Dagelijks archief: maandag, 8 augustus, 2011

Buit en vervolg reisverslag

Vergat ik toch te schrijven over de behulpzame meneer in een mall in Niagara Falls: hier ging ik even naar binnen om drinken te halen voor onderweg, en Tim ging mee om te helpen dragen. Ik liep wat rond toen ik opeens Tim kwijt was, en keek wat om me heen. Er stapte een meneer van de winkel op me af, met de vraag of hij me kon helpen. Ik zei dat het oké was, dat ik mijn zoon Tim kwijt was, maar dat ik me geen zorgen maakte, omdat hij al groot genoeg was, en ik gebaarde naar een kop groter dan mij.

Die man liep door, en ik ook, en heel wat gangpaden verder kwam ik Tim tegen, die me een beetje verontwaardigt aankeek. "Je wist toch dat ik waterflessen ging halen", sprak hij, "en opeens hoor ik omroepen over de intercom dat Tim zich moet melden bij de kassa, en gelijk komt er een man naar me toe, die me vraagt of ik Tim heet, en zegt dat mijn moeder me zoekt." Ik moest lachen, de behulpzaamheid van deze man was goed bedoeld, wist hij veel dat ik zelfs mijn eigen hoofd kwijt zou zijn als hij niet vast zou zitten. Tim kon er ook om lachen toen hij hoorde dat dit omroepen niet mijn idee was.

Hier een foto van mijn buit van de City Quilter, in het hotel op bed uitgestald:

Photobucket Het pakket met de Double Weddingring is al helemaal voorgesneden, alles is al op maat en behoeft enkel aan elkaar genaaid te worden, en jaah, weer allemaal frisse jaren 30 stofjes! Luxe he, dat voorgesneden spul, dat scheelt al zoveel werk! Linksboven zie je nog een pakket, hier in zit alle stof om de postzegelquilt te maken, rara voor wie deze gaat worden. Verder ligt er een bundeltje met special new york stof en een stapeltje FQ's met grotere bloemenprint, iets heel anders dan ik normaal zou kopen. Het groene stof naast de citystrippers (jellyroll maar dan plat) is 3 yard, het oogt fluweelachtig, maar is gewoon glad katoen; Evelien stond erbij te kwijlen, dus wie weet maak ik hier gewoon een bloesje van voor haar. De 2 pakketjes rechts (van Artgirlz) heeft Evelien ook uitgekozen, een kerstboom en kerstmanpakketje, met kralen en spul erbij, leuk om eens op een middagje te maken. Ik ben weer even zoet, en kan nu jaren toe!

Advertenties

Hier en nu

Vroeg opstaan vandaag, de monteur van de hordeurenwinkel komt de nieuwe deur plaatsen, wij zijn de eerste op zijn lijstje, en dus sta ik al om 8 uur klaar voor ontvangst. Ik zit al halverwege een opgenomen CSI wakker te worden als hij aanbelt, het is half 9, ik zet snel een kopje koffie voor de goede man en hij gaat aan de slag, terwijl het een 'Jantje huilt, Jantje lacht' is met het weer; de man staat het grootste deel van de tijd binnen te hard te zuchten, en te puffen, terwijl ik met mijn voeten op een bankje naar het spannende eind van CSI kijkt.  De monteur is een man met forse overgewicht, dus vandaar ook het harde zuchten en puffen, het is alsof hij een zware workout doet; ik mag blij zijn dat hij niet tijdens het werk een infarct of beroerte krijgt (en hij ook)!

Stipt half 10 is hij klaar en staat de hordeur keurig te doen waarvoor hij is aangenomen, beestjes tegen houden. Helaas houd het ook de Zipjes en Zopjes in deze wereld tegen, dus daar moet ik nog wat op verzinnen, of liever gezegd, het verzonnene uit gaan voeren.  Maar niet vandaag.

gisteren deze foto's gemaakt, genieten, met ijsthee op de schommelbank, beetje lezen, beetje kijken, beetje lusiteren.

Het is bee vanmiddag bij mij thuis, en ik ontruim het grootste deel van de tafel, zodat mijn vriendinnen ook nog ergens kunnen zitten en werken. Ze druppelen binnen, vol verhalen van vakanties en vragen over hoe NYC was, en zo halverwege de rit zitten we zowaar allevier te werken, en kletsen, en werken. Julie is haar Hofman batic quilt aan het sandwichen, hij is zo mooi van kleur!, Angela tekent een friemelig diamantjes patroon op papier, en Miranda krijgt een DJ'tje af, oeh wat lief (nee, geen foto gemaakt, gek genoeg, maar hij is vast een dezer dagen op haar blog te zien). En ik weet zowaar 2½ Dresden Plate af te maken, met de machine, paperpiecemethode, omdat ik even tempo wil maken. Gezelligheid kent geen tijd, opeens is het half 5 geweest en stapt Julie op de fiets, en het is al half 6 geweest als ik Miranda en Angela uitzwaai.

Photobucket

Terwijl ik de andere helft van de DP af probeer te maken, hoor ik een enorme klap, metaalachtig en ook dof, en mijn eerste gedachte is dat Zipje zijn schouders tegen de hor heeft gezet, en deze nu eruit is gevallen, en ik spring op, om te constateren dat de katten in subcomateuze toestand op de banken hangen, en de hordeur nog gewoon in het deurgat staat.

Dan moet het van buiten zijn gekomen, en ja hoor; buiten hoor ik geroep, en ik zie in het plantsoen achter de heg een busje staan waar geen busjes kunnen staan, en ren naar de heg om door het gat te kijken wat er gaande is. Een man stapt uit de verder lege buurtbus vanaf de bestuurderskant, hij kan lopen en staat even stil, kijkt geschrokken om zich heen, en nog voordat ik door de heg heen naar hem kan stappen, staan er al andere bestuurders van achterop komende busjes bij hem. De mensen bellen 112 en de man zegt geen hulp nodig te hebben, hij is niet gewond zegt hij, ook al gaat hij even later erbij zitten. Zo te zien is de auto tegen een lantaarnpaal aangeknald en tot stilstand gekomen tegen een dikke boom; lang leve de veiligheidsgordel. Ik zie dat de andere mensen bij hem blijven, het ziet er niet verontrustend uit (een aanwezige vrouw reageert als een EHBO-er), en ik ga naar binnen.

Photobucket

Binnen een kwartier staan er politie en ambulance bij hem, en hij loopt even later naar de ambulance om op de brancard te stappen. Terwijl wij aan de koude pastaschotel zitten (de kinderen hebben gekookt), komt een bergingsbedrijf het busje ophalen, en nog wat later staat er een takelwagen, om de lantaarnpaal weg te halen. Never a boring moment. De schemering treed in en de bosuil laat zich van zijn beste kant zien horen, hij zit ergens hoog in de bomen achter ons huis, zo jammer dat ik ze nooit zie, maar horen is ook al heel wat.

Morgen heeft zoon nog een rijles om 8 uur en vlak daarna zijn rijexamen, hij is behoorlijk zenuwachtig, en wij met hem, haha. Jammer dat hij net voor het slapen gaan bericht kreeg van de huisbaas van zijn vriend dat de leeg komende kamer in Tilburg (2 minuten fietsen van de universiteit) al vergeven is. Hij zal nu actief op zoek moeten gaan naar een kamer, ah ja, het is geen Amsterdam, dus we hopen dat het vlot gaat, en anders is het met de trein op en neer reizend voorlopig wel te doen.