Maandelijks archief: augustus 2011

Brr, echt herfst

Wat had ik het koud vannacht, ik lag te bibberen onder de zomerquilt, en had er een dunne wollen Didas-deken overheen gegooid, en nog had ik het koud. En daar lag ik, ik de hele vroege uurtjes -de bosuil was wel al wakker- te denken aan mijn zoon, voor de eerste nacht in zijn eigen huis, met slechts 1 quilt op bed en geen mogelijkheid om er een andere van de overloop bij te pakken. Het is dat je het niet kan maken ( en dat ik geen sleutel heb van zijn huis), want anders was ik vast met een dikke quilt onder de arm in de auto gestapt en even naar hem toe gereden. Nee, ik weet dat dit te genant voor woorden is, vanuit het standpunt van een 19 jarige jongen gezien. De dikke flanellen ragtime quilt voor zijn bed stopte ik vanmorgen gelijk in de was, na eerst Zopje er vanaf te hebben gejaagd, en hij (de quilt) zit al in de droger, klaar om mee te gaan naar Tilburg, misschien dat ik hem wel breng, of niet. Ik hoor Evelien al verzuchten “mahaam, dat moet hij allemaal zelf doen nu, dat lukt hem wel.” Ze schijnt gisteren tegen haar broer gezegd te hebben dat hij mij niet meer moet vragen om hem weg te brengen, “mama loopt op d’r tandvlees.”, zei ze. Ja, zo voelde het wel, ook vanmorgen bij fitness was ik al na 20 minuten gesloopt.

Advertenties

Opeens op kamers

6 Dagen voor aanvang van zijn studie kreeg Tim opeens een uitnodiging om naar een kamer te komen kijken, en enthousiast kwam hij na afloop thuis, dat hij het wel zag zitten.  Best wel schoon, best wel groot, best wel dichtbij universiteit, best wel rustig met nog 4 andere jongens in huis, en voor het slapen had hij de kamer al geaccepteerd; voor €260,- all-in huur per maand hoor je ons niet klagen. (dit is onze tweede die op kamers gaat om te studeren, de een geneeskunde en de ander econometrie)

Donderdag kreeg hij de sleutel en mocht ik ook mee, o-dear, dat was schrikken. Ten eerste schrok ik al van de jeugdige huisbaas, 6 jaar ouder dan Tim, en ten tweede de schrik dat wat je op televisie ziet van studentenhuizen met jongens ook echt zo er uit ziet, en niet voor de tv extra wordt aangedikt!

Op de muren in de gang, alle deuren, en de hele keuken was flink getekend, geschreven en beplakt. Het is een jaren 60 rijtjeshuis, geheel authentiek, dus zelfde wc en douchehok als toen, enkele beglazing en natuurlijke ventilatie (rotte kozijnen). Tims kamer, de achterste helft van wat vroeger de woonkamer was, maar die nu in 2 kamers is opgedeeld d.m.v. een gipsen wand, heeft nog een oude houten parketvloer, de muren zien er niet uit, echt versleten kale muren maar Tim vindt het geweldig! Ik opperde nog om met een verfroller de tussenmuur te witten, maar dat was niet nodig. “Ik plak er wel een paar posters tegen, dan zie je het ook niet meer.” Wel ja, waarom ook niet. In het hoekje waar de leidingen het plafond in gingen, zat een vies beschimmeld doekje geklemd, en de huisbaas zei dat hij er gelijk naar zou laten kijken -niet dus-. Het verduisteringsrolgordijn dat in zijn kamer voor de tuindeuren hangt, is bijna een halve meter te kort, en valt net over de verwarming, dus daar gaat je warme lucht in de winter!


De hele tuin is vorige week in zijn geheel opnieuw betegeld, en er komt over een week ook nog een schuurtje om de fietsen in te kunnen zetten, en ook komt er over een week of 2 een nieuwe keuken, zo sprak de huurbaas.

Vrijdag gingen Tim en ik er naar toe om schoon te maken, gewapend met schuursponsjes en een lekker sopje aan de slag door de kamer, alles kreeg een stevige schrobbeurt; 3 keer schoon water moeten pakken, het was werkelijk te vies voor woorden, maar eenmaal schoon waren we heel tevreden, wat een leuke kamer!

Nog een snelle koelkastcheck in de vieze, uit elkaar vallende keuken, maakte dat ik er helemaal niet vrolijk van werd, ik had wel een zus van Rob de Geus kunnen zijn!  Achter de deur met kansloze rubbertjes lagen tig flesjes bier, een klein doosje met eieren en verder hele vieze lekplekken, en de bodem van de koelkast was een reuze petrischaal vol kleurtjes, het liep zelfs tegen de wanden omhoog; snel de deur maar dichtgedaan, brrr.

Zondag was het een race tegen de klok; om 12 uur moest de auto met aanhanger in Etten-Leur zijn om de koelkast met diepvriesvak  (zaterdagavond gekocht op marktplaats) op te pikken.

De koelkast ophalen was meer een mannenwerkje, en ik reed met de meisjes (mijn dochters) naar Ikea om alvast bed e.d. te bestellen, (de enige van 220 lang, dus die keuze was niet moeilijk). Bij Ikea kwamen we onze mannen weer tegen, duidelijk niet op hun gemak (ik wil er uit!, stond op hun voorhoofd geschreven), terwijl de meisjes het naar hun zin hadden, vooral bij de kleine accessoires was het leuk; voor mij hoeft het ook niet zo, snel er in en snel er uit, net zoals seks bij de Amerikanen, or so I’m told. 


Gelukkig was het de hele middag droog, dus alles uitgeladen en achter op het plaatsje neergezet, en toen gingen ze met 4 man sterk het bed bouwen; het was ondertussen al bijna 5 uur toen de buitenbak in elkaar zat, en toen moesten ze aan de lattenbodem beginnen.
Mijn ventjes humeur was tot op het vriespunt gezakt, zo’n hekel heeft-ie aan dit werk, en de kids keken ook niet al te vrolijk meer. Soms heb je op het juiste moment een briljante ingeving, en zo ook nu; ik stelde voor dat manlief samen met de jongste spruit de boedelbak weer terug zou brengen, en dan zouden wij met z’n drietjes het verder wel afmaken. Nou, ik heb hem nog nooit zo snel van knorrig naar blij zien kijken, en de kids ook. Je loopt elkaar toch in de weg, met 5 man in zo’n kamer. Om iets voor half 8 waren we klaar, tevreden, maar compleet gesloopt!

 nog even snel de naam op de deur zetten (en zus zet de letters nog extra aan).

Toen alles op z’n plaats stond, ontdekten we dat we te gehaast vertrokken waren, want we hadden geen quilt mee voor op bed, en het servies en bestek dat Tim bij Blokker had gekocht, stond thuis nog vrolijk op het aanrecht, en oja, mijn bureaustoel, mompelde zoonlief….

Dus dinsdagmorgen nog een ritje met een volle auto gemaakt, Tim terug meenemend (was al om half 11 klaar), loslaten is moeilijk. Maar helaas, nog voor het avondeten is hij toch weer terug gegaan -met de trein- om te leren, maar ook om voor het eerst zijn eigen maaltje in zijn eigen kamer klaar te maken, en van zijn eigen servies te eten; hij had hier zo’n zin in. (kant en klare maaltijdsalade met kip) Ik kan me dit goed voorstellen, onder moeders vleugels vandaan, zelfstandig worden, je eigen boontjes doppen; het gaat weer even wennen worden, niet weten of ook deze spruit op tijd op de les is gekomen, of hij wel goed leert, eet enz. 

Gelukkig woont er nu nog eentje thuis om over te moederen, ik val nog niet helemaal in een gat.  

Dat is pas soppen

In het ochtendgloren, toen Zipje en Zopje weer op 1 oor lagen na het verorberen van de vroege muisjes, brokjes en de verplichte 2 pilletjes, keek ik na het doen van mijn boodschapjes bij de Boerenbont nog even op hun advertentiebord, waar de medemensen hun overtollige waar aanbieden, zoals fietsen, konijnen en al dan niet weggelopen katten. Ik was op zoek naar een tafelmodel koelkast met diepvriesvak voor zoon, maar mijn oog viel op de tekst van een naaimachine, en niet zomaar eentje maar een Elna Lotus SP, voor slechts 50 euro.  Mijn hartje ging hier sneller van kloppen, zoals jullie wel kunnen voorstellen,  en ik noteerde de gegevens in mijn iPhone-notitieblaadje.  In een hoosbui reed ik terug naar huis, bijna in mijn broekje plassend van opwinding, dat snappen jullie ook vast wel, en eenmaal thuis belde ik snel de eigenaar van deze Elna. Een man nam op, deed een heel verhaal over de naaimachine, dat het van een oud vrouwtje was geweest, en dat het weinig kilometers had gereden, en even dacht ik, dat ik de advertentie verkeerd had gelezen, was het een auto? Maar de man zei dat het een mooi naaimachientje was, en ik haalde opgelucht adem; we spraken af dat ik rond 4 uur langs zou komen, adres genoteerd, gelukkig vlak bij ons in de buurt, en pas toen ik had opgehangen, gunde ik mezelf de tijd om naar de wc te gaan. 


Waarom zolang wachten met ophalen? Omdat er tussentijds schoongemaakt moest worden (lees desinfecteren) in de studentenkamer van Tim, in Tilburg heeft hij een kamer gevonden in een rijtjeshuis waar nog 4 jongens in zitten. kennen jullie Rob Geus met zijn “daar wordt ik niet echt vrolijk van” uitdrukking? Nou, ja, dan hebben jullie alvast een idee. Hierover gaat het volgende blogje.


Om 4 uur stond ik aan de verkeerde deur aan te bellen, er werd niet open gedaan, gelukkig maar. Ik zag al gauw mijn vergissing in, en stak de straat schuin over, en daar deed een slanke lange man -60+er- open, die me gelijk naar binnen loodste, naar de woonkamer die bomvol stond met dozen -tot het plafond opgestapeld- (weer een ander programma), ramen vol met hangplanten en op tafel stond het naaimachientje.  Hij pakte het helemaal uit, liet hem even horen (droog naaien, zonder garen en stof), en ik genoot, het zacht zoemend geluid van de naaimachine was haast opwindend, mits je de omgeving en de aanwezige man erbij weg kon denken; de man keek me vol begrip aan. 

De oude dame bestond dus echt; ze had hem ooit gekocht, omdat ze dacht dat het wel leuk was om dingen te maken, zo sprak de man, maar ze kon de lol er niet van inzien, en toen mocht de buurman hem hebben, en hij naaide af en toe wat voor haar. De laatste keer had hij er nog gordijnen op gemaakt voor de dame, en toen was ze dood gegaan. Ik stond te wachten op wat de doodsoorzaak was, maar die kreeg ik niet te horen, ik hoop dat het niets met de gordijnen had te maken; het zal wel gewoon van ouderdom zijn geweest, de man had geen satanische blik in zijn ogen, of schuld. Toch besloot ik het gesprek maar af te ronden door mijn portemonnee te pakken en hem te betalen, en met de Elna in de hand liep ik snel doch niet te snel om een gehaaste indruk te maken het huis weer uit.

Ooh wat een juweeltje, en ik bedacht me op de terugweg al dat het een ideaal ding voor Evelien was, lekker handzaam klein voor op haar kamer, voor als ze eens een naadje moet stikken; ze is gelukkig nog een hele week thuis, dus ik kan er nog even van genieten.

Hevig genieten

Vandaag was er weer een om een puntje aan te zuigen, zo’n zalige dag; het goede dingen potje raakte maar niet leeg! Wakker worden met hevige regenslag op het raam en het gedonder van onweer, m’n wekker op snooze zetten, m’n ventje met mijn linker voet zachtjes uit bed duwen nadat zoonlief de badkamer verlaat, en lekker snoezelen maar weer. Niet te diep natuurlijk, anders slaap ik door het zalige regen- en onweergeluid heen, en dat is toch wel het summum van genot, je nog een keertje om kunnen draaien.

Photobucket

’s Middags was de bee bij Miranda, die afgelopen zaterdag jarig was, en hoera, ik had een leuk cadeautje bij me waar ze heel blij mee was, een soort dagboek voor quilters in een multimap, van Pink and Barbara Er waren mini tompouces (we moeten allemaal eigenlijk aan onze lijn denken),Photobucket Angela kwam met plantjes, Julie had een mooie bos bloemen en een mand vol wolletjes bij zich, en zo werd het een gezellige middag. Julie had niks mee om aan te werken, ze zat gewoon op adem te komen, even bijkomen.  Angela zat aan de volgende rij blokjes te werken, voor rond haar mini DJ quilt, Miranda zat te appliqueren, de 4e rand voor haar Phebe schoot al weer op, en ik begon met de laatste hexagonrand voor de antieke quilt, 4 van de 13 blommen zitten nu aan elkaar.

Evelien had een boodschappenlijstje naar me ge-sms’t, ze had besloten dat we een groenteschotel gingen eten, en na de bee ging ik boodschapjes doen, en de schoenen van mijn ventje ophalen, die bij de schoenmaker met nieuwe zolen klaar zouden staan.

De schoenmaker pakte het paar -dat ik herkende als zijnde de kloefkes van mijn ventje- uit het schap, zette ze met een klap op de toonbank en noemde het bedrag op dat ik hem verschuldigd was. Ik aarzelde, want de schoenen zagen er stoffig uit, en de oude zolen zaten er nog onder (huh?), en toen ik dat zei, nam hij met hoog rode kleur op zijn gezicht de schoenen weer van de toonbank af, het bonnetje met daarop het bedrag van de reparatie eraf trekkend. Hij snapte er niks van, zei hij stamelend, en ik zei dat ik het ook niet snapte. Ja, wat moest ik anders zeggen? (nou, bv: “Zoiets kan de beste overkomen”, maar dat schoot me later pas te binnen.) “Morgen zijn ze klaar”, zei hij, en ik groette hem en ging naar huis.

En daar aangekomen moest ik gelijk weer aan de slag, samen met Evelien, want de 10 uien, 6 paprika’s en 6 aardappelen moesten geschild, gebakken / gekookt worden voordat ze in de schaal konden, bedekt met een blok fetakaas in stukjes en overgoten met 400 ml slagroom, om vervolgens 3 kwartier aldaar af te bakken op 180ºC. Bijna 3 kwartier (!) later schoof ik de schaal in de oven, -ik ben zelden zo lang bezig geweest met voorbereidend werk-, en net toen ik in mijn stoel neerzeeg met een kopje koffie, ging de telefoon: met Tim, hij had net de bus gemist, en of ik hem bij het station kon ophalen; het was ondertussen weer heftig aan het hozen, hoe krijg je het getimed.

We smikkelden van de zalige ovenschotel, voor herhaling vatbaar riepen mijn spruiten, en ik kon het alleen maar met volle mond beamen. Photobucket.

Na een introductiedag van Tilburgs universiteit (waar hij net als onze buurjongen Econometrie en Operationele research gaat studeren) was hij naar een kamer gaan kijken, in een “best wel schoon” huis waar nog 4 andere jongens wonen, en hij was zo tevreden, dat hij vanavond na rijp beraad met de achterban (Zal ik het doen? Ja? Oké dan) de huisbaas heeft gebeld en “ja, ik neem de kamer”, heeft gezegd. Donderdagmiddag krijgt hij de sleutel, en dan kan hij -lees: wij- er vrijdag schoonmaken en zondag al zijn spullen gaan brengen, zegt hij, want maandag beginnen de colleges. Nou, of dat geen goed nieuws is?  De kamer van 14 m² -met internet en tv aansluiting- is leeg, dus heeft hij een bed, kast en bureau nodig, gelukkig bevind deze kamer zich op de begane grond, dus geen trappen op sjouwen.

En dat is drie

Allereerst allen bedankt voor de lieve reacties, het doet goed om steun en begrip te krijgen van blogvriendinnen, want ook al mankeert zoonlief lichamelijk niks, het heeft toch een impact gemaakt op hem (en ons).

Gisteravond/vannacht (tot 3 uur) zat Tim met z'n vrienden buiten, te praten, te lachen en te kaarten;  2 knullen zitten naast elkaar op de schommelbank flink heen en weer schommelend, zegt de een tegen de ander: "Dit is toch wel veel fijner dan seks he?", en een bulderend gelach volgde.

Afgelopen dagen ben ik verder gegaan met de hexagonenrand, die rond de antieke quilt moet komen, een hele klus, maar wel een leuke.Photobucket Zopje wilde niet naar mij kijken, diep beledigd dat ik de hele tijd iets anders op schoot had. Het was lekker om buiten onder de overkapping uit de zon te zitten, met een prachtig uitzicht en heerlijke bosgeluiden.

En zo komt de 3e rand,Photobucket hij is hopelijk lang genoeg, ik zal morgen de boel eens op de grond leggen, opmeten hoe breed de groene tussenstroken moeten worden. Ik ga de hexagonranden er op appliqueren, denk ik, even kijken hoe ik het met de hoekstukken ga doen.

Gisteren vroeg Tim me wat er in die pan zat, in de kleine koelkast, want hij wilde er de flesjes bier in zetten, en zo'n grote pan neemt erg veel ruimte in beslag. "Ooh, daaris-ie, ik was hem al kwijt! Nee, geen idee wat er in zit.", was mijn reactie, en de oh-oh-oh's van de huisgenoten waren niet van de lucht, mama toch. Met gevaar voor eigen leven tilde ik het deksel een klein stukje op, gelukkig geen stank, maar even kon ik niet zien wat het oorspronkelijke gerecht was.

Photobucket ik meen dat het een week geleden was (of nog langer, toen we net terug waren van vakantie?) dat ik spaghetti had gemaakt, veel te veel natuurlijk, en omdat de diepvrieszakjes opwaren, had ik de pan zolang in de koelkast geparkeerd. Het is in de kliko gegaan, de aanwezige schimmels tieren nu welig met deze temperaturen, en de stank is helaas ook hevig aanwezig.

Drama op Pukkelpop

Terwijl ik onder luid onweer en bliksem van buiten een heerlijke pastagerecht sta te koken, krijg ik een sms'je van Tim: Er is iets ingestort door de regen, wij zijn oke.

OMG, gas laag gedraaid en brul naar boven, naar man, en tekst doorgegeven. Manlief zou Tim bellen, maar krijgt gelijk volgend sms'je: Een tentconstructie naar beneden, er zitten ws mensen onder, stroom weggevallen.

Daarna krijgen we geen contact meer met Tim, je komt er gewoon niet door, waarschijnlijk zijn de lijnen overbelast, en dus gaat de iPad op tafel (ondertussen zitten we te eten, maar echt proeven doen we het niet), en lezen dan vreselijke berichten van ambulances die af en aan rijden, en ingestorte tenten, hagelstenen, tereinen die blank staan brrr. Op deze site kan je een korte interview beluisteren, en foto's bekijken; wat ben ik blij dat Tim ons liet weten dat hij en zijn 2 vrienden oke zijn. Nu probeer ik de ouders van zijn vrienden te pakken te krijgen, maar heb geen telnr of achternaam, dus zit ik op msn op Tim's pc, kijken of iemand me kan helpen.

Er zijn al veel bezoekers vertrokken, duimen dat Tim en kornuiten ook in de auto op weg naar huis zijn, maar de jongens kennende, zijn ze vast gaan helpen.

21.30: Tim belde net, ze komen zo naar huis, rond middernacht komen ze aan. Ze hebben het voor hun ogen zien gebeuren, ze stonden in een tent te schuilen die ook op instorten stond, waar ze dus ook weer uit moesten, totale chaos en flink geschrokken. 2 Van de 3 (slaap)tenten zijn aan gort, dus die laten ze achter, en hij vroeg of de 3 Schotse jongens (die in tenten naast hun stonden) bij ons konden overnachten, omdat ze geen slaapplek hebben. Tuurlijk kan dat.

Ik moest nog denken aan gistermorgen, toen ik Tim vroeg of hij geen jas mee moest nemen, voor t geval dat, en waarop hij zei: "Welnee, ze geven mooi weer af, en misschien een drupje regen morgen, maar dat zal wel los lopen."

Mijn hart gaat naar alle ouders van de overledenen, en ook naar de ouders van de gewonde kinderen, die in angst en onzekerheid zitten, vreselijk wat een nachtmerrie moet het voor hun zijn! En wat prijzen wij ons gelukkig, dat door puur toeval onze zoon niet op de plek stond waar de boel inzakte of een tent instorte.

00.30: Tim stapt op blote voeten binnen, broekspijpen opgestroopt en overal zit modder, vuurrood verbrand, want het was er 'fucking heet', zoals hij zich zo subtiel kan uitdrukken. Veel verhalen komen terwijl hij eet, hij was erg geschrokken en zit met ongeloof te kijken naar de filmpjes die op YouTube te zien zijn. De Schotse mannen zijn daar gebleven, die kregen ter plaatse onderdak, ws van de organisatie. Heel veel mensen waren hun schoenen kwijt geraakt in de modder (stond tot aan de kuiten), die van Tim waren niet kwijt maar doorweekt, zijn tent was wel gescheurd, zijn matras was door een idioot naar buiten gegooit, zei hij, maar dit zal wel door de rukwinden zijn gebeurd. Met honger, dorst en stijf van de adrenaline duikt hij om 2 uur weer in de keuken, zijn volgende portie pasta halen, goed dat ik teveel had klaargemaakt.

Trouwdag en viskoekjes

Alweer 21 jaar geleden dat we in het huwelijksbootje stapten, amper te geloven dat het al zo lang is tot je 'het grut' aan tafel ziet zitten, 2 jong volwassenen en een puber, en dan valt het niet te ontkennen. Zoon stond angstig vroeg -9 uur- onder de douche op deze gedenkwaardige dag, hij zou om 11 uur opgepikt worden door 2 vrienden om -met een kleine auto- naar Pukkelpop te gaan, en vroeg zich tijdens het aankleden af, waar de tent en zulks zou liggen. Mooi op tijd, toch, waarom moet je je daar dagen van te voren druk om maken? Gelukkig kwam het met hulp tijdens het zoeken nog goed, en alles werd in een grote backpack gepropt; het scheelt dat hij geen toiletartikelen nodig heeft -behalve tandenborstel, -pasta en deo- , want douchen doet-ie wel als-ie thuis is, zondag. Ja, hou op, schei uit; hoe dat ruikt, dat wil je toch niet weten! Ik kreeg om 4 uur een smsje dat de tent stond, en dat het er heel erg propperig druk is, ze staan met 3 eenspersoonstentjes bij 3 Schotten, bij elkaar, gezellig. 

In de middag werden 2 grote bossen bloemen bezorgd, eentje van de kinderen, en eentje van het werk, ooh lief.Photobucket Nou, en toen ging Evelien aan de slag, een tasje maken. Het eerste exemplaar bleek te klein, ik had vergeten de naadtoeslag erbij te tekenen, uh, suf. Ze zei bij het gemuggel van het eerste exemplaar "als deze mislukt, mag jij de volgende maken.", maar toen hij mislukte, was ze het blijkbaar vergeten, want gelijk na het knippen van het patroon met naad ging ze weer aan de slag, en toen zat het tasje ook zo in elkaar. Het vastzetten met lijm was alleen een hoop gedoe, zo oppassen dat je niet helemaal onder zit. Maar het eindresultaat mag er wezen! Eventueel kan ze als de lijm is opgedroogd de beugel met garen vastnaaien, met de hand, maar dat moet ze helemaal zelf weten.

Photobucket

Uit eten vanavond, maar al honger om 4 uur en geen lekkere knabbels in huis, dus ben ik gaan bakken. Hartige ansjoviskoekjes, zo stond in het boekje dat ik voor mijn verjaardag had gekregen. De ansjovis in blik die ik meende te hebben, bleek sardines te zijn, naah, maar niet doen. Maar toen zag ik een blikje krabvlees staan, en dat heb ik wel genomen, en lekker dat de koekjes zijn! Men neme 60 gr koude roomboter, 60 gr witte bloem, 30 gr verse Parmezaanse kaas (ik rasp zelf van blok) 120 gr uitgelekte krabvlees, vers gemalen peper (theelepeltje). Alles met mixer goed mengen tot het een samenhangende bal wordt, en dit in de koelkast een kwartier laten opstijven. Ondertussen de oven op 200 voor laten verwarmen, deeg uitgerold (op bakpapier met bloem) tot hele dunne plak, en toen rondjes uit gestoken. Volgens recept moest het 6 minuten in de oven, maar ik heb ze er 9 minuten in laten zitten. Ze moeten goudbruin zijn, en dan koelen ze af op een rooster, en dan lekker serveren. Deze koekjes zijn enkel aan de rand wat knapperig, verder zijn ze wat zacht, maar lekker! Niet normaal, je zou met gemak de 27 koekjes in je uppie kunnen opeten, maar dan heb je geen honger meer de rest van de avond.

Hieronder Zopje op de bank, zijn vaste plek.

Photobucket