Maandelijks archief: oktober 2008

halloween

Untitled  vandaag niet vergeten een paar zakkken snoep in huis te halen voor de hordes kinderen die langs de deuren komen, hoewel, hoe was dat vorig jaar? Ik weet dat op ons oude adres het met vlagen heel druk was aan de deur, ik kan natuurlijk morgenavond daar gaan zitten, maar ik kan het natuurlijk ook gewoon laten ☺ ‘k ben gekke henkie niet.

Sinds woensdag staat de sauna in het huissie, oooh zo lekker ruikt het naar hout als-ie warm wordt. Alleen kunnen we er nog niet gebruik van maken, want een nieuwe sauna moet eerst rustig drooggestookt worden, en daarmee bedoel ik niet de fik er in. Het hout moet door langzaam opwarmen en langzaam afkoelen helemaal droog worden, anders zouden er flinke scheuren in kunnen komen en scheef komen te staan enzo, en dat willen we niet.

Elke dag moet ik hem nu 3 uur aanzetten, woensdag mocht het niet warmer dan 25ºC worden, donderdag 35º, vandaag 45ºC geloof ik (ik moet op het schema kijken) en zo dus 6 dagen langzaam opvoeren en de 7e dag mag je hem volle bak aan hebben en dus goed gebruiken. 45ºC lijkt al warm, maar je gaat er echt niet van zweten als je er in je blootje in zit.

De electroboys hebben een beetje zitten dutten met het aanleggen van de groepen, de jacuzzi en sauna staan op dezelfde groep ipv elk een eigen groep, en nu mag de jacuzzi niet aanslaan als de sauna in gebruik is, anders slaat de stop door. Ze zijn woensdag komen kijken en zouden het snel oplossen, hopelijk is het komende week afgewerkt.

Advertenties

tandjes tuffe of 'n dikke lip

Nou Zopje heeft beiden, hij is 2 hoektanden van boven kwijt, hij slist en zijn onderlip lijkt dikker. Gistermorgen was hij onder zeil bij de dierentandarts hier vlakbij, ik mocht hem pas tegen de avond ophalen. Helemaal slaperig nog en vreselijk aanhalig was-ie, en vooral honger had hij; pas de volgende dag mocht hij weer eten, nu alleen maar drinken, en hij denkt hetzelfde over water als mijn wederhelft: da’s voor de plantjes. Hij was niet van mijn schoot af te krijgen, wat af en toe best lastig is, vooral omdat we naar een dansvoorstelling in het theater moesten.

Het was een Turkse dansgroep met een riverdancesausje overgoten, heel mooi toen ze de riverdance even lieten varen en hun echte eigen traditionele dansen lieten zien, temperamentvol, beetje militaristisch en ophitsend.

God wat een lekkere kontjes hadden die kerels, zo strak in hun stretchbroekjes, en waarom ben ik in de pauze de enige die zegt wat anderen slechts durven denken, moet Perry gedacht hebben toen ik de billen even ter sprake bracht toen ik naast een enthousiast lachende vrouw de zaal uitliep. Ze beaamde het met een gretigheid, terwijl haar man/vriend voor haar liep, met slobberbroek en dito billen. Aaah ja, juist, je moet toch op d’een of d’andere beschaafde manier aan je trekken komen. Mijn ventje heeft nog een lekker strak kontje (maar niet zo bol als bij die dansers, kwestie van oefenen) dus daar hoef ik het niet voor te doen. ’t Gaat mij vooral om het cultuursnuiven, ja.

Aan ’t eind van dit filmpje zie je een soort Zorro’s, die konden dansen! Het leek wel een gevechtssport.

de pahahaden op, de lahahanen in

en zo gingen Perry en ik net na 1 uur de deur uit, met de Nordic walken stokken aan de handen, hoewel, Perry had ze onder zijn arm, want hij wilde eerst nog een sigaretje roken, ter compensatie van al dat gezonde bewegen natuurlijk. Het stond wel raar, ik sportief met de stokken aan de polsen lopend, en Perry met 2 stokken onder 1 arm rokend.  Aan het eind van de straat kwamen we een straatgenoot tegen met zijn hondje, en hij groette ons vriendelijk. "Mijn man heeft zo zijn eigen benadering van Nordic Walken." grapte ik naar hem, en hij moest er om lachen, Perry trouwens ook.

We sloegen al pratend bospaadjes en landweggetjes in zonder echt te weten of we wel goed liepen, de wind blies hard en af en toe was het gewoon koud. Halverwege begon het te miezeren, we namen op goed geluk een ‘shortcut’; we meenden een koeienstal te herkennen in de verte, maar dit bleek een mannege te zijn met schitterende paarden in de wei vlakbij. Gelukkig kwamen we even later wel op bekend terrein, hield het op met miezeren en een dik uur later waren we thuis.

Moe en bezweet ging ik eerst douchen in het onverwarmd tuinhuisje en toen in m’n blootje de jacuzzi in; ik kon mijn badpak gisteren al nergens vinden en had geen zin om weer te zoeken. ’t Was wel even wachten tot de groep fietsers voorbij waren, want met het in bad stappen sta je wel in ’t zicht, zodra je zit gelukkig niet meer. Heerlijk relaxed, even alle rugspieren lostrillen met die harde stralen; vanaf woensdag komt de sauna er bij, mooi op tijd want het gaat flink koud worden weer. Ik heb er al zin in in. Misschien wordt het dan wel vaste prik elke zondag, middagje sauna, chili-concarne eten en luieren op de bank, mmmmm

Van Nelle Rotterdam

Om 1 uur liep ik op de parkeerplaats van de Van Nelle fabriek op weg naar de hobbytentoonstelling, tuurlijk kwam ik voor de quiltwinkeltjes en de quilts. Het was lekker zonnig weer, aan het eind van de parkeerplaats stond een oude vrouw, ik dacht dat ze stond te wachten op haar lift, maar toen ik dichterbij kwam zag ik dat ze flink stond te hijgen en er helemaal niet happy uitzag. Ik vroeg of alles goed was, of ze misschien hulp nodig had, en toen bleek dus dat ze haar auto nergens kon vinden. Ze was al het hele parkeerterrein afgelopen, maar hij stond er niet meer.

Ze zag er ten einde raad uit, en ik zei dat ze even moest wachten; ik zou mijn auto halen, en dan zouden we samen langs alle geparkeerde auto’s rijden, op zoek naar de hare. Toen ze instapte was ze al zo blij dat ze even kon zitten, ze was duidelijk bek-af.

Haar auto had een poepkleurtje, zei ze, en na 3 rijen auto’s vruchteloos te hebben bekeken haalde ze haar kentekenbewijs tevoorschijn om te zien wat er op de nummerplaat staat. Dat zocht al veel makkelijker, en halverwege het terrein zag ik hem, ze was zo blij als een klein kind zei ze, en opgelucht stapte ze uit.

Nou, na zo’n goede daad kan de dag toch al niet meer stuk?

Op de beurs aangekomen zag ik al gelijk mijn moeder staan, en toen spraken we af na een uur op hetzelfde punt terug te komen, zodat we ieder op ons gemak konden rondstruinen. 1

Ik zag de quilt staan die mijn moeder en ik gaan maken, in januari beginnen we er aan. Ik geloof dat de quilt die in het kraampje hing niet af was, volgens mij is het alleen de top. Ik kwam Agaath en Wil tegen -van mijn eerste beegroep- ze vroegen of ik deze foto wilde maken voor hun; ze hadden enkele patronen ervan gekocht maar wilden de totaal quilt ook op een plaatje hebben. Kwijl Ik heb het superlief gevraagd aan de man van het kraampje en toen mocht het,  hij was nogal onder de indruk van me…….uh, van m’n digitale spiegelreflex camera.

Het was er heel gezellig druk, soms iets te druk, maar met een beetje geduld en zacht duwwerk kom je een heel eind. Ik heb foto’s geplaatst in het fotoalbum hiernaast, niet zoveel als ik gewend ben; ik verdwaalde tussen de winkeltjes en vergat toen de rest van de quilts te bekijken. Ook heb ik 2 filmpjes gemaakt, maar dat moet ik morgen even uitzoeken hoe ik die kan plaatsen.

En dit is de daglicht-stalamp die ik heb gekocht, met loep, op wieltjes. Loeplamp De lamp staat beter boven mijn werk als ik in de stoel zit te werken, de tafellamp kan dat weer terug naar waar-ie stond, op tafel.

Ook heb ik van die loepjes gekocht om voor je bril te hangen, voor als je wel aan een leesbril toe bent maar er nog niet aan wilt geloven. Loepbril Ik heb het even uitgetest en ik kan er goed mee zien, vooral als je buiten zit te handwerken en geen loeplamp bij de hand hebt is het een geweldige uitvinding.Loepbril_2 

Tuurlijk kreeg ik thuis commentaar dat ik alweer een lamp had gekocht. Of ik ze spaarde, vroeg Evelien. Hoe komt ze daar nu toch bij?

Mama kwam gezellig mee naar huis, even op de bank kroelen met Zopje, wat stofjes aaien en de kids zien, ze nam de trein van iets na half 6.

wel of geen foto's maken

Morgen ga ik even naar de handwerkbeurs in Rotterdam, waar ook een quilttentoonstelling is van een quiltster en van een groep quiltsters; ik neem de digi mee voor het geval ik iets moois zie waar ik thuis op mijn gemak nog naar wil kijken -want je leert er altijd wat van- of om aan iemand te kunnen laten zien.Flash

Waar ik me aan stoor is de tendens dat je bij quilttentoonstellingen steeds vaker meemaakt dat je geen foto’s mag maken om op internet in je foto-album te zetten, of op een weblog of zo. Als je niet wilt dat er foto’s van je quilt de wereld rond gaan, dan moet je ze niet op een tentoonstelling showen, dan moet je ze gewoon lekker thuis in de kast laten liggen. Je showt je quilt toch omdat je wilt dat anderen er naar kunnen kijken? Zijn quilters of de organisatie bang dat er kopietjes van gemaakt worden? Dat zal toch wel gebeuren, er lopen zat dames rond met een notitieblokje, en dat is echt niet om alleen een naam op te schrijven.

Zie het als een groot compliment dat er foto’s van gemaakt worden, toch?

fairies

Nou ben ik toch zo gevallen……voor de elfjes van Di van Niekerk ik kon het niet laten en heb zowel het boek als de stofjes besteld, zonder stofjes kan je dit stumpwerk ook wel maken, maar dan is het effect lang niet zo mooi.  Ik vind dat meisje in het rood met het bijtje ook zo mooi. Maar kijk eens verder op die site, zulke prachtige werkstukken. ALs je op een foto klikt en je ziet een loepje rechtsonder in beeld, moet je daarop klikken, en dan krijg je hem groot te zien en dan kan je met je muis over het plaatje bewegen om alles te zien. Echt super! Met dank aan Loes die me op deze site attendeerde.

In 1 klap is het slechte weer van vandaag vergeten, de godganse dag zachte miezer en harde miezer, en zo donker ook, echt warme chocomelk-weer. Met slagroom ja.

werkeilandje in de kamer

Werkplek Ik stond gisteren even op uit mijn stoel om een kopje koffie te halen, verwachtte half dat Zipje plaats zou nemen en overzag toen mijn werkeilandje. Het is wel goed uitgerust he, zeker nu ik het telefoonkastje naast mijn stoel heb gezet; deze was nodig om de zware lamp op kwijt te kunnen, hij stond eerst op het kleine uitdraaitafeltje van de stoel, maar was er te zwaar voor. Het doosje met tissues is nog van afgelopen weken, toen ik met de sinusitis zat, het zakje met drop voor de keel is bijna leeg, telefoon en afstandsbediening van de tv liggen voor het grijpen; ja hier is over nagedacht! In de patchworktas -waar ik ook een workshop van moet maken van de beeladies- zit allerlei handwerkspul in, ook van de stitcheries, boek en patronen, en op het tafeltje ligt -veilig in een plastik zakje- het stumpwerk, ik moet er niet aan denken als een van de jongens er met hun vuile pootjes op gaat staan of met de pluisjes gaan spelen. Verder staat er op de grond naast de stoel een mand met tijdschriften en net binnen gekomen lapjes (zal ze later showen) en in het mandje op het tafeltje gooi ik rondslingerende kleine dingen (garen en schaar).

Uuh, de erwtensoep, smaakte heerlijk! En gisteren, toen ik een kommetje nam als middageten was-ie nog lekkerder.

Hebben jullie al eens geroerbakte boerenkool gegeten, die je met spaghetti of penne eet? Heel verrassend lekker. Eerst het recept die ik van Diana kreeg afgelopen dinsdag:

Fruit 1 flinke ui, 2 tenen knoflook en een bakje baconreepjes (of spekreepjes) in een beetje olijfolie en mik er dan de fijngesneden boerenkool bij. Ik heb heel lui een zak gekocht van 300 gr fijngesneden en gewassen.

Okay, terwijl dit staat te roerbakken op een niet al te hoog pitje, zet je de pan water op voor de penne en je neemt een pannetje met boter waarin je een witte saus gaat maken. Moet ik nog uitleggen hoe dit moet? Vooruit dan maar.

Smelt boter, niet bruin laten worden, mik er een even grote hoeveelheid witte bloem bij en laat dit al roerend de boter opnemen. Ik heb 3 afgestreken eetlepels croma genomen met dito hoeveelheid bloem. Mik er dan koude melk bij (in 1 keer) en roer tot je een dikke saus hebt zonder klontjes ☺, hij moet ongeveer zo dik zijn als spaghettisaus. Knikker er dan een bak Boursin voor het koken bij en roer dit goed door. Dit schenk je in de wokpan bij boerenkool, het moet een smeuiig geheel zijn, desnoods maak je nog wat saus er bij, je weet hoe het moet. Beter te veel saus dan te weinig, het te vele zakt wel naar de bodem van de pan tijdens het opscheppen. Even proeven, zout en peper naar smaak toevoegen.

Nu ga je de pasta koken, iets van 10 minuten moest dat volgens het pak, en dat is mooi, dan is de boerenkool ook zacht genoeg. Je giet na het koken de pasta af en gooit het gelijk bij de boerenkool in de pan, niet afspoelen dus, daarmee spoel je de lekkere smaak weg! Roer heftig door elkaar en schep gelijk op. Strooi dan kwistig met zelfgeraspte Parmessanse kaas (Pardano) over het eten (je kan het ook naast het bord strooien, maar dat voegt niks aan de smaak toe). Zorg dat er geen barsten in de borden zitten, dit kan de tong beschadingen tijdens het aflikken.

Nou schijnt ditzelfde ook lekker te zijn zonder de witte boursin-saus. Als de boerenkool geroerbakt is moet je er suiker en azijn bijdoen, en dan gooi je dit samenmet parmesaanse kaas op een bord met pasta. Ik heb dit nog niet geprobeerd, hier moet ik even moed voor verzamelen.

Ben je een aardappelmens, dan laat je de pasta gewoon achterwege en dan prak je er toch lekker een paar aardappels door op je bord, volgens mij is dit ook heel lekker.

Houd je niet van boerenkool dan neem je spinazie, maar dan zou ik de bacon ook weglaten en door de witte saus zou ik dan stukjes verse zalm doen. Dit is zeker weten lekker, want het is ons aller lievelings recept!

Uit zelfbehoud heb ik de overgebleven pasta ingevroren, er kon nog een heel gezin van eten, daar ik 2 pakken penne had genomen.