We komen er wel

Vanmiddag ging ik even de stad in, en stuiterde heerlijk winkel in, winkel uit, niet om veel te kopen, maar een bakje hier en een potje daar; ik had nog cadeaubonnen in mijn tas zitten die ik steeds vergat, en nu had ik er mooi de tijd voor.

Bij een lekkere luchtjeswinkel van zeepjes en crèmes had ik €15,- te besteden, en ik besloot er een lekkere body-crème van te kopen. Ik kon kiezen uit 6 verschillende smaken, en steeds als de verkoopster een pot opende en onder mijn neus hield,  moest ik ver bukken om het goed te ruiken, ze hield hem wel zo ver van mijn gezicht vandaan. Kijk, ik hoef er niet met mijn neus in te hangen, maar wel er vlak bij. Ik snap dat dit uit hygiënische oogpunt niet de beste keuze is, maar waarom doet ze het dan zo? Ik moest de neiging om haar hand vast te houden, zodat ze de pot niet zo laag kon houden, onderdrukken.

Maar goed, ik koos voor de pot met de hamam/vijgengeur, ruikt net als die stokjes in  een fles met geurolie, mmmm. De verkoopster stopte de pot crème in een zak waar wel 4 potten in pasten, sloot deze helemaal in het bovenste deel met een plakkertje waarover een speciaal stickertje van de winkel overheen ging, want ojee, een ordinair plakbandje in het zicht, dat willen we niet! En toen zocht ze bijpassende kleuren lintjes, om er een mooie strik op te zetten. Nou, daar had ik helemaal geen zin in, als het aan mij had gelegen was de pot gewoon (na betaling uiteraard) in de tas gegaan die ik al bij me had, maar dat kon niet.

Toen de verkoopster maar bleef zoeken tussen de geschikte kleurtjes lint, hakte ik voor haar de knoop door, door de zak met pot van de toonbank te pakken en in mijn tas te stoppen, wat een onzin allemaal, ze wist dat de pot voor mijzelf was, want ik betaalde met een cadeaubon, waarom dan nog een cadeautje van maken? Zodat ik bij thuiskomst de verpakking uit de tas zou halen, zo van “Goh, wat zou daar nou in zitten?”. Toen ik ook zei “Laat maar zitten hoor, die lintjes, hij gaat zo wel mee.”, keek ze heel verstoord naar me, alsof ik haar van haar hoogtepunt had beroofd.

Oh, best wel zielig, daar werkt ze zich misschien al de hele tijd naar toe, tijdens het helpen uitkiezen van een product samen met de klant,  dat ze lekker mag inpakken en versieren. Het zou mijn ding niet zijn, verkoopster wezen; dan krijg je te maken met besluitloze klanten, brrr, of met die koude kak klanten die duur doen, maar over een dubbeltje lopen te zeiken, brrr.

Zoals even tevoren, toen ik bij de theewinkel was, schuin tegenover deze zeepwinkel, waar ze trouwens ook zeep verkopen, maar ik ging voor de Lung Ching tea en Verveine, en er stond een koude kak mevrouw die de prjis van het zakje thee wat ze had gepakt te hoog vond; of de verkoopster er een half zakje van kon maken, want 2,95 vond ze wel erg veel geld. En dan moet je weten dat deze vrouw  kleren aanhad (gelukkig wel zeg), waarvan 1 knoop op haar jasje minstens het tienvoudige koste als het zakje thee. Rare mensen heb je overal, dure knopen trouwens ook.

Vanmiddag viel de post binnen, en kijk eens wat een prachtborduurtje ik kreeg van Joke:
Photobucketdankjewel Joke, ik ga er iets moois van maken! Iets nog mooiers! (oef, was dat op tijd?) De groene stof met vogeltjes is van de achterkant van de Tibetquilt, maar het past er perfect bij, en ik heb nog over, dus wie weet maak ik er een quiltje van, of een mugrug, maar dan met een plastikje erover om het borduurwerk te beschermen.

Photobucket De bee vanavond was gezellig, het was volle bak, en ik zat naast Ria, die naarstig aan het duimquilten was; een hoop gezucht en gesteun, maar ze komt er wel, alle begin is moeilijk. Ze was niet de enige die haar huiswerk (van de workshop gegeven door Ilse de Boer) bij zich had, het was een mooi gezicht. Ik zat aan de huizenbouw, heb 1 heel huisje gemaakt op een kleine 2 uur tijd, Photobucket maar ja, er moest ook gekletst, geluisterd, gegeten en gedronken worden, en ik wilde mijn hand een beetje sparen, die helemaal overwerkt is van het snoeiwerk en het te zwaar klikwerk van de trackpac van de iMac. Ik heb de instelling van de pad gelukkig weten te veranderen, dat ik nu met lichte tik van de vinger kan dubbelklikken, ipv de pad door de tafel heen moeten drukken eer er wat gebeurde. Aan de tafels zaten de dames allemaal druk te werken en te kletsen natuurlijk, japjapjap,
Photobucket
er waren nog 2 huizenbouwers, Marianne had ze in een zakje zitten, maar er was geen tijd genoeg om ze even allemaal uit te leggen voor de foto, misschien de volgende keer?
Photobucket Photobucket

Advertenties

10 gedachten over “We komen er wel

  1. Johanna Zwden

    Hoe bedoel je je gaat er iets moois van maken, het is en theedoek hahahaah,
    Wat een verhaal weer van (D) parf, ook al zeg je het is voor jezelf willen ze het toch inpakken grinnik maar je houdt er wel een mooie strik aan over
    De Bee zag er gezellig uit, en schitterend de huisjes
    groetjes Joke en een fijne dag

  2. Ines

    Hihihihihi, wat een onzin allemaal, ik zou net zo gereageerd hebben.
    Wat is Joke toch een lieverd!
    Ziet er allemaal weer leuk en gezellig uit.

    Groetjes
    Ines

  3. Ilse

    Leuk winkelverhaal, maar verkoopster in een quiltwinkel, dat is meestal wel heel plezant.
    Gezellige bee, laat ze maar zuchten op het quilten. Het lukt hun best. Mooie huisjesverzameling trouwens,
    Groeten, Ilse

  4. Annemieke

    Ha ha… ik moet altijd lachen om jouw verhalen. Soms kom ik in de verleiding om het mijn huisgenoten hard op voor te lezen. Die dan een wenkbrauw optrekken en een beetje kijken met zo’n blik van “is dat humor????” . Voor de duidelijkheid: mijn huisgenoten zijn puberZOONS. Mijn moeder zou smakelijk lachen om jouw verhalen denk ik altijd…. zou er vrouwen en mannen humor bestaan?

  5. Else

    Hey Shirley een hele goeie zonnige morgen, als ik die verhalen van jou lees zie ik dat helemaal voor me HEERLIJK! Ben benieuwd naar jou huisjes, ze komen vast een keer voorbij (lol) Fijne zonnige dag, knuffel Else

Reacties zijn gesloten.