Als door boter

Voor de tweede keer binnen een minuut trek ik mijn voet weg, een snerpende pijn gaat door mijn grote teen, en de pedicure kijkt me vragend aan, als ik vraag of hij er af moet. Er komt bloed vanaf, en ze knijpt een fles desinfectans leeg over mijn voet, en mompelt: “volgens mij ben ik uitgeschoten.” Dat kan je wel zeggen ja, denk ik, “je moet de nagel bij de teen wegvrezen, niet andersom”, help ik haar herinneren (heb last van een tunnelnagel), en ze lacht schaapachtig, en ik en bijt dapper door de rest van de rit, die gelukkig zonder bloedverlies gepaard gaat. Bij het maken van een volgende afspraak, ben ik blij te horen dat mijn eigen pedicure over 6 weken weer terug is van vakantie, anders had ik een keertje overgeslagen. Ik slaap met een pleister over mijn rood geworden teen, de druk van het laken voelt als een mes, en ik droom van de pedicure, die me dreigend met een frees te lijf gaat, badend in het zweet word ik wakker. En zo zit ik ’s middags met mijn zere teen in een warm Biotex-badje (met enzymen die het vuil oplost), terwijl half Nederland verkoeling zoekt op het strand, en de andere helft in het winkelcentrum rond loopt, tenminste, dat zou ik doen, want wat was het lekker koel in de supermarkt!

Voor me in de rij bij de kassa van de heerlijk koele supermarkt staat een slanke, schaars geklede dame op teenslippers, ze ruikt lekker naar bloemen, en ze lacht de hele tijd, alsof ze een binnenpretje heeft (als ik zo slank was, dat zelfs een korte broek en mouwloos topje me mooi zou staan, zou ik ook constant lachen); achter me staat een nors kijkende zwaarlijvige man, met een ongezonde kleur, en uit alle poriën die hij rijk is stroomt zweet,  rond hem hangt een geur als die van de kleedkamers van de amateursvoetbalvereniging op een warme zondagavond, waarbij het bier rijkelijk vloeide. Ik ga een beetje dichter bij de dame voor me staan, maar de man ziet dat als “opschuiven”, en sluit net zo snel dicht achter mij aan, ja, zo schiet het ook niet op. Dat is het nadeel van de mandjes-kassa, geen karretjes tussen de klanten in om een beetje afstand te creëren.

Een paar uur later zit ik niet alleen met een pleister om mijn teen, maar ook eentje om mijn middelvinger. Ik moest toch zonodig die mooie scherpe Scanpan koksmessen hebben? Ja, meervoud, ik kon niet kiezen tussen de kleuren, en heb dus een rode, groene en blauwe genomen, en het kekke rode messenblok van Bodum, waar ze mooi in passen.
PhotobucketPhotobucket
Nou, ik heb mijn lesje geleerd, ze zijn net zo scherp als waar de verkoper me voor waarschuwde. Het mes zakte als niks door de rijpe tomaat, en ik sneed er moeiteloos flinterdunne plakjes vanaf, zo dun dat je er haast doorheen kon kijken. Nergens voor nodig, zo dun, maar het kon dus ik deed het. Ook de komkommer was als boter voor het mes, en toen kwam de ui er aan, ik zou die op de manier snijden zoals onze Rudolf het doet, dus eerst halveren, dan inkepingkjes van bovenaf maken, dan horizontaal nog bijna helemaal door, tot zover ging het goed, tot het mes net zo moeiteloos tot recht in mijn vingertopje schoof, tot op het bot, en gelijk bloeden als een rund. Het was wel in steil, qua kleur,  mooi passend bij het mes en het blok, dat dan weer wel; gelukkig was er niks van bloed op de uitjes gekomen, anders had ik opnieuw kunnen beginnen, en wie weet hoeveel pleisters ik dan aan mijn hand had zitten.

 

Advertenties

10 gedachten over “Als door boter

  1. goof

    Ze kan het wel brengen hè, zegt mijn DH vanachter het FD, terwijl ik je blogje voorlees. Ik heb bijna onder de tafel gelegen van het lachen, m’n shitknie gaf niet mee, en daardoor bleef ik overeind.
    Anderhalve maand geleden ben ik voor het eerst naar de pedicure geweest, ik noem haar tenalady, een lady die met tenen bezig is, daarom. Meid ik viel bijna flauw. Spierwit heb ik ‘het’ uitgezeten, en godzijdank kon ik dankzij die kijkoperatie m’n volgende afspraak bij haar, afzeggen!
    Ik ga er nooit meer naar toe!
    DH wel, hij heeft toch meer vertrouwen in haar, omdat als ik het moet doen, ik vaak de nagels tot de helft afknip, en dan zeg dat het klaar is.
    DH opgelucht, totdat hij vol afgrijzen naar beneden kijkt, NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE.
    MIjn DH is benieuwd wat ik heb geschreven, breeduit lachend (hoewel niet meer zo breed als ik met de min 20 kilo) lees ik het voor.
    Ik word gemept met het FD, mijn DH hoopt dat mijn knie vandaag flink zeer doet, en vol afgrijzen denkt hij aan zijn volgende afspraak bij de tenalady,….

    Heel veel sterkte met alle verwondingen, daar moeten gewoon troostlapjes op!!!!!!!!
    En dankjewel voor het mee kunnen voelen,….
    😉

  2. marga holla

    Wat een pech zeg, en het is niet eens vrijdag de 13e,
    wel een stomme fout van die pedicuurster zeg, voor hetzelfde geld heb je suikerziekte en dan ben je helemaal de pineut met zo’n wondje, hoop dat het snel geneest allemaal.
    en met die vinger is het natuurlijk lastig om te quilten, dubbele pech.
    doeidoei

  3. Hilde

    Een tegenslag komt nooit alleen… aan hand en voet gepleisterd!!!
    Toch grappig hoe je het beschrijft , ik zat er bij te lachen en dit was NIET uit leedvermaak!

  4. Anita

    Ja, heel erg zielig vind ik je nu ook weer niet. Een teen gewond in deze hitte en ik zit hier met mijn poot in het gips. Ben jaloers op alleen maar een teen. (grapje)

Reacties zijn gesloten.