Maandelijks archief: juni 2012

Calico-House quilt dag

Na een korte nacht, waarbij we allemaal om 3 uur wreed gewekt werden door het alarm dat afging, -glasbreukmelder in de keuken kreeg het op zijn heupen-, en we mekaar op de overloop tegenkwamen met slaapoogjes en gebrom “what the fuck..”, moest ik me na ontbijt na het maken van een afspraak met de alarm-monteur nog haasten om op tijd in Antwerpen te zijn, waar de quiltdag was, georganiseerd door Lisette van het Calico-house en Ilse de Beer, docent aldaar. Stap ik via de achterdeur die aan de voorkant zit binnen, bleek ik ruim een half uur te vroeg te zijn, beter te vroeg dan te laat, toch? In de zaal stonden de stoelen al opgesteld, klaar voor de show& tell, en was de zoon van Ilse druk in de weer met tafeltjes plaatsen. Buiten op het terras stond ook alles al klaar, hoopvol op mooi droog weer ging ik op advies van Yvonne -die vlak na mij was gearriveerd met haar vriendinnen- onder de kronkelwilg zitten,
IMG_8609
die eerst van een heleboel takken ontdaan moest worden, die anders steeds in onze haren zouden gaan vastzitten. En daar zitten we dan, gezellig te wezen,
IMG_8810
en als het zonnetje tevoorschijn zou komen, zouden we de hele dag verzekert zijn van schaduw. Ik spoot mezelf ook maar gelijk in met zonnebrandspul, een slimme meid is op de toekomst voorbereid, het kan er maar alvast op zitten. We begonnen met koffie en vlaai van het huis, Photobucket de handwerkjes kwamen op tafel, IMG_8612 het was genieten, met een koel briesje, maar met de belofte van de zon, en afwezigheid van regen kon de dag niet meer stuk! Tegen de middag doken we de zaal in voor de show&tell, IMG_8739 IMG_8630 die als een slideshow zo snel ging! Iedereen had hun quilts (af of tops) op tafel gelegd, Lisette gaf ze aan Ilse, die ze op haar beurt of zelf hoog hield, of haar zoon inschakelde, en een DH van een aanwezige quiltster hielp maar al te graag mee, wat een lieve man! En was de quilt geshowt, dan werd deze opgevangen door Yvonne en Anne, die hem netjes opvouwde en op tafel legde. En zo slonk de ene stapel, en groeide de andere net zo snel, want geen tijd voor de fotografes, als je hem er niet op had, dan moest je na de show& tell maar even de quilt opzoeken voor de foto. Perfect! Klik hier om de gehele slideshow te zien van deze dag IMG_8621 eerst zat ik op de eerste rij naast Yvonne en Anne, maar al na de eerste foto maken zag ik dat dit niet zo’n strak plan was, als ik als hoffotografe mijn werk goed wilde doen, en al snel stond ik achterin de zaal, op een klapstoel, voeten vlak boven de poten, voor het geval dat. Met hevige verkrampte kuiten en een lamme arm liet ik me een uur later gecontroleerd van de stoel afvallen, het was afzien, maar jongens, wat had ik een mooie foto’s! Zal ik voor volgend jaar onze keukentrap meenemen, dat sta ik nog hoger, en dan staan er geen grijze mutsen meer voor in beeld 😉 Of ik kan zo’n hoogwerker huren waar filmmakers mee werken, ook handig, dan kan ik erbij gaan zitten.

Tijd voor de verloting van de gemaakte blokjes (opdracht van vorig jaar),  genoeg voor 4 gelukkige dames, en na afloop kregen we allemaal een potje met een rolletje stof, voldoende om er een speldenkussen te maken, het patroon zat er ook bij, en Ilse toont hier een paar exemplaren. Na de lunch (zelf meegenomen bammetjes) hingen de dames de quilts op tegen het hek aan de voorkant van het gebouw,
IMG_8750
en ook nog een paar dichterbij het terras, wat een mooi gezicht allemaal! Zo konden we nog ene keer van alle quilts genieten, en praten met de makers, want niet iedereen had tijdens de show&tell iets verteld over haar quilt, Belgen treden niet graag op de voorgrond, hebben moeite met hardop roepen door een volle zaal heen, iets wat mij totaal vreemd is.
Tijdens het buiten zitten, rondlopen, kletsen en genieten van het goede gezelschap, heb ik zowaar bijna de schommelstoel afgekregen,
IMG_8820
een stitcherie van Girls Day Out; ik moest iets te doen hebben vandaag, een handwerkje, en dit zijn zulke lieve blokjes om te maken, hiervoor vind ik wel weer een plekje.
IMG_8811
Een dame wiens naam ik al kwijt was nog voordat ik thuis was, showde ons haar quilts, met trapsuutjes geverfd en alles zo mooi gedaan, van het patchwork, tot het verfwerk, als ook haar machinaal quiltwerk, ik werd er nederig van, we zaten allemaal zo te kwijlen!
IMG_8815

Het was helaas al heel snel weer 4 uur, tijd om afscheid te nemen en naar huis te gaan, wat dankzij de files en wegomleidingen lekker lang duurde, ik ben van pure ellende maar via binnendoor weggetjes (de oude weg via Essen) gereden, want het was chaos op de weg.

Wil je foto’s gebruiken voor jezelf, om op je weblog te zetten, omdat je er ook bij was, klik dan hier, en je komt in mijn Calico foto album terecht.Photobucket

En om nog een keer de hele slideshow te kijken, klik maar hier

Thuis gekomen had de monteur de klus geklaard, er ontbrak een veertje in de glasbreukmelder die hij woensdag had geopend om batterijen te vervangen; hetzelfde veertje had ik gisteren weg gegooid, denkend dat het uit een ballpoint kwam, niet dus. Ahja, shit happens. En net toen ik wilde voorstellen dat we maar iets uit de diepvries zouden gaan eten, (geen zin in koken, wel in opwarmen), kwam mijn ventje thuis die voorstelde langs de snackbar te gaan, even lekker slecht doen. Daar zeggen we geen nee tegen, als de weerstand verlaagd is door een overdosis aan quilterige praatjes.

Advertenties

Heet hè?

Willeke stuurde me een bericht, dat ze me vandaag in het zonnetje ging zetten (vandaar dat het hier 31 graden was, je wordt bedankt!) door mij een sunshine award te geven,
Photobucket
omdat ze van mijn blogjes altijd zo vrolijk wordt. Tuurlijk zitten er haken en ogen aan het accepteren van zulks een award, als daar zijn: antwoord geven op de vragen, en de award ook weer doorgeven aan een x-aantal derden.

Daar gaan we dan diepe zucht (dit gaat allemaal van mijn quilttijd af hè, en de productie is danig gedaald dankzij die hitte van de award, dus ik zal blij zijn als-ie de deur weer uit is, dat het wat koeler wordt). En voordat je denkt: doorzappen, want hier heb ik geen zin in in, onderaan staat nog een blogje die ik voor vandaag had geschreven, maar ja, awards gaan voor hè.

De regels voor deze award zijn:
-Bedank degene(n) waarvan je de award hebt ontvangen
dankjewel Willeke!
-Geef antwoord op de 10 vragen
– Nomineer 10 nieuwe blogs en laat ze weten dat ze de award hebben gekregen. 

Hier gaan we dan, eerst komen de mutsige vragen, ik doe mijn best:
1. wat is je favoriete dier?    Ja duh, katten natuurlijk, hoewel ik ratjes ook wel heel bijzonder vind, als ze maar niet zo stonken!

2. wat is je favoriete getal?    69 😉

3. wat is je favoriete non-alcoholische drank?    water en koffie, ik kan geen dag zonder

4. facebook of twitter?   facebook af en toe, twitter heb ik wel, maar doe er niet veel mee, gewoon omdat er al zoveel is, en het gaat allemaal van m’n quilttijd af.

5. wat is je passie?  (waar mijn hart sneller van gaat kloppen) mijn lief, de kinderen, wolken kijken, functioneel creatief bezig zijn, en wordfeud natuurlijk in de pauzes.

6. krijgen of geven?     beiden

7. Wat is je favoriete patroon? geen enkel specifiek, babyblocks, dresden plates, basket weave, aah er zijn zoveel mooie ontwerpen

8. Wat is je favoriete dag van de week? vrijdag, dan komen -bijna altijd- de oudste 2 weer thuis

9. wat is je favoriete bloem? Alle bloemen hebben wel een schoonheid, maar mijn voorkeur gaat naar die met een lekker luchtje.

10. wat is je favoriete land?  Nederland, maar in Australië ligt mijn hart ook deels, als geboorteland, en land waar mijn zus al meer dan 30 jaar woont.

Dan nomineer ik: alle bloggers wiens blog ik regelmatig bezoek en waar ik op reageer, ik kan niet kiezen, zwak, ik weet het. Regels zijn er om vanaf te wijken.

Hij doet het weer!

Voor de vierde keer in een maand tijd werd de vaatwasser van zijn plaats gehaald, deze keer door een andere monteur (ook een oud model), die mocht proberen de boel aan de praat te krijgen. Het begon niet echt geruststellend, mijn haren stonden al gelijk rechtop. De vorige monteur had mij verteld wat ik aan de nieuwe monteur moest doorgeven van door hem verrichtte handelingen, waarbij ik hem vol ongeloof had aangekeken, en gevraagd had of hij serieus dacht dat ik dit allemaal zou onthouden, en had hem gesuggereerd het maar gewoon via papier of telefoon door te geven. Op een handleiding van de machine werd toen het e.e.a. omcirkeld en onderstreept, en dit moest ik de nieuwe monteur maar geven, en toen de nieuwe monteur -een nors kijkende man tegen zijn pensioen aan, en van een formaat waarbij de DDC coach haar vingers af zou likken-  na het doorbladeren van dit papierwerk mij knorrig om uitleg vroeg, heb ik hem vriendelijk een kopje koffie aangeboden, en glimlachend gezegd dat ik het echt niet zou weten, en ben achter de naaimachine gaan zitten.

Na 3,5 uur van puffen (hij, niet ik), zuchten (wij), bellen (hij), en een hoop herrie (hij) deed de vaatwasser het uiteindelijk, gelukkig voor hem, anders had ik Zopje de keuken in gestuurd, die er wel oren naar had.
Photobucket
alles werd weer netjes op zijn plaats geschoven, hoewel ik nu met een kier in de plint zit, en een paar krassen op het stuckwerk naast de vaatwasser. De vaatwasser geeft nu weer een irritant repeterend pieperdepiep signaal als-ie klaar is (kan ik uit het programma halen, maar daarvoor heb je haast hoger wiskunde nodig om die uitleg te snappen, en ik ben allang blij dat-ie het weer doet), maar mij hoor je niet klagen, en Zopje mag weer de lieve kater onschuld spelen

Photobucket
En alsof de goden er mee spelen, de airco op de kamer van Suzanne koelt opeens niet meer, dus kan ik weer een monteur van dát bedrijf bellen; hoe meer techniek in huis, hoe meer monteurs over de vloer, ze zijn al kind aan huis, weten de weg naar alle vertrekken, en zetten nog net niet hun eigen kopje koffie, of thee, of cola (ik weet al precies wie wat drinkt). En de monteurs van dit bedrijf weten wel wat quilts zijn, geen vloerkleedjes dus. 🙂

Volgende…..

Terwijl de huizenquilt in de woonkamer op de grond ligt uit te rusten, (ik denk dat ik er enkel een witte bies om zet en hem tegen de muur ga hangen) en de alarminstallatie monteur er met zijn lompe schoenen met extra profiel dwars overheen loopt (“o, sorry, ik dacht dat het een kleedje was”), zet ik een plaat op (nostalgie)

en pak ik een vorig project op, dat nog in afwachting was van sashing en border. Drie uur later, want tussendoor heb ik ook nog de monteur geassisteerd, is de klus geklaard, monteur de deur uit, en kan de quilttop van Girls Day Out (ontwerp van van Libby Richardson), op de foto, wat niet meevalt, het vervormd omdat ik er te dicht op sta.
Photobucket
Hij lijkt wel als een tonnetje met die bolling aan de zijkanten, en zo is hij in het echt echt niet, no way! Afmeting, zie tegels, die zijn -allemaal in koor, want ik heb het al vaker geschreven-: 40x 40 cm! Ik leg hem in de hal op de grond en huppel (want hij is zo mooi tralala) naar boven, terwijl de dames van a Gardeners Journal quilt genieten van het uitzicht
Photobucket Photobucket
ah, zo veel beter, van bovenaf over de balustrade naar beneden hangend met gevaar voor eigen leven, maar voor een mooie shot heb ik veel over,
Photobucket Photobucket
euj, Suzanne, laat dat eens 🙂 (photobombing, daar is Zopje ook heel goed in)
Photobucket
En terwijl de stoom nog steeds van de rode lapjes af komt, ligt de volgende quilt alweer op tafel om doorgequilt te worden; dit is geen quilt van mij, maar van mijn moeder; het was jaren geleden een BOM van Guute, a Flower in my Heart en helemaal gemaakt van zelfgeverfde stoffen, ze had hem vorig jaar klaar, en ligt sindsdien geduldig te wachten op quiltsteekjes
Photobucket Photobucket
oh de achterkant is toch haast te mooi om achterop te zitten? Ik quilt hem eerst langs alle applicaties en borduurtjes door, gewoon er vlak naast met de vrije hand stikken in meerkleurig licht grijs, en dan zie ik wel wat hij verder nog kan gebruiken. De schulprand is al gedaan, en ook dit blok, het ziet er nu al erg mooi uit.
Photobucket Photobucket
Mijn doel? Morgenavond is hij helemaal doorgequilt, zodat ik hem vrijdag mee kan nemen voor de jaarlijkse show&tell in Antwerpen, van het Calicohouse. Weet niet of dit gaat lukken, het doorquilten afkrijgen, maar hij gaat wel mee, hij is zeker op tijd klaar voor het Belgisch quiltweekend eind September, zodat mijn moeder hem aan Guute kan laten zien.

Dames, het was me weer een waar genoegen (en ik heb het netjes gehouden), wat niet gezegd kan worden van deze zomer, volgens Toos&Henk duurde hij maar heel even, klik maar hier maar ach, ik klaag niet, het is lekker quiltweer

Yes, hij is af!

Vanmorgen in alle vroegte zat ik al achter de naaimachine, flying geese te maken voor rand nummer 2, terwijl ik op de alarmcentrale-boys zat te wachten, die voor de jaarlijkse controle langs zouden komen. Toen ze er 2 uur na de geplande afspraak nog niet waren, begon ik me toch wel een beetje boos te maken, want met zulk mooi weer had ik graag ook een boswandeling willen maken, maar voordat ik de centrale belde met de vraag waar ze bleven, checkte ik toch voor de zekerheid mijn agenda. Oeps, er stond niks ingepland op dinsdag, maar wel op woensdag, aaargh, morgen weer vroeg opstaan! Toen rij 2 er keurig tegenaan zat, Photobucket heb ik de stokken uit de garage gehaald, de dappere stappers aangetrokken, en heb een heerlijk uurtje stevig doorgelopen; wat ruikt dat toch lekker, in een nog vochtig bos, alleen eng dat ik eerst door een laan van door processierupsen aangetaste bomen moest! Ik heb er een foto van gemaakt en deze doorgestuurd naar de gemeente, (speciale app op m’n mobieltje), ik moest er wel doorheen, omdat ik halverwege het laantje pas in de gaten kreeg wat er met de wel erg kale bomen aan de hand waren, ik heb nog nooit zo hard doorgelopen!

Toen ik thuis zat uit te puffen, zag ik dat we bezoek hadden
IMG_8573.1 Photobucket IMG_8567
hij kijkt zo lekker brutaal naar binnen 🙂 , Zipje, die onder de parasol lag, vond het maar niks, maar wist dat hij er toch niets aan kon doen, en keek niet eens op toen het eekhoorntje met een grote sprong tussen de planten verdween.
Photobucket
Voor de bee van vanavond had ik alle flying geese blokjes voorbereid, zodat ik ze lekker aan elkaar kon naaien tot nog 2 borders, en daar heb ik ze dus ook afgemaakt, klokslag 10 uur was de top klaar! Er werd getrakteerd op kersenvlaai, mmm, zo is het wel vol te houden 🙂
Photobucket Photobucket
Bianca haar weaver fever quilt zien, die ze tijdens een cursus van 2005 was begonnen, en ipv doorquilten heeft ze hem geknoopt, wat een erg leuk effect gaf; hij doet nu dienst als bankquilt, en hij voelde ook heerlijk knuffelig aan. En toen de bee ten eind was, was haar flying geese quiltje voor tegen de muur ook doorgequilt, in de ditch gedaan met de naaimachine.
Photobucket
Els was bezig met 2 placemats door te quilten,
IMG_8581 IMG_8582
en Lorene had haar applicatietop af, naam van de quilt ben ik weer vergeten, mea culpa.
IMG_8579 Photobucket
Prachtig allemaal.
En ik, helemaal happy met de affe huizentop, wow wat is-ie goed gelukt! Ik heb alleen de bovenste border nog niet geperst, na het vastnaaien op de top.
Photobucket
En nu oppassen dat ik niet in een gat val 😉

Bijna klaar

Het naaiwerk voor vandaag is gedaan, de eerste baan vliegende gansjes rond de huizenquilt zit er op, jeuj, maar minder jeuj is dat ik, doordat ik snel de eerste rij gansjes aan de quilt wilde showen, deze niet netjes op de top heb genaaid, zie ik nu

Photobucket
ze sluiten niet overal netjes aan op de rode blokjes; dat wordt morgen uithalen en opnieuw vastnaaien; wie haar hoofd niet gebruikt, moet haar tornmesje maar voelen.  Ik heb de gansjes al chainstitchend (in goed ABN) gemaakt volgens Bev’s aanwijzingen, en dat gaat erg vlot, morgen weer een rand af? Wie weet komt hij wel klaar! Klik hier als je de onderstaande  slideshow niet ziet

En over klaarkomen gesproken, haha, ik dacht dat het lezen van erotisch getinte lectuur alleen in dit huis geschiede door de jeugd (Game of Thrones),

maar op de trunkshow van Supergoof in Etten-leur hoorde ik dat een toch al op aardige leeftijd zijnde dame geen oog dicht had gedaan, omdat ze het boek niet kon wegleggen. Een grote hit in Amerika en Engeland, hoorde ik ze daar vertellen, en dus zocht ik het thuis op, en riep enthousiast: “Gevonden!”, toen ik het boek op internet had gevonden, waarop mijn zoon, gamend op zijn kamer, gelegen naast mijn naaikamer, vroeg wat ik had gevonden. Fifty Shades of Grey Gelach van zijn kant toen ik de titel noemde, “mam, dat is pure porno, dat boek, dat is geen spannend verhaal, geen detective of zo!”, riep hij me toe. Haaa, dat gaan we dus snel downloaden en lezen, wie weet wat je er van op steekt, toch?

Het zal in ieder geval stiller zijn, deze manier opwinding, dan de vibrator die ik onlangs via de post had ontvangen;  “ondanks zijn kracht maakt hij nauwelijks geluid”, stond in de omschrijving van het kleine ding te lezen,  en “ideaal voor op reis en in je handtas”. Whaah, waarom zou je zoiets in je handtas meenemen, om in de koffiepauze even helemaal los te komen van alle stress, of als je in een kilometers lange file terecht komt iets om handen te hebben 😉 ? Maar goed, ik was gewoon nieuwsgierig geworden en had het samen met de visoliecapsules en vitamines besteld, en schrok me lam toen ik hem aanzette, want het was alles behalve geruisloos, crisis, je zou er de hele buurt mee wakker kunnen maken; van schrik kreeg ik het kreng niet gelijk uit, mijn hemel wat een opwinding. Eenmaal bijgekomen van het lachen heb ik de vibrator in de verpakking terug gedaan; hoe krijgen ze het verzonnen, maar in één ding hebben ze zeker wel gelijk, het is goed voor je humeur.

Trunkshow

Supergoof in huis hebben is de natte droom van elke quiltwinkel eigenaresse, want dat is een garantie op een vol kippenhok, waarbij van te voren onder het genot van een kopje koffie en het soepeltjes naar binnen schuiven van Herman, (die gelukkig niet te droog was, wat de doorgang vergemakkelijkt), onder dit genot gingen de ogen alle kanten al op, zoveel moois om te zien, hebbe-hebbe. Omdat je niet met je koffie naar binnen mocht, was ik zowat de laatste die ging zitten, want ik stond al kletsend met Ingrid koffie te lurken in de workshopruimte, foei.
Photobucket Photobucket
De zittingen werden almaar klammer naarmate de show& tell vorderde, niet in de laatste plaats door toedoen van de quilts die doorgegeven werden, en even op schoot lagen.
Photobucket
Door het bekijken en tillen van deze quilts, kreeg je nog meer respect voor deze dame, halleluja wat een werk, met de hand door die dikke zware lagen quilten, pfff! Gelukkig kon Ingrid de quilts over een kamerscherm hangen tijdens het showen, wat een handige attribuut was dat!

Na 2 uur moest ze ons nog hangend aan haar lippen naar buiten bonjouren, anders zaten we er nog 🙂 en terwijl velen aan de koffie en de klets gingen, en zich wederom vergrepen aan Herman, waar niet veel meer van over was, gingen heel veel dames de schappen af, lapjes scoren, stiften, de laatste lamp (nee, ik niet) tijdschriften, garens, man o man, het was maar goed dat ze met 3 man aan het helpen waren in de winkel, of waren het er 4? En toen druppelden ook al verse dames binnen, voor de volgende trunkshow die om 1 uur begon.

Zo leuk, onder gelijk gestemden te zijn, Rita van de quiltwinkel de Parel uit Groede was er ook, ik had haar echt niet herkend, en haar vriendin en dochter waren er bij (toch, dat jonge ding was toch je dochter?), zo fijn te horen dat het goed gaat met haar, en dat ze ook weer gaat beginnen met workshops geven. Er liepen 2 lachende lapjes rond die ik van het Dottenquiltweekend kende, en ik ontmoete ook enkele dames die me kenden van mijn weblog (en wie ik alleen van naam kende, en nu ook van gezicht), en ook van workshops die ik heb gegeven; een mevrouw vertelde enthousiast over de “weave-it” die ze had gemaakt, 2 persoons, en had spijt dat ze hem niet had meegenomen om aan me te laten zien, jammer genoeg had ze ook geen foto om te showen.(onderstaande foto is een detail van de weave-it die ik voor Suzanne heb gemaakt)
Photobucket
Maar we kwamen voor Supergoof, en het was een geslaagde dag! Ik heb bewust weinig foto’s gemaakt, de quilts kan je zien op haar weblog, en het maken van foto’s vind ik storend in zo’n ruimte met veel mensen.

Ik liep de winkel uit met nog eenzelfde bundel rode F8ts als ik al eerder had gekocht, want ik heb een idee over de border van de huizenquilt. Nee, geen sawtooth, zoals Annelies me tipte, maar een flying geese rand. Oeh veel werk, jazeker, ik heb al uitgerekend dat ik iets van 160 gansjes moet maken, ieks. Prettig gestoord, moet je maar denken. En ik wil ze op de snelle manier maken, te zien op Beverly’s quilting page En snel is maar betrekkelijk hoor, ik ga er geen weken over doen, maar het is ook niet binnen een paar dagen klaar, ach, het houd me van de straat en uit de kroeg.

Zo, en nou ga ik mijn benen onder handen nemen, scheren, want ik ga in een jurk naar een vrij deftig feest, en dan moet dat er netjes uitzien, dat ze niet denken dat ik een travestiet ben 🙂 ojee, hoeveel mesjes zullen nodig zijn voor die zwaar behaarde benen van mij? En tot hoe hoog moet je scheren 🙂 jurkje komt tot net op de knie, nou, 5 cm er boven moet voldoende zijn hè. Ik weet nog niet welke van deze 2 het gaat worden, het jasje past op beide
Photobucket IMG_8541

Bouwval

De huizentop is klaar, tenminste, dat denk ik 😉
Photobucket
want nu meet hij 120x 180, als er nog een border omheen komt, kan hij 140x 200 worden, maar is het mooi, een brede rand er om heen, en zo ja, word het 1) een witte, of 2) een rode, of 3) eerst een smalle rode, dan een brede witte, en dan afbiezen met rood? Ik neig naar 3.
Photobucket Photobucket
Oh, nou moet ik weer nadenken, en dat houd zo op. Maar tot het ei gelegd is mag hij vastgespeld aan de andere quilts blijven hangen over de balustrade, naast nog een top.
Photobucket
Over eieren gesproken, ik had gisteren rond het middaguur nog de mezenouders af en aan zien vliegen, hun jongen voerend, hangend aan het deurgat van hun huisje, maar toen ging ik naar de bee, we gingen eten, het ging regenen, ’t werd donker, en ik heb er niet meer op gelet, tot het me vanmorgen opviel dat het wel erg stil was bij het mezennest. ‘k Heb bijna een half uur in de keuken bij het aanrecht gestaan, naar buiten kijkend en wachtend op beweging, maar het enige dat ik zag bewegen, waren vliegen die in en uit het nest vlogen; slecht teken. Dus legde ik mijn oor te luisteren aan het nest, geen kik, en met een zaklampje naar binnen schijnend -in de hoop dat ze waren uitgevlogen- zag ik jonkies liggen.
Photobucket
Ik maakte voorzichtig het nestkastje open (voorkant kan je wegklappen), de jonkies waren dood, en er lagen ook nog 2 niet uitgebroede eitjes bij, die al koud waren.
Photobucket Photobucket
Ahgossie, het lijken wel gilletjes, die ze aan hebben, klik hier voor een hele grote foto (en dan moet je op de foto staan en nog een keer klikken). Het krioelde van de kleine kriebelbeestjes, en toen ik het nestkastje van de paal af haalde, brak het deurtje los van het nestkastje, en dat deed de deur dicht; in plaats van het nestkastje op te knappen, ga ik het gewoon vervangen.

Na het maken van de foto’s heb ik het open kastje op het gras gelegd, bij de boom, want weggooien of begraven is zonde; de eksters haalden in een paar minuten tijd het nest leeg, de eitjes lagen leeg geslurpt op het gras, en het nestmateriaal lag overal, ik had dat beter wel gelijk weg kunnen gooien.
Nader onderzoek op internet maakte me een beetje wijzer, het dood gaan kon een paar oorzaken hebben:
1: de ouders vonden het nest te klein en niet de moeite waard om groot te brengen (serieus) en peren hem. 2: het was te koud en te tochtig, (klopt), en hierdoor zijn ze overleden. 3: de ouders zijn door roofdieren vermoord, of ergens tegen aan gevlogen wat niet erg meegaf, en overleden.  4: Veel te veel herrie rond het nest (roofdieren) wat teveel stress gaf, waardoor ze geen heil meer in het voeden zagen. 5: getroffen door noodweer en bliksem (verzin ik er zelf bij).

Ik ga volgend jaar voor meer rust in en rond de boom na maart geen voedsel meer aanbieden aan de vogels, ook al zegt de dierenbescherming dat je het hele jaar mag bijvoeren, de jonkies kunnen prefabvoedsel en zaden nog niet verwerken, drogen uit van brood en pindakaas is alleen goed voor volwassen vogels, helaas ze zijn zo stom om dit ook aan hun kroost te geven.  Meneer en mevrouw eekhoorn krijgen nog wel nootjes enzo, maar in een speciaal voerkastje, die enkel eekhoorntjes kunnen openen, met een klepmechanisme, en niet meer in die boom.

Morgenochtend ga ik naar de trunkshow van Supergoof, ze is in Etten-Leur, van 10 tot 12 -er is nog plek- en het is ook in de middag, dus wie niets te doen heeft, ik kan het iedereen aanraden!