Maandelijks archief: september 2011

Ruim op

Ruim op en gij zult vinden, dat kan haast mijn lijfspreuk zijn, want het werkt wel! Ufo op foto hieronder is al 18 jaar oud.

Het begon allemaal gistermorgen, ik was al een beetje aan het sorteren wat ik wel en wat ik niet mee wilde nemen naar het komend quiltweekend in België, dat al vrijdagmorgen begint bij mij met de rit naar Hoek om mijn moeder op te halen. Laten we deze keer vooral de lange vingertaart niet vergeten, waarvoor we de vorige keer halverwege rechts om keert moesten maken, o o wat hebben we toen gelachen!

Ik wilde dus mijn bowtie mee nemen, en die ging in een zak (waar de gordijnen van Tim in zaten, handige transparante ophangzakken met rits) en natuurlijk ook de DP'(Dresden Plates) , die in een andere zak ging, netjes ritsje dicht. Maar ik bedacht me dat ik boven ergens…. vast nog wel iets van de DP had liggen, restjes waaraan ik de stoffenserie kon herkennen, voor het geval dat. Dus ik naar boven, diep zuchten, want waar te beginnen. Eerst maar alle tassen die op de grond stonden leeg ruimen, want dat waren spullen van projecten die van de woonkamer steeds weer naar de naaikamer gebracht werden door de kids als we een feestje hadden en de woonkamertafel leeg moest zijn. (daar zijn die feestjes wel goed voor hoor, je moet dan opruimen)

Elke tas was een aha-erlebnis,  dat was van die quilt, en ooh dat was van de pietenquilt voor Marjon, hoe zou het met haar zijn? En die restjes van de fibermailkaarten, goh, en ik wist niet dat ik daar ook nog scharen in had zitten. En garen. Jee, en daar is de vermiste mini inch-lat,  hehe, gelukkig ook weer terecht. Stoffen verdwenen netjes in de kasten en in de bakken, afval in de vuilniszak, heel veel lege plastic tasjes voor de kringloop, en zo spitte ik verder. In de laatste tas zat het folietje van de Lecien Sushi rol, die ik voor de DPtjes gebruik,  Tas na tas ging opgevouwen op de stapel, tot ik al niezend en proestend van de verkeerde stofsoort even een kopje koffie buiten ging drinken, het was ondertussen al 2 uur en mijn naaikamer zag er nog uit als een slagveld!

Zipje kwam even kroelen, de vogeltjes waren stil vanwege hoog in de lucht zwevende sperwer, en nadat de koffie op was, moest ik weer snel verder, want toen schoot me te binnen dat ik ook nog de strass stenen applicator van mijn moeder moest zoeken, en die was ik nog niet tegen gekomen.
De tafel werd ook aangepakt, de vuilnisbakzakken vulden zich alras met nog meer papier en plastic en kapot spul (waarom niet gelijk weggooien?), maar toen de tafel doorgespit was, was de applicator nog niet gevonden.  Wel had ik inmiddels al 3 tassen vol spul dat echt mee moet naar België, diep in mijn hart weet ik dat 2/3e deel onaangetast weer terug mee komt, maar ja, stel nou dat ik niet meer verder kom met de bowtie of DPtjes, dan moet ik toch wat, hè?

Met een onterecht gevoel van “zonde van mijn avond” bracht ik gisteravond door naast Suzanne op school, informatie over Havo4 en 5, er verandert elke keer wel weer iets in het systeem, als ouder is het toch wel goed om het uit de horses mouth te horen. En dan zie je je dochter wat wegkijken, als de mentor het heeft over “info voortaan via email versturen naar de ouders vanwege het te laat of niet afgeven van infopapieren “door de scholieren aan de ouders; dat van gisteravond wist ik dus ook pas 24 uur, terwijl ze het al in de eerste week van  September in bezit had. Het kan erger hoor Suzanne, ik vond bij het opruimen van Tims kamer formulieren die wij 2 jaar geleden al ondertekend hadden moeten inleveren, voor infoavond. Ahum.

Vannacht lag ik na te denken bij gebrek aan wat anders slaap over waar die applicator nou toch kon wezen, en eindelijk vond ik hem net na de middag, netjes in het snoer gewikkeld in de kast, in een doosje. Gelukkig, dan kan mijn moeder eindelijk de siersteentjes op haar kattenquiltje plakken, die ze wilt showen in België.

Foto’s van de opgeruimde kamer, voor velen van jullie vast nog een slagveld van de eerste orde, maar ik ben al behoorlijk happy! De vloer is lekker leeg en voordat ik de foto’s nam zag ik die verhuisdoos (onder het paarse lapje bont) pas goed staan,  goh, wat zou daar nou inzitten.

Jeetje dat is waar ook, hier ben ik aan begonnen na de sampler, helemaal zonder hulp van docent gewoon aan de slag gegaan met malletjes tekenen, op lapjes omtrekken, en bij de quiltwinkel van Wil Swart (toen nog in de winkelstraat in Roosendaal tegenover die kinderkledingwinkel waar de mevrouw op bestelling kleren maakt en ook veel stof verkoopt (maar duur)) bij Wil kocht ik toen op haar advies de 2 roze-aubergine rode effen stoffen voor de rust, nadat ik eerst mijn lapjes had laten zien.

Goh die Wil, haar huis met rieten dak was 6 of 7 jaar geleden afgebrand, heel veel quilts en alle borduurwerken van haarzelf en haar moeder verloren gegaan, wat was dat een drama toen. Ik heb toen met de meiden van de yahoo!quiltgroep een inzameling gehouden van allemaal quiltspul, zodat ze in haar huurwoning toch weer wat kon doen, ter verwerking, tassen vol lapjes, tijdschriften en naaigerei afgeleverd. Op dat moment kon ze niet veel uitbrengen van de ontroering, zo overdonderd als ze was, later vertelde ze dat dit haar heel veel goed had gedaan.
We dwalen af.

Allemaal restjes van kinderkleren en eigen kleren, dus er zit wel hier en daar niet helemaal 100% katoen bij. In de doos in het zakje zitten nog heel veel stukjes al geknipt, genummerd en klaar om aan te beginnen, zal ik dan toch deze bij mijn stoel zetten, dat ik hier in de avonduurtjes af en toe in kan prikken? Elke ring meet 33 cm, best wel klein, ik zou het nu dus anders aanpakken, maar ja, zonde om er niks mee te doen, toch?.
Ik huppel zo nog even naar de Hema, om een paar pakjes vlieseline te halen, waarop ik de DPtjs kan gaan stikken (leg later wel uit hoe en wat, en vooral waarom), en ik denk dat ik gelijk even foto’s bij de 1 uur service (bestaat die nog wel?) laat afdrukkken van mijn laatste 6 jaar affo’s, voor in het albumpje om mee te nemen.
Nog een paar dingen inpakken, boodschapjes doen voor het thuisfront, en dan hopelijk lekker relaxed de avond ingaan en op tijd naar bed. Ik zal heel veel foto’s maken, en ben zondagavond alweer thuis. Jullie ook allemaal een fijn weekend!
Oja, bevalt het grotere lettertype goed van deze blog? En de DPtjes aan de zijkant, is het niet te onrustig voor de ogen? Ik hoorde van Melody dat ik wel mag bloggen op weblog, maar dat de kans er in zit, dat ik die laatst toegevoegde blogjes en veranderde instellingen later toch kwijt kan raken, dus blijf ik nog even hier stereobloggen.

Advertenties

Getsie, bah, hoera

We aten vandaag spruiten, op de manier klaar gemaakt zoals achterop de verpakking stond: fruit 1 ui en 1 teen knoflook, bak rauwe ham mee, mik er dan de beetgaar voorgekookte spruitjes en 2 in stukjes gesneden Grannys (appels) bij, bak dit nog samen, zout, peper, selderieblaadjes, en citroensap naar smaak, eet samen met rijst of past. In het kader “wie niet waagt blijft maagd” heb ik het klaargemaakt en geserveerd, en er werd met lange tanden gegeten, dochterlief kokhalsde zelfs bij het laatste spruitje, oei. Ik denk dat ik dit niet meer moet doen, zelf vond ik het namelijk ook maar zozo. Misschien als ik er kookroom door had gedaan, of Boursin? Daarmee maak je zelfs stoeptegels lekker! En toch ziet het er wel lekker uit, zo op de foto. Terwijl gefruite ui en knoflook met dille (of tijm, ik haal ze altijd door elkaar, tot ik ze ruik) en room over de spruitjes wel super lekker is. Never change a winning recipe!

Tijdens het koken streek ik de borders voor de bowtie nog even glad, en na het getsie-eten legde ik ze op de grond langs de top, om te zien of ze lang genoeg waren, want dan kon ik ze op de bee vanavond aanzetten. Nou, over de lengte hoefde ik me geen zorgen te maken, maar wel over de blokbreedte. Bah, ik kom 0,24 inch tekort per blokje! Ik dacht dus, dat de bowtie-blokjes uit 4 inch stukjes bestond, maar helaas pindakaas, we maken er 4,25 inch van, voor het gemak. Damn.tegels lekker.


Meten is weten roep ik altijd, van huis uit meegekregen, toen mijn moeder me vroeg of Perry wel in bed paste, toen ik zei dat hij me ten huwelijk had gevraagd. Ik antwoordde dat hij niet zo idioot lang was, 1.84, maar dat bedoelde ze niet, zei ze glimlachend. Foei.

Ik moet even moed verzamelen, maar dan ga ik alle naadjes 1/8e inch krapper maken, zodat het wel gaat passen. Een mooi (saai) klusje voor op het quiltweekend, aanstaande vrijdag.
Nou, en dan nog het hoera gedeelte: vanavond op de bee in Heerle zat ik te bladeren in een leuk Frans quiltblad
en Els showde een bijna affe quilt van Saskia
en toen mijmerde ik, dat ik er niks van snapte dat ik geen affo’s had om te showen op het quiltweekend, op die quiltklok na; niks voor mij, ik heb meestal 2 of 3 affe quilts bij me, maar toen bedacht ik me, bij het zien van pinwheel blokken, dat ik toch zo eentje had gemaakt, met prairypointrand en al? Maar waar o waar kon hij zijn? Dus thuis gekomen vloog ik gelijk naar boven, nergens op de bedden te vinden, en in het loopje aaide ik de antieke die over de balustrade hangt, en wat piepte daar vanonder uit aan de zijkant? Hoera! Gevonden!

Buitenbee

Wat een superheerlijk weertje vandaag, dat is boffen met de bee, die vanmiddag bij ons thuis was. Ik had wegens zuurstofgebrek in de bovenkamer na een intensieve fitness sessie niet goed nagedacht en de tafel in de woonkamer ontruimd en alles al klaar gezet om daar te bee-en. Nog even tijd voor een kopje koffie nemend voordat de meisjes zouden komen ging ik buiten zitten, en zoog het zonnige weer en de zalige boslucht op, aaah, daar knapt een mens van op.  En toen bedacht ik me dat we best wel beter buiten konden gaan zitten,  we zouden toch gek zijn om binnen te zitten met dit weer? Dus toen moest ik me aldus nog gaan haasten, stoelen klaar zetten, schoonmaken, zeil over tafel, haspel erbij voor de naaimachines, andere stoelen voor de naaimachinedames, pffff, met mijn tong op de schoenen deed ik de deur open voor Mirreke, die gelijk door kon lopen de achterdeur weer uit. Haha, gelukkig sloeg ze bijtijds links af.Photobucket
Kwartier later kwam Angela, en een kwartier daarna Julie, en toen was het kwartet compleet. Angela had haar naaimachine eerst meer naar het midden van de tafel gezet, en toen ze gas gaf, begon de tafel te schudden, hoezo soepel draaiende naaimachine. Gelukkig ging het beter met de naaimachine meer op de hoek, ’t is maar een houten tuintafel. Miranda (nu bezig met een vreselijk leuk maar ozo bewerkelijk blokje, zie op dienblad, foto hieronder) had een poppetje gemaakt voor Julie, die er heel blij mee was. De lokjes van het meisje hingen zo grappig in het gat van mijn Pfaffje.

De Dresden Plate werd nog even van Suzanne’s bed gehaald om nog te showen, Julie had ook Aunt Grace stofjes gekregen als FQ-club lid van een Engelse quiltwinkel) en vroeg zich af hoe die lapjes als DP zouden staan. Nou, dat was een makkie, mooi natuurlijk.
Photobucket
En nee, dit is niet de DP waar ik afgelopen maanden mee bezig was, die zit nog mooi tegen de designwall geplakt. Misschien neem ik die mee als quiltweekend project, jaaah, misschien wel. En voor wie weer baalt van de errors op weblog, niet getreurd, "al sal reg kom as ons almal ons plig doen", (en met almal wijs ik naar het weblogteam), lees maar hier

Lijkt (n)ergens op

Sinds zondagmiddag heb ik weer toegang tot mijn Zipjezopjeweblog en het duurt wel even eer ik alle berichten van afgelopen maand geplaatst op blogspot hier op heb gezet, en door heb hoe alles werkt. De linken van medebloggers ben ik al aan het toevoegen. Ik ben m’n feedburnerlink kwijt (moet hier toch ergens liggen) en heb geen idee of mensen die op mijn blog geabonneerd waren gisteravond een heleboel meldingen binnen hebben gekregen van nieuwe berichten. Eerst moet ik er weer een beetje inkomen, en tot die tijd zal ik stereo-bloggen, op mijn tijdelijke en op deze blog , zodat deze blog de tijd krijgt zich te ontwikkelen.

Alleen schrok ik me zojuist wel een hoedje: ik zie geen blogjes van van voor Mei 2011, dus -zoals het er nu uit ziet- ben ik 5½ jaar aan blogjes kwijt, op dit moment.  Ik heb het aan het weblogteam gevraagd, misschien liggen ze nog ergens in een kast, tussen onverwerkt materiaal en misplaatste humor.

Joeghee en ojee

Dag van uitersten, slecht geslapen vanwege een mug die zich had voorgenomen om mij de hele nacht te klieren; ik had de elektrische muggenmepper in de hand genomen, om bij het eerste gezoem toe te kunnen slaan, maar dan komen ze niet he. Ik werd even later wakker van de muggenmepper die uit mijn hand viel, tegen het nachtkastje aan. Tegen de middag onder het genot van koffie en klassieke muziek (Pavarotti en Joan Sutherland) Pavarottivierkante weddingring

de blokkenquilt in elkaar gezet, hij meet 200x 260 cm, helemaal klaar en helemaal blij! Helaas kan ik hier geen bestandjes opladen, kijken of het lukt via mijn SkyDrive map, klik maar hier. als je het patroon wilt hebben. Hij heet 1e Klotto, omdat het een loterijblok is, zelf uitgetekend nadat ik een foto van een paar blokken op internet had gezien.

Daarna de was gedaan en naar de vuilstortplaats om al die kartonnen verpakkingen weg te gooien, nog van Tim’s nieuwe bed, en een kapotte stepapparaat van Evelien, ik had een auto vol; de garage is weer heerlijk leeg!

In het boek van Nigella Lawson zag ik een recept die ik graag eens wilde uittesten, een ultieme koolhydratenbom, maar je hoeft het niet allemaal zelf op te eten. Het eindresultaat van  bijna een uur in de oven is niet zoals op de foto, maar de smaak is zalig, en daar gaat het om! Net als bij knappe mensen: schoonheid verveelt op den duur, maar de inhoud blijft boeien.
Deze ‘taart'(toetje) doet me denken aan stevige romige rijstpudding, jammie!

Toen zag ik op de weblog van Tozz een recept van courgette/appel muffins, en die wilde ik ook maar maken, maar ik heb iets fout gedaan, want zie, ze zijn niet goed gerezen!

Ze zijn nog te warm om er van te proeven, duimen maar dat ze wel lekker zijn, anders hebben de vogeltjes, muisjes, eekhoorntjes en egeltjes er een lekker hapje aan, en wie weet Zipje en Zopje ook.
PS: ze smaken goed, maar zijn zo zacht, haast nog rauw van binnen.

Morgen naar de QTT in Leiden? Ik denk van wel! Nog een mooie aria van een evenzo mooie dame Maria Callas – O Mio Babbino Caro

Hallux valgus en andere hokus pokus

Na de laatste fitness training had ik veel last van mijn hallux valgus  (wie herkent het niet)Photobucket de knobbel zag rood en stak dat het een lieve lust was. En toch draag ik mijn orthese (bij de podotherapeute laten maken) tijdens het sporten, maar op tenen steunen,Photobucket daar kan geen orthese aan helpen. Mijn coach had gelukkig een vervangende oefening voor me, minstens net zo intens gemeen als de andere, maar niet belastend voor mijn teengewricht. Dat is nou het voordeel van een personal trainer, fitnes op maat, stok achter de deur en geen medelijden jet, oh nee; als ik na 12 keer kreun: “Ik kan niet meer!”, roept zij: “kom op, nog maar 3, 2, 1 !”. Ze behandelde na afloop ook gelijk een paar trigger points in mijn bil, heup en been, om me van de akelige tinteling in mijn kuit af te helpen; ik had begin augustus 2 behandelingen van haar gehad, en merkte pas dat het hielp, nadat ik gisteren opeens weer een tintelend gevoel in mijn kuit voelde als een long lost enemy. Hee, dat had ik al even niet gevoeld! Soms mis je pas iets, als je het weer terug hebt gevonden, niet wetend dat je het kwijt was, of ben ik de enige met deze verstrooide hersenfunctie?
Na de fitness was ik compleet op, en kon ik geen lapje meer omhoog houden, zo moe waren mijn armspieren. Ze traint duwen, trekken, buigen en strekken, van armen, benen, buik, rug, ja, van alles dus, met gewichten in staande oefeningen, dus je moet ook in balans blijven, en soms moet ik deze oefeningen op een halve bal doen, of op een skippybal.

Goh Shirley, wat een leerzaam blogje zeg; (boring)
Het volgende staaltje van vlijt was een zalige maaltijd op tafel zetten, is het geen plaatje?Photobucket De aardappelpartjes had ik na het koken afgegoten en toen heb ik er een halve eetlepel griesmeel (droge vorm) doorgeroerd, om vervolgens in de boter/olie te bakken. Ooh superzalig! Griesmeel zorgt voor een krokant korstje, de kruimelige aardappelen deden de rest.Photobucket De beenham en hachee kwamen uit de diepvries, overgebleven van mijn verjaardag, jammie! Normaal hebben we nooit 2 soorten vlees op tafel, maar ik dacht dat het een groenteprutje was dat in het diepvriesbakje zat (daarom moet je labels plakken), en toen ik-nadat het ontdooit was- mijn vergissing ontdekte, had ik gelukkig nog doperwten in diepvries. En achteraf kwam de hachee ook nog goed uit, want manlief bleek dus niet zo van beenham te houden. He, dat was een complete verrassing voor mij, maar ja, we zijn ook nog maar 21 jaar getrouwd.
Na het eten ging ik lekker verder met mijn blokjes naaien,Photobucketen zie hier het resultaat, de onderste 2 rijen zitten aan elkaar (4 grote vierkanten moet je als rij zien), en morgen hoop ik de top af te hebben! Photobucket

Kriebels en wiskunde

Zit ik lekker mijn ding te doen achter de pc, voel ik opeens wat kriebelen in mijn decolleté
(jee, en het is niet eens 5 december en ik ben al aan het rijmen!)Photobucket Met mijn monitorbril op zie ik iets donkers bewegen, en ik pak het tussen duim en wijsvinger op en knijp het gelijk fijn. Zonder eerst te kijken wat het is. Ja, ik ben gek, opgegroeid met heel veel katten, was elk donker bewegend beestje misschien wel een vlo, en die moest je gelijk fijn knijpen, anders sprongen ze weg, dus mijn reactie was instinctief. En toen het plat was, bedacht ik me dat het eigenlijk onmogelijk een vlo kon zijn, want het kneep te makkelijk dood. maar wat was het dan? Identificatie onmogelijk, en toen begon het kriebelgevoel over mijn hele lijf, getsiedekkie! Ik heb me in de badkamer helemaal gestript (nee, geen foto’s) en mijn hoofdharen losgeschud boven de witte wastafel, niks te zien van donkere bewegende stipjes, dus luis heb ik gelijk uit kunnen afstrepen van het lijstje. Zoveel haar heb ik trouwens niet op mijn borst dat ze zich daar zouden kunnen handhaven, maar dat terzijde. Na nog een paar vliegende stops naar de badkamer om te kijken op mijn rug/in mijn nek, mijn oksels en buik of ik iets zag wat een kriebel kon verklaren, houd ik het maar voor gezien, het was vast maar een klein eenzaam babyspinnetje dat warmte zacht. Ik ga maar afleiding zoeken, en nog wat blokjes naaien, misschien is het wel de quiltbug die ik nu voel. Photobucket Kijk, zover heb ik de blokken al per 4 aan een zitten. Leuk is het dan om nog te wisselen, zodat de binnenringen ook een beetje bij elkaar passen.

En nu ga ik nog iets heel anders vertellen, voor mensen die wiskunde studereren, of tieners die dit (op middelbare school) doen en wat meer/andere/betere uitleg zoeken:
de Khan Academy is een site waarop een man mbv filmpjes uitlegt hoe iets werkt. Hij begon hiermee om zijn neefjes te helpen met wiskunde, maar het is een enorm succes geworden voor heel veel studenten over de hele wereld, de uitleg is voor basic middelbaar niveau tot universitair niveau. Deze tip komt van zoon Tim, die het vandaag heeft gedeeld met zijn studiegenoten via facebook, hij zegt er heel veel aan te hebben.

Weblog is nog steeds niet in de lucht, ze zijn aan de laatste loodjes bezig, we zien het wel wanneer het klaar is, maar het voelt alsof niet 2 maar 3 van mijn kinderen uithuizig zijn, een heel erg empty nest gevoel! Je kan het op Twitter volgen.