Maandelijks archief: september 2011

Quilt-adhd

Zou dat bestaan, alleen op quiltgebied aan adhd lijden? Nou, dan heb ik het momenteel wel te pakken, vrees ik! Met man en macht zet ik mijn hakken in het zand om mezelf af te remmen om niet van het een naar het ander te hoppen, maar het wordt me niet makkelijker gemaakt door hetgeen er allemaal te zien is aan moois bij andere bloggers. Neem nou deze prachtige shot van een Winding Ways quilt op de blog van Mupminoes, ik moet mezelf echt tegenhouden om er niet gelijk stofjes hiervoor bij elkaar te zoeken, en dat het nou al half 2 in de nacht is geweest, maakt me niks uit. Om mezelf dan maar een beetje tegemoet te komen, (nou vooruit, even kijken naar iemand die ze maakt mag), zocht en vond ik op YouTube deze tutorial,voor met de naaimachine, want zo zou ik het dan wel willen doen. Een makkie! Kijk, nu is mijn nieuwsgierigheid voorlopig bevredigd en hoef ik niet meer zonodig gelijk aan de slag te moeten van mezelf, instant relief!

Vanmiddag was ik bij zoon in Tilburg, om een gordijnrails en gordijnen bij hem op te hangen, er moesten hiervoor gaten geboord worden om 3 steunen te bevestigen; vol interesse keek hij toe hoe ik het eerste gaatje in het kozijn boorde, en daarna heeft hij de rest gedaan, geboord en geschroefd, en de roe met gordijnen opgehangen; de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Met meegebracht strijkbout en plankje zette ik de zomen vast met vlieseline, handig en snel, met de naaimachine kan altijd nog. Toen ik -nu ik er toch was- even keek naar de verstopte douchekop, meende ik dat het een kwestie was van met je nagels over de spuitmondjes krabben om zo de kalkpropjes er uit te wippen, maar ik krabde de spuitmondjes er finaal af, zo vergaan was het. Voor 5 euro bij Blokker snel een andere douchekop gehaald, want daar gaan we niet voor sukkelen.
Het was half 5 toen ik vertrok, had nog net tijd om bij Dorry langs te gaan, kuste een vertrekkende Dorien hallo en gedag -ze kwam nog even gezellig mee naar binnen om bij te praten, en na een kopje koffie en een rondgang door het snoepwinkeltje (die Lizzy is zo mooi!) was het zo 5 uur en moest ik snel huiswaarts keren,  dankzij de regen,wind en traag verkeer een rit van bijna een uur, takkeverkeer; wat rijden er toch daapse mensen op de weg, slingerend, duttend, jagend, ongeduldig, bumperklevend, alle-vrachtwagens-voor-laten-gaan-om-in-te-halen-rijders, knettergek! Ik ben altijd blij weer veilig thuis te zijn.
Dat ik moe was van de rit, bleek wel uit mijn kookkunsten, oooh!Photobucket dat de boomstammetjes waren aangebrand, was echt stom, ik had de jus uit een potje er niet gelijk bij moeten doen, gelukkig was na het wegsnijden van het aangebrande koek niks mis met het vlees, smaakte prima. Anti-aanbakpan betekent niet dat het eten niet kan aanbranden, maar wel dat het los in de pan ligt, zo bleek wel toen ik 1 boomstammetje eruit wilde halen en gelijk drie stuks lostrok, en er niks meer op de bodem van de pan lag. Toen de stammetjes in een schoongewassen pan in de verse jus warm weer werden, wilde ik even in de aardappelen prikken om te zien of ze goed waren, en ook die bleken al even droog te staan! Lang leve de afzuigkap, not! Photobucket De aanbrandgeur viel op het bord goed te maskeren met de nieuwe jus, en hoera, de rode kool met appeltjes was gelukkig niet aangebrand, had ook nog gekund, Photobucket dus helemaal happy schoven we aan tafel. Wat een dag, en het houdt ook maar niet op met regenen, ook dat nog!

Advertenties

Van hot naar her

Vanmorgen eerst naar huis gebeld, om mijn vader te feliciteren met zijn 85e verjaardag, wat een mijlpaal! We hadden dit vorige week al gevierd  met mokkataart Photobucket en bbq Photobucket
Ik ging als een semi-witte tornado door het huis, de benedenboel gedaan, eer ik van mezelf mocht spelen met lapjes; lekker naar de bee in Halsteren deze keer, alwaar ik mijn Elna showde. Ze snorde er van! Het was gezellig als vanouds, Miranda werkte aan haar Phebe, de laatste rondjes op de rand appliqueren, ze was er stil van; Julie moest even uitvogelen hoe het ook alweer ging met de cathedral windows, ze was door alle voorgeknipte stukken heen, had al een flinke stapel affe blokjes, maar het moeten er nog veel meer worden;Photobucket Angela showde haar DJ Nearly Insane met affe rand, nog een rand te gaan; en ze had een heel oud project uit de kast getrokken, een UFO die haar al lange tijd een schuldgevoel gaf, en die dus maar eens afgemaakt moest worden, zodat ze met opgeheven hoofd haar volgende quilts kon starten. Photobucket Het gaat een liefdadigheidsquilt worden. Ik kreeg ondanks een paar keer verkeerd vast stikken 1 hele Dresden Plate af, en toen zag ik dat ik niet genoeg verschillende lapjes bij me had om er meer te maken, dus kwam de tas met andere blokken boven tafel, die ik vlak voor de vakantie 2 aan 2 had gestikt. Om ze nu tot blokken van 4 stuks te maken, ooh wat worden ze mooi!Photobucket Zal ik er morgen aan verder gaan? Jeuk-jeuk-krab-krab.
Na afloop snel naar huis en hup naar de sportschool; gefitnest met handschoentjes aan om mijn lippen te beschermen, logisch, en ik voel helaas weer een lichte tinteling, dus het heeft niet voldoende geholpen.
En toen zat de dag er op, pfff, het was dat ik afgelopen nacht geweldige seks heb gehad om energie uit te putten, maar ja, daar mag niet over geblogd worden; niet als je kinderen en ouders en collega’s van manlief meelezen. Maar neem maar van mij aan, helemaal super,  OMG. Zo, meer zeg ik niet.

En dus zat ik in mijn luie stoel naar het nieuws te kijken, toen ik Zopje op de borrelsteen zag zitten (die niet aan staat), als een beeld op een sokkel. Ooh wat een plaatje; hij poseerde echt voor me.Photobucket Even later keek ik al mijmerend naar buiten, en verrekt, Zipje zat toen op zijn sokkel, dus snel weer een foto gemaakt,Photobucket Zoek het verschil. Zipje lijkt kleiner, maar dat ligt aan de foto, en ook is de foto van Zipje bewerkt, het was anders te donker om goed te kunnen zien. Zipje vond het maken van 1 foto in de mooie rechtop pose zat, en verveeld geeuwde hij, alvorens zich uitgebreid te gaan wassen.Photobucket het zwarte vlekje op zijn gehemelte is zelfs te zien, en volgens mij heeft Zopje deze niet.
Op onderstaande collage is te zien hoe donker de foto eerst was Photobucket

ViPR

Morgenmiddag heb ik weer fitness, en mijn PT heeft ViPR’s aangeschaft waarmee ze mij in een hoog tempo alle hoeken van de zaal laat zien, zweet in mijn bilnaad, echt keizwaar maar ook zo leuk!  Alleen moet ik morgen wel mijn (nordic walken) handschoentjes meenemen, want  ik heb de laatste tijd last van brandende en  kapotte lippen (van mijn mond) en ik had een donkerbruin vermoeden dat het aan de ViPR’s lag, ( ‘k heb latexallergie of een rubberallergie), want mijn lippen begonnen al gelijk na de training te tintelen, roodheid een paar uur later, en een dag later vervellingen, kloofjes, en auw; het lachen word me erg moeilijk gemaakt. Sinds de tandarts geen latex handschoenen meer gebruikt, en ik alles wat van rubber is uit de weg gaat,(ik baal als ik elastiekjes om de FQ’s zie zitten in quiltwinkels, die lapjes zal ik dan ook nooit pakken) heb ik er weinig last meer van, tot afgelopen maand dus, bijna constant..
Zojuist hoorde ik in een demo-filmpje dat er inderdaad rubber in zit! Aaaargh!WHY?ViPR Deze ViPR’s zien er licht uit, maar vergis je niet, de lichtste weegt 5 kg, en de zwaarste iets van 40!

Oh en luister eens wat een zalig nummer (zag ik bij Terry), de tekst schijnt ook goed te zijn.

The Script

 

Schoolhouse block

Al jaren staat dit blok bovenaan mijn to-do list, als het gaat om klassieke quilts, geen idee wat me ervan weerhield, teveel andere dingen die harder trokken, of misschien moet een mens gewoon iets op zijn lijstje hebben staan om te wensen, zonder er verder gehoor aan te geven? Ik had het als lottoblok van deze maand opgegeven aan mijn quiltgroep, en toen ging het toch wel heel erg kriebelen, en vooruit dan maar, ik heb er eentje gemaakt. Het patroon kan je hier downloaden.Photobucket en het blijft even bij deze ene, gewoon omdat ik eerst wat moet afmaken van mezelf. Maar is het geen schatje, nou ja, ‘tje’, met naad meet hij 28x 28 cm! Ik heb hem genaaid op mijn nieuwste aanwinst, en wat naait die lekker! Photobucket Hij snort als een panter, ruikt naar olie (de vorige eigenaar heeft hem goed verzorgd), en de steken zijn gewoon super, mooie draadspanning, helemaal top. Evelien heeft hem niet meegenomen naar haar kamer in Amsterdam, beetje te zwaar voor in de handbagage, dus mag ik er nog even mee spelen. Vind ik zo erg!

Durruf nie

Voordat we de laatste boodschapjes gingen doen om zijn koelkast en voorraadkastje te vullen, namen we een broodje bij La Place en aten deze voor de zaak op, lekker in het middagzonnetje aan een tafeltje. Het was een drukke winkelstraat, hier inTilburg, en tegen de gevel van een andere winkel aan stond een muzikaal trio; mannen van ik schat 65+, charmant en vriendelijk en goed verzorgd uiterlijk. Vraag me niet op wat voor instrumenten ze speelden, gitaar, bas en drum? Het klonk in ieder geval heerlijk, beetje Dixieland-achtig, swingend en herkenbaar, muziek van de jaren 30 tot 60 hoorden we, en omdat veel van deze muziek door de jongere artiesten gecovered is, herkende Tim er ook veel van. En zo aten we al genietend onze broodjes op, regelmatig hoorde je gerinkel van geld, door passanten in de reiskoffer geworpen, gevolgd door een bedankje in de vorm van een roffeltje of een hoofdknik.

Een jonge man stond met een buggy aan de hand op een afstandje toe te kijken, zijn dochtertje van amper een turf hoog stond veilig naast papa, op de ritme van de muziek te wiebelen met haar knietjes, hoofdje en handjes. Haar vader boog zich na een tijdje naar haar toe en fluisterde wat in haar oor, en ze knikte stralend. Terwijl hij zijn portemonnee trok, stak ze beide handjes als een kommetje voor zich uit, en aandachtig keek ze toe hoe hij muntjes in haar handjes legde. De portemonnee werd opgeborgen en het handje waarin de muntjes zaten ging stevig dicht. Haar vader gebaarde haar, dat ze het geld in de koffer moest doen, kijk maar, net zoals die meneer daar doet. Ze draaide op een been, haar andere been kruislings gebogen, alsof ze naar de wc moest, en met gebogen hoofdje mompelde ze wat. Haar vader boog zich naar haar toe, kom maar, dan loop ik mee, en stapje voor stapje kwamen ze dichterbij, het meisje kroop bijna tussen de benen van haar vader door, zo verlegen.
Ondertussen speelde het bandje rustig door, het tafereeltje onopvallend in de gaten houdend om het meisje niet meer verlegen te maken dan ze al was. maar als het kindje om zich heen had gekeken, dan was ze helemaal dicht geklapt, want rond haar -op een veilige afstand om niet op te vallen- stonden veel mensen haar met een glimlach te bekijken.
Eindelijk stonden ze bij de koffer, en de vader zei wat tegen het kindje, maar ze schudden haar hoofdje en hield het knuisje stevig dicht. Papa pakte haar handje en hield deze boven de koffer, toemaar, laat maar vallen, maar ze keek heel beslist en liet niks los, waarop de vader haar handje open peuterde, vinger voor vinger, om het eerste muntje te pakken te krijgen. Toen hij het in de koffer liet vallen keek ze boos, en het huilen stond haar nader dan het lachen toen ook het andere muntje los werd gepeuterd. De muzikanten bedankten het kleine meisje, die absoluut geen oogcontact wilde maken, en met haar gezicht tegen de jas van haar vader, zijn been omklemmend, liepen ze verder, vader bijna struikelend over de kleine beentjes van zijn kleine meid.
Met een “aaah” liepen de toeschouwers ook ieder hun kant uit, en de muzikanten speelden verder, alsof er niks was gebeurd. Dat was nogeens een lunch, met muziek en amusement, echt een feel good moment.

Tranen met tuiten

Na de fitness en de lunch plofte ik gisteren in de luie stoel met een kopje koffie, om de aflevering van Bones van deze week te bekijken die op de recorder stond. Het was een herhaling, maar eentje die ik nooit had gezien, en dus was het genieten, tot het einde; de laatste minuten waren zo ontroerend, en ik zo labiel, dat de tranen over mijn wangen rolden, de een na de ander. Ik stond al snuffend op om een zakdoek te pakken, toen de deurbel ging. Ik deed met natte ogen de deur open, en de koerier overhandigde mij 2 pakjes; terwijl ik een handtekening zette, voelde ik zijn ogen op me gericht. Ik gaf hem het handteken-kastje terug (gebeurt elektronisch), veegde nog een traan van mijn wang af, en hij keek me langdurig en met een blik vol medelijden vragend aan. Ik lachte en legde uit dat ik had zitten huilen bij een heel ontroerend eind van een tv programma, en hij vroeg toen gelijk welk programma het was. Uh, dat had ik niet verwacht, de meeste koeriers zeggen boeh noch bah.
“Bones”, ze ik, en hij knikte begrijpend, “Aaah”, zei hij, “jaa.”, zijn vrouw had er vast ook bij zitten snotteren, misschien hijzelf ook, ik zag hem er wel voor aan. Terwijl hij het busje keerde, gaf ik het pakket aan Evelien die net van de trap af kwam, – en toen ik weer naar buiten keek (glazen voorpui), zag ik de chauffeur en de naast hem zittende koerier lachend naar me kijken, terwijl ze weg reden.

Evelien vroeg bezorgd wat er aan de hand was, en toen ik zei dat het van de aflevering van Bones kwam, lachte ze opgelucht. Ja, ze kende die aflevering, ze had er zelf ook lekker bij zitten huilen. Niets lekkerder dan de tranen de vrije loop laten gaan bij tv-series, vind ik. En soms schiet het door, als er bv nog onverwerkt oud zeer zit, en dat komt er dan gewoon mee uit; daar knap je zo van op, ook al zie je er de eerste uren niet uit, met rode neus en rode ogen.