik wel kippenlevertjes, niet helemaal wat ik zocht, maar het leek er al meer op; dit zouden ze vast wel lusten, aangezien ze een muis en vogel ook met huid en haar verslinden, en een enkele keer weer uitkotsen, maar dat wijt ik aan het te gulzig eten.

Zondag zou levertjesdag worden, ik verheugde me al op de dankbare blikken van de katten, en zo stond ik vanmorgen vroeg op mijn nuchtere maag de levertjes over de voederbakjes te verdelen met vier schreeuwende katten om me heen. Ik knipte de levertjes ook nog wat kleiner en zette de bakjes op de grond, vol verwachting klopte mijn hart en dat van de katten.

Hier en daar werd wat bloed gelikt, neuzen opgehaald en teleurgesteld dropen ze af, behalve Thor, die het wel aardig vond smaken, de eerste happen. Maar ook hij hield het -na een paar minuten van kauwen zonder dat je zag dat er wat uit zijn bakje was verdwenen- voor gezien, en daar stond ik dan, omringt door volle bakjes bloederige drap, wat moest ik daar nu mee?

“Misschien had ik het moeten opwarmen, of koken?”, bedacht ik me, en schepte de klodders in een glazen schaal; ze herinnerden me aan stolsels die ik vlak na mijn laatste bevalling in de pot vond,  en zo rook het ook, metaalachtig, bah bah.  Snel een bordje op de schaal en in de magnetron ermee, en ondertussen zette ik een kopje thee en liep de woonkamer in toen ik een flinke plof hoorde. Ojee.

Op weg naar de magnetron hoorde ik nog twee keer achter elkaar een hard geluid, en wat was ik blij dat ik er aan had gedacht een bordje op de schaal te hebben gedaan; met die ploffende levertjes zou de binnenkant van de magnetron er anders wel heel smerig uit hebben gezien.  Vlak voordat ik de magnetron opende zag ik wat er gebeurde tijdens zo’n plof: het bordje werd opgetild door de luchtdruk en de ontplofte levertjes schoten horizontaal tussen bordje en schaal tegen de wanden van de magnetron aan. Omkeren en net doen of ik nergens van af weet? Het schoot heel kort door het hoofd, heel erg verleidelijk, maar dat kon ik echt niet maken, ook al dachten sommige huisgenoten er in het verleden wel zo over. Dit zou wel mijn ultieme wraak zijn geweest toen, zie je het voor je, dat ze over een paar dagen even hun snack in de magnetron zetten, ooooh nee, bah-bah.

Ik drukte op “Stop” en sprak mezelf toe voordat ik de deur opende: “Als hoofd van de huishouding moet je het goede voorbeeld geven.”  Een weeïge geur kwam me tegemoet, deels gegaard, deels rauw, het zág er niet uit, maar twee tellen later had ik een paar schreeuwlelijkerds rond me staan, want honger. Ik verdeelde de prut over de schaaltjes, liet het even afkoelen,  en zette het weer neer, maar na een korte blik naar de bakjes gingen Thor en Zipje bij de grote voerton liggen, deze inhoud wilden ze wel, pretty please. Loki en Zopje waren ondertussen alweer de kamer in gesloft met een: “dat wordt dus niks vandaag.” zucht.
IMG_3209
De bakjes werden afgewassen en gevuld met doodgewone brokjes droogvoer, en gewapend met keukenpapier en een sopdoekje werd de magnetron schoongemaakt, jakkie bah. De katten lieten zich de brokjes welgevallen, terwijl ik nog moest beginnen aan mijn ontbijt, de lust was ver te zoeken, wat een begin van de dag! Ik wist opeens weer waarom ik met het voeren van dit soort spul gestopt ben, die lucht, die troep….. ze gaan maar muizen vangen!
 photo muizen27.gif

Lekker hapje

Zipje lag maandag quasi nonchalant met tranende ogen en een opgezette klier in zijn hals in de wachtkamer van de dierenarts de aanwezigen te observeren, twee -kleiner dan hemzelf zijnde- hondjes die zich vreselijk stonden aan te stellen, het geblaf hadden we al gehoord toen hij uit de auto mocht, hun weeïge geuren kwamen ons tegemoet toen de deur van de kliniek open ging. Ze trokken elk een andere kant uit lopend aan hun riem die aan hun baasjes hand vast zat,  en het baasje, een vrouw van begin 20,  riep ze met stemverheffing tot de orde, wat weinig indruk maakte op de honden, het droeg alleen maar bij aan de herrie in de betegelde ruimte.

Het dreinerig huilen van een klein mensenmormel, die -gelukkig vastgebonden- half uit een buggy hing, werkte op Zipje’s zenuwen, maar het ergste vond hij toch wel het loslopend meisje, die haar vinger door de tralies van de kooi wilde steken om hem te aaien, maar gelukkig trok ze terug toen ik het verbood, want: “de poes is ziek en wilt niet aangeraakt worden”. Het meisje liep weer naar haar moeder, die rood aangelopen probeerde haar zoontje die nu dwars gestrekt in de buggy lag te kalmeren, zijn zusje dacht grappig te zijn en gooide steeds haar antroposofische pop  (ja, spreek dat maar eens hardop uit) op de grond, raapte het dan op, duwde het in het gezicht van haar broertje, en gooide het dan weer op de grond.

Kinderen lachen, moeder gelukkig, iedereen gelukkig, nou, nee, ik vond het mijn taak mijn kennis te delen moest me er weer mee bemoeien, en vroeg de moeder of ze wist hoeveel honden hun kont met mogelijke infecties vandaag al aan de vloer hadden afgepoetst, (lekker heen en weer scharren, want man wat jeukt dat). “En dat krijgt uw zoontje dus steeds met die lappenpop in zijn gezicht geduwd”, zei ik, en ik moest er toch wel een beetje lachen, het was te vies voor woorden. Gelukkig werd de vrouw met honden en kinderen toen naar binnen geroepen, en bleven Zipje en ik alleen achter, en genoten we van de zalige rust.

Met een antibiotica kuur van 2x daags 1,5 pilletje voor de komende 10 dagen lang -o joy- mochten we het pand weer verlaten, en bij thuiskomst begon de uitdaging van pillen schieten en pijnstiller in het bekje spuiten.

De eerste keer ging goed, geen centje pijn bij mij, en Zipje was helemaal tevreden toen hij na afloop een kattensnoepje kreeg. Acht uur later was het wel raak, meneer tufte tot drie keer toe de roze pillen uit, mijn grip op de pillenschieter raakte ik kwijt toen hij zijn vier poten met uitgeslagen nagels in de strijd wierp en ik deze probeerde te ontwijken, en toen gooide ik mijn gewicht in de strijd, de pillenschieter opzij, en duwde in met mijn wijsvinger de pillen tot bijna voorbij zijn maag, maar ik was te langzaam met terugtrekken, en als een ware Piranha sloeg Zipje zijn kaken op elkaar met mijn wijsvinger er tussen. Dat deed verdomde zeer, en bloedend als een rund door vier kleine gaatjes liet ik Zipje los om in de keuken mijn vinger af te spoelen onder de kraan.

Mijn strijdwond inspecterend suggereerde DH dat ik de volgende keer Zipje beter in een quilt kon wikkelen, en aldus geschiede vanmorgen, en dit beviel mij zo, dat ik het vanavond weer zo deed.Maar de pilletjes werden weer uitgetuft door Zipje omdat ik ze niet diep genoeg los liet, omdat door drie man om mij heen staand “Oh zielig” geroepen werd. En toen ik wederom mijn vinger opofferde om de pillen af te leveren, en Zipje wederom liet zien dat hij behalve een prachtig schoon gebit (had de dierenarts hem zelf verteld) ook een scherp gebit had door mijn toch al zo gehavende vinger van nog eens vier gaatjes te voorzien, stond het huilen me nader dan het lachen, wat deed dat pijn, verdikkeme!  Als mijn vinger morgenochtend vroeg nog zo pijnlijk voelt en dik er uitziet, bel ik toch maar de huisarts, misschien een tetanus injectie halen? Of is het dan al te laat?

Volgens mijn huisgenoten komt het bijten van Zipje als wraak omdat ik ze sinds vorige week echt op rantsoen heb gezet; ik had geen zicht op hoeveel de katten aten, omdat ze van iedereen eten kregen, en toen bleek dus dat ze tien dagen doen met een pak waar ze met gemak vier weken over moeten kunnen doen! Ik heb een heel slim systeem bedacht waarbij iedereen zich in kon vinden. Op hun bakjes staan de namen, T en L was niet lastig, maar met Z en Z zou het nog gissen worden, dus de namen van de oudjes staan wel voluit geschreven.
IMG_3011 IMG_3013
Ze krijgen twee keer per dag eten, dus 8.00  staat aan de ene kant geschreven en 18.00 uur zie je staan op de achterkant;  de leeg gegeten bakjes blijven op 8.00 uur staat totdat ze rond 18.00 uur weer gevuld worden, en rond 8.00 ’s morgens gaan ze van 18.00 uur stand pas weer naar de 8.00 uur stand, gevuld en wel. En nou komt het belangrijkste:
IMG_3031
35 gram voer gaat in 1 (bakgerei) maatschepje mét kop, en voor Loki zonder kop, ik doe het allemaal volgens gewicht-voerschema van het pak; Zipje en Zopje moeten op hun gewicht letten (afvallen dus) en krijgen evenveel als Thor.  Op deze manier kan het hele gezin zelf zien welke kat nog wel eten mag hebben tussendoor, en welke niet, we zijn er allemaal tevreden over, alleen de katten niet, ze liggen regelmatig in staking in de bijkeuken
IMG_3045
zoals Thor, die het wel een half uur kan volhouden, en Zipje die dan voor de koelkast gaat liggen, haha, hij is niet gek, daar valt ook eten te halen, weet hij. En als hij dan toch niks krijgt wilt hij wel de uitgestoken vinger proberen, hoewel er niet veel vlees aan zit is het wel een lekker hapje. Ik voel me net Hans, van Hans en Grietje, en ik moet nog 8 dagen 😦

Inspiratieloos

Zaterdagmiddag liep ik achter mijn winkelwagen in de supermarkt door de gang van kattenvoer en dergelijke, toen ik een klein meisje van amper 3 tegen haar moeder hoorde kletsen over dat ze voor de poesjes ook eten moesten kopen. De moeder (een vriendelijk ogende zeer sjiek geklede dame van 45+ , als ’t niet nog meer was) zei dat ze dat ook wel een leuk idee vond om die katjes buiten af en toe wat lekkers te geven, ze waren ook zo lief, en ze stond naar de pakken kattenvoer te kijken welke ze nou zou moeten nemen.

Ik wilde niks zeggen, echt waar, ik dacht: “doorlopen, niet mee bemoeien”, maar zag toen de bolle buikjes van onze twee jeweetwel senioren in huis, en toen flapte ik het er uit, wel op rustige toon hoor; dat ze niet zomaar andermans katten moest voeren, want wie weet stonden deze katten op een dieet, en had de eigenaar veel moeite ze slank/gezond te krijgen, maar lukte het niet omdat ze buitenshuis te eten kregen.  Ze zei dat het jonkies waren die al een paar weken van toen ze nog heel erg klein waren door de buurt zwierven, en zo gezellig sliepen op hun lounge set in de tuin. (Ik zou tuinstoel/bank hebben gezegd)  Ze zei dat ze maar af en toe de katjes dan wat eten zou geven, gewoon voor de gezelligheid, en misschien tot het pak leeg was, en dan zou ze wel weer zien, en hoe lang ging zo’n pak eigenlijk mee, vroeg ze zich en-passant af. Hoe lang wil je het gezellig hebben, vroeg ik me in een flits af.

Mijn nekharen gingen omhoog staan, “mens, ga vogels voeren”, dacht ik. Ik legde uit dat deze schattige kittens als ze goed gevoed zouden worden snel tot volwassen katers en poezen zouden opgroeien die de tuin als vaste honk zouden zien, en dat ze eenmaal hormonaal actief ook hun geuren zouden verspreiden op en om de lounge set, en met deze stank nog meer hitsige katers en poezen zouden aantrekken.
 photo graphics-cats-740991_zps64daad77.gif
De loungesetdame keek al een stuk minder vrolijk, hier had ze niet over nagedacht. “Wat zou u doen?”, vroeg ze, en een oudere mevrouw die het  gesprek gehoord had en op het punt stond om door te lopen, bleef achter de loungesetdame staan om nog meer verpakkingen te bestuderen.  “Wat zou ik doen. Wat u kunt doen is ze vangen en dan naar het asiel brengen om te zien of ze gechipt zijn, want misschien zijn ze wel van iemand anders. En zijn ze niet gechipt, en heeft u plek voor huisdieren, dan houd u ze. Maar dan moet u ook goed voor ze zorgen door ze te laten inenten, steriliseren, ontvlooien, ontwormen, en eten geven uiteraard.”

De loungesetdame keek nog serieuzer, en vroeg of ik wist hoeveel dat allemaal zou kosten; jazeker wist ik dit, van de kosten van voeding per maand voor 2 opgroeiende katten, tot aan sterilisatie aan toe, en het was maar goed dat de loungesetdame het winkelwagentje vast had, want anders was ze omgevallen. Ze bedankte me voor de informatie, boog zich voorover om haar dochtertje, die al die tijd naar afbeeldingen van poezen had staan kijken, te vertellen dat poezenvoer kopen niet zo slim idee was,  want dat had die mevrouw mama verteld, en het kleine meisje keek me toen met een trillend lipje aan. Ik liep maar snel door, thuis wachtte mijn eigen kinderen me op, met trillende lipjes als ik niks te eten mee zou nemen.  Alhoewel, ze zijn vrij assertief opgevoed en het is of de kindertelefoon spareribslijn bellen, of de shoarmatent.

Om mijn handwerkspullen een beetje veilig op te bergen heb ik mijn open tas naast de stoel omgeruild met een oude Curverkoffer die vroeger (21 jaar geleden) als luiertas dienst deed,
IMG_2309 IMG_2310
inbreekproof voor die kleine mannen, en het staat wel netter dan een omgevallen tas waar een staart uit steekt.  Het volgende blokje van My home or yours is ook al klaar,
IMG_2292 IMG_2311
ik moet er nu nog een stuk of 4 maken, de patronen zijn al op stof getekend, leuk werkje voor op de bee. tussen de bedrijven door stort ik me ook op de Love Entwined, de blaadjes zitten al aan een tak, de bloem in de top zit vast,
IMG_2306 IMG_2281
voor de rondjes heb ik het volgende even uitgeprobeerd,
IMG_2286 IMG_2287
je duwt adw de naad in op de achterkant van de stof, en dan vouwt het al bijna vanzelf om naar binnen, met een beetje hulp van de naald tijdens het appliqueren;
IMG_2289
oké, het is niet helemaal perfect rond geworden, maar er komen nog bruine streepjes op en een hartje, en dan valt het allemaal niet meer zo op. Net zoals wanneer je een dikke pukkel op je neus hebt maar ook een schreeuwerig sjaaltje draagt, alle ogen op de bee trekken naar het sjaaltje en geen hond heeft het later meer over die pukkel. En verder wil ik ook de Kitty’s cottage afmaken, ik heb eindelijk mooi breed meerkleurig zijdelint gevonden om de voorste beplanting links in de hoek te maken
IMG_1412

een scherpere foto volgt zodra hij klaar is, of je kijkt even hier
en als de cottage klaar is, en de MyHomeOrYours blokjes, mag ik van mezelf iets nieuws beginnen, hoop ik.  Nee, wat dit betreft ben ik alles behalve inspiratieloos, dus waar de titel van dit blogje op slaat? Geen idee.

Gaat lekker

Loki en Thor hebben afgelopen week voor het eerst regen meegemaakt, en ze vinden het geweldig! Rennend over het grasveld, stilstaan om de druppels te zien vallen op de tegels, en achter elkaar aan jagend langs de struiken. En omdat het niet echt koud was, stond de schuifpui op een kier groot genoeg voor de mannen om er door te kunnen open.  Gevolg, drijfnatte katten binnen die om de haverklap al kletsend hun verhaal op mijn schoot vertellen. Wilde ik net aan de LE beginnen, komt Thor op schoot, hij laat me na een kwartier van kletsen en spinnend kopjes geven weer alleen, met een schoot vol zand en zooi. Heb ik me net afgeklopt, pak de LE er weer bij, komt Loki op schoot, ook nat, en heel erg gretig om me te helpen met draadjes splitsen. Half uur later verdwijnt ze weer naar buiten na het zien van het langs het raam vliegen van enorme hoeveelheid blaadjes en takjes. Goed, ik klop me weer af, zit amper 5 minuten te borduren, komt Thor met een heel verhaal op schoot, zo te zien met de schrik in zijn pootjes; zijn staartje trilt van opwinding als hij mij ziet, hevig stinkend naar motorolie. “Waar heb jij gezeten?!”, vraag ik, maar ik snap niks van zijn antwoord. De LE verdwijnt wel gelijk op tafel naast me, even veilig stellen, en een kwartier later schiet Thor zijn zus weer achterna, blaadjes vangen.

Ik heb toen maar even een schone broek aangetrokken voordat ik aan de LE verder ging, en ‘k zal voortaan een quiltje bij de hand houden om op schoot te leggen, voor het geval ik weer zanderig, nat of naar motorolie ruikend bezoek krijg. Loki is trouwens niet echt zwart, er zit een streeppatroon in haar donkere vacht,
IMG_1970
viel me op toen ze op mijn schoot onder de daglichtlamp lag, is er een beetje Cypers bloed aanwezig? Haar ondervacht is ook wat lichter dan die van haar broer; deze tekening valt normaal niet op, als je ze zo ziet lopen lijkt ze gitzwart (op het witte plukje op haar befje na). Grappig.

De Love Entwined is gelukkig wel opgeschoten, het takjeswerk is klaar, de Hungarian Braided Chain stitch is me heel goed bevallen, ook al moet je heel goed opletten dat je het draad niet te strak trekt, omdat de ondergrondstof dan ongewenste gaat golven, en ook niet te los, omdat je dan de ondergrondstof tussen de steken door gaat zien. Dit laatste vind ik wel minder storend dan het eerste, en daarom heb ik ook een hele tak opnieuw gedaan, het uithalen gaat makkelijk en laat geen opvallende prikgaten achter.
IMG_1965 IMG_1967
Het bessentakje links heb ik ook uitgehaald, ik vond de korte zijtakjes hiervan niet mooi, zo dik, en voor deze zijtakjes heb ik een andere steek gebruikt

en het ging zo makkelijk. Bekijk meer steken op deze website
En toen was het tijd om de blaadjes toe te voegen, met de backbasting methode heb ik ze er op geregen, en met needleturn applique er op genaaid, Zopje kwam er gezellig bij liggen, en wilde ook een pootje uitsteken om te helpen, maar daar stak ik een stokje voor
IMG_1974 IMG_1975
beetje beledigd trok hij zijn pootje terug, maar is verder hard spinnend op schoot in slaap gevallen tot Loki er boven op sprong en er gelijk van schrik weer af sprong, want Zopje’s geblaas is echt niet van de poes. Met de blaadjes op hun plek is het nu tijd om met bloemen te gaan strooien, nog geen idee welke kleuren ik ga gebruiken.
IMG_1977 IMG_1976

Zelden zo zout …

Op weg naar werk vanmorgen, het is vrij druk op de weg maar kan toch vlotjes doorrijden op de linker baan, met een opdringerig baasje achter me die het liefst over me heen wilt gaan, zo’n haast. Sorry, maar ik kan niet naar rechts, er voegen vrachtwagens en auto’s vanaf een oprit in op die baan, en opeens schiet er een auto die rechts van me achter zo’n vrachtwagen rijdt met een slakkengang van 70 km/uur voor mijn neus om de vrachtwagen in te kunnen halen. Ik wist niet dat ik het in me had, vol op mijn rem staande een ongeluk voorkomend bleek ik in het bezit te zijn van een gebarentalenkennis, niet normaal, en met een tempo waar iedere gebarentolk jaloers op zou zijn. De emoties ontsnapten ook gewoon via mijn mond in de vorm van de meest obscene woorden, ik bloosde er zelfs van. Gelukkig had het opdringerige baasje achter mij ook zitten opletten en was hij niet op mijn auto gebotst, maar het had maar een haartje gescheeld! Vanaf dat moment hield hij gepaste afstand, want met zo’n ‘gek mens’ voor je kon je maar beter geen risico’s meer nemen.

Bij Dorry aangekomen kwam ik weer tot rust, oogstrelende lapjes, klassieke muziek en een heerlijk kopje koffie. We gingen al snel aan het werk, toen Margreet binnenstapte met zoon, om stoffen uit te zoeken voor de Love Entwined.  Ze keek even rond, terwijl ik voor hun beiden een kopje koffie zette. De stoffen werden uitgekozen, de koffie gleed naar binnen, behalve bij zoon, die zette het kopje na een slokje nemend weer neer, en ik dacht dat ik er te weinig suiker of melk in had gedaan, en vroeg wat er scheelde. “Misschien een gekke vraag, maar heeft u er zout in gedaan ipv suiker?”. Het bloed steeg naar mijn hoofd, het zal toch niet, en ik keek naar de grote bus op het aanrecht in de keuken, waarvan ik dacht dat het fijne kristalsuiker bevatte. Ik keek mijn bazin vragend aan, daar zat toch suiker in? Haar non verbale reactie was overduidelijk, en terwijl ik me verontschuldigde bij de jongeman en een vers kopje koffie voor hem zette, hoorde ik lachsalvo’s uit de winkel komen, ojee, heb ik weer.

De rest van de dag hield ik me maar bij lapjes snijden en wat naaien op de Singer Featherweight, blokje maken voor de Schottelslet, leuk zoveel rood, en yes, appliqué in de vorm van twee bloemen.
IMG_1410
Deze hoefde ik alleen maar voor te bereiden, Dorry gaat ze er zelf opnaaien, ook al draai ik er mijn hand helemaal niet voor om, en zeker niet nu ik eelt op mijn linker wijsvinger heb gekweekt tijdens het opnaaien van de zigzagrand van Love Entwined.
IMG_1353
Ik ben bijna klaar met de maandopdracht, morgen komt de volgende opdracht alweer op de lijst;
IMG_1411
wat  een kreukels he, wat er mee is gebeurd? Ik had ze mee genomen naar Tilburg en na een dag opgefrot in de tas te hebben gezeten was ze toe aan ontstressen, even lekker plakken tegen de designwall
IMG_1412
En terwijl ik er tevreden naar kijk, zie ik de mooie Kittty’s Cottage hangen, die nog op een paar rietplanten zit te wachten, ooh wat erg. Lees hier meer over dit lieflijk quiltje vol met lintborduurwerk.
 photo IMG_2716_zps95395e9c.jpg
Ik zal ze maar snel afmaken, sandwichen en doorquilten, misschien een leuke show en tell voor het quiltweekend in Belgie over een maandje.