Maandelijks archief: augustus 2008

snelweg, of snel weg?

‘ k Heb maar 3 dagen op de weg gezeten, en dan bedoel ik de weg waar je 120 km/uur mag rijden, een snelheid die ik -indien veilig- graag overschrijd, vooral als ik quiltlapjes in het vooruitzicht heb, en ben blij dat ik dit niet dagelijks hoef te doen. (op de snelweg zitten, dat van die lapjes bevalt me veel te goed)

Vrijdagmiddag kom ik automobilisten tegen (dezelfde kant op rijdend gelukkig) die naar huis willen na een drukke werkdag, en die rijden over het algemeen goed door; ze hebben ook een duidelijk idee welke kant ze opmoeten zodat er bij het in- en uitvoegen niet teveel geaarzeld wordt. Ik doe er nog geen 40 minuten over om op de plaats delict te komen.

Zaterdag rijden er mensen die gaan winkelen, denk ik. Minder ervaring op de weg en dus rare invoegcapriolen, zomaar hup met 70 km/uur tussen de auto’s schuiven die met 120 km/uur rijden, of denken dat ze er ‘hier’ af moeten maar halverwege zonder op of omkijken zich bedenken, dat soort grapjes. BommetjeDe politie heeft de handen er vol aan; ik zie bij elke parkeerplaats wel een oranje moter of auto met die beruchte lichtjes op dak staan met weer een slachtoffer. Ik ben blij dat ik veilig ben aangekomen na 3 kwartier argwanend opletten.

Zondagrijders zijn een volk apart, vanmorgen was het gelukkig nog vroeg toen ik de weg op schoot en behalve een hele horde Efteling-gangers  was het goed te doen, maar de terugweg….  een auto die met 100 km/uur een auto inhaalt die 99 km/uur rijdt, dat schiet echt niet op.  Toen de auto na 10 kilometer er eindelijk voorbij was, ging hij nog niet naar rechts, nee, stel je voor zeg. Het duurde nog enkele kilometers -voor mijn gevoel- want stel je toch voor dat hij de auto zou snijden. En de ene trutschudder lostte de andere af en zo kwam ik helemaal murw thuis aan, even niks aan mijn hoofd aub, ik wil deze tenenkrommende ervaring in alle rust verwerken.

Ik denk er dus aan om net als de politie van de borden bij mijn voorruit te zetten, voor staat in spiegelbeeld: Gaspedaal zit rechts! 

Advertenties

nordic walken en Quilt-it & Dotty

Vanmorgen om half 10 -8 uur op, zo vroeg- hadden Perry en ik onze kennismakingsles Nordic Walken vlakbij ons huis, nog geen 10 minuten fietsen. Met onze dappere stappers aan en makkelijk zittende kleren gingen we op pad, en bij het Thor-honk (wat staat voor: Ter Heil Onze Ribbenkast, ja, je krijgt het zelf niet verzonnen zo ouwbollig!) hadden zich al een stuk of 15 deelnemers verzameld, ongeveer een kwart man en de rest vrouw -allicht, meer smaken zijn er niet- . We kregen we een korte inleiding heen en weer lopen zonder stokken op een trapveltje, daarna een uitleg over de stokken en toen gingen we de paden op en het bos in. Het was heerlijk zonnig weer, het kon niet beter en we hebben echt genoten! Het lopen zoals we nu doen is meer sleepwerk, met een poging tot achter je afzetten; het is dat we in een groep lopen, want als je in je eentje zo zou rondlopen, dan werd je vast opgepakt door de politie. Even was er schrik, we waren een achterop lopende meneer kwijt, in geen velden of wegen te zien, tot een loopster hem door de struiken heen in een ander veld zag lopen; meneer had een shortcut gevonden. De volgende keer krijgt hij zo’n zendertje om, die piept als hij meer dan 25 meter uit de buurt van de juf is.

Het NW smaakte naar meer en dus hebben we ons opgegeven voor de 6 lessen, en daarna kan je lid worden van de vereniging (meer dan 350 NW-ers) en dan kan je in groepsverband lopen, er worden door het hele land ook wandelroutes georganiseerd en het lijkt ons een gezellige boel.

Dat de groepen een binding krijgen zagen we aan de andere groepen na afloop, die al een jaar of langer bij elkaar zijn. Samen nog een bakje koffie of wat fris drinken, kletsen en lachen. Bij 1 tafel stonden dozen gebak op tafel! Dat sprak me wel aan, het lach en klets gebeuren natuurlijk, wat denken jullie wel niet van me?! We hebben thuis aan tafel geprobeerd de kinderen over te halen om ook mee te komen, maar helaas, we werden recht in ons gezicht uitgelachen, NW is voor bejaarden.

En na het uitstomen, afkoelen, douchen en optutten reed ik weer naar Tilburg, naar Dorry’s winkel om te helpen bij cursuspresentatie van eigen quilt en een beetje gezellig te kletsen met de klanten. "Warm maken en enthousiasmeren voor het quilten, voor zover dit nodig mocht zijn", zo formuleerde Marie-Thérèse zo mooi.

Gisteravond was ik er ook, voor de officiële opening van de winkel en geweldig wat een ontvangst en lekkere hapjes en mooie dingen. De winkel is een toppertje! De dochters van Dorry en Jeroen knipten het lint door Dorry2

en Dorry deed niets anders dan glunderen, heerlijk. Het kan toch ook niet anders? Wat zij nu meemaakt is de natte droom van elke quiltster, een eigen quiltwinkel aan huis! Er hingen 2 quilts van Dita, dat vond ik wel heel ontroerend hoor, met haar gedenkkaartje erbij, en als je haar werk ziet, daar word je wel even heel nederig van.Dorry1 Dorry5 Dorry4

Ik ben ook nog naar de Tilburgse Praxis gereden om een vlaggenstok te halen, want de quilt die op de hoek van het huis hing viel van uit de bus/auto niet zo op, hoorde ik een quiltster zeggen, en aangezien er bij de deur een prachtige vlaggenmasthouder zat, kreeg ik een idee.

De bewoners van het huis konden mijn gedachtenkronkel wel waarderen, en dus hup eentje gehaald en gelijk zette de heer des huizes de quilt op de stok en zo mooi als dat wapperde:Dorry6 

Morgen ga ik er weer naar toe, (Goirkestraat 114, volg gewoon de bordjes Textielmuseum!) dan ga ik in de tuin zitten patchen (produkten demonstreren die ze verkoopt doet verkopen) nou, er zijn wel vervelendere dingen te bedenken. Ik  moet alleen donders goed uitkijken dat ik me niet verbrand, want ze geven tegen de 30ºC aan voor morgen!

nordic walken en Quilt-it & Dotty

Vanmorgen om half 10 -8 uur op, zo vroeg- hadden Perry en ik onze kennismakingsles Nordic Walken vlakbij ons huis, nog geen 10 minuten fietsen. Met onze dappere stappers aan en makkelijk zittende kleren gingen we op pad, en bij het Thor-honk (wat staat voor: Ter Heil Onze Ribbenkast, ja, je krijgt het zelf niet verzonnen zo ouwbollig!) hadden zich al een stuk of 15 deelnemers verzameld, ongeveer een kwart man en de rest vrouw -allicht, meer smaken zijn er niet- . We kregen we een korte inleiding heen en weer lopen zonder stokken op een trapveltje, daarna een uitleg over de stokken en toen gingen we de paden op en het bos in. Het was heerlijk zonnig weer, het kon niet beter en we hebben echt genoten! Het lopen zoals we nu doen is meer sleepwerk, met een poging tot achter je afzetten; het is dat we in een groep lopen, want als je in je eentje zo zou rondlopen, dan werd je vast opgepakt door de politie. Even was er schrik, we waren een achterop lopende meneer kwijt, in geen velden of wegen te zien, tot een loopster hem door de struiken heen in een ander veld zag lopen; meneer had een shortcut gevonden. De volgende keer krijgt hij zo’n zendertje om, die piept als hij meer dan 25 meter uit de buurt van de juf is.

Het NW smaakte naar meer en dus hebben we ons opgegeven voor de 6 lessen, en daarna kan je lid worden van de vereniging (meer dan 350 NW-ers) en dan kan je in groepsverband lopen, er worden door het hele land ook wandelroutes georganiseerd en het lijkt ons een gezellige boel.

Dat de groepen een binding krijgen zagen we aan de andere groepen na afloop, die al een jaar of langer bij elkaar zijn. Samen nog een bakje koffie of wat fris drinken, kletsen en lachen. Bij 1 tafel stonden dozen gebak op tafel! Dat sprak me wel aan, het lach en klets gebeuren natuurlijk, wat denken jullie wel niet van me?! We hebben thuis aan tafel geprobeerd de kinderen over te halen om ook mee te komen, maar helaas, we werden recht in ons gezicht uitgelachen, NW is voor bejaarden.

En na het uitstomen, afkoelen, douchen en optutten reed ik weer naar Tilburg, naar Dorry’s winkel om te helpen bij cursuspresentatie van eigen quilt en een beetje gezellig te kletsen met de klanten. "Warm maken en enthousiasmeren voor het quilten, voor zover dit nodig mocht zijn", zo formuleerde Marie-Thérèse zo mooi.

Gisteravond was ik er ook, voor de officiële opening van de winkel en geweldig wat een ontvangst en lekkere hapjes en mooie dingen. De winkel is een toppertje! De dochters van Dorry en Jeroen knipten het lint door Dorry2

en Dorry deed niets anders dan glunderen, heerlijk. Het kan toch ook niet anders? Wat zij nu meemaakt is de natte droom van elke quiltster, een eigen quiltwinkel aan huis! Er hingen 2 quilts van Dita, dat vond ik wel heel ontroerend hoor, met haar gedenkkaartje erbij, en als je haar werk ziet, daar word je wel even heel nederig van.Dorry1 Dorry5 Dorry4

Ik ben ook nog naar de Tilburgse Praxis gereden om een vlaggenstok te halen, want de quilt die op de hoek van het huis hing viel van uit de bus/auto niet zo op, hoorde ik een quiltster zeggen, en aangezien er bij de deur een prachtige vlaggenmasthouder zat, kreeg ik een idee.

De bewoners van het huis konden mijn gedachtenkronkel wel waarderen, en dus hup eentje gehaald en gelijk zette de heer des huizes de quilt op de stok en zo mooi als dat wapperde:Dorry6 

Morgen ga ik er weer naar toe, (Goirkestraat 114, volg gewoon de bordjes Textielmuseum!) dan ga ik in de tuin zitten patchen (produkten demonstreren die ze verkoopt doet verkopen) nou, er zijn wel vervelendere dingen te bedenken. Ik  moet alleen donders goed uitkijken dat ik me niet verbrand, want ze geven tegen de 30ºC aan voor morgen!

toestanden en oorsmeer

Zelf een quilt maken is toch wel even andere koek dan een beschrijving voor het maken van een hele quilt op papier neerzetten; de hoeveelheid stof uitrekenen kostte me bijna mijn nachtrust. Ik was gisteravond voor het slapen helemaal klaargekomen, alles staat op papier; maar dan gaat het licht uit en komt het rampenscenario op het netvlies: ben ik niets vergeten, heb ik niks dubbel gerekend of juist vergeten nog te vermenigvuldigen. Aaaargh. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed zal gaan, maar dat schijn ik ’s nachts te vergeten.

En dan iets wat we allemaal hebben, soms zoveel zelfs dat we andere mensen -zonder dat we het weten- ermee opzadelen: het smakeloos uitziende oorsmeer dat de gehoorgang uitpiept. Zelf maak ik elke morgen na het douchen met een tissue om mijn vinger schoonCerum  tot waar ik kan komen, dus dat zit echt wel snor. Maar je weet het niet he; gistermiddag stond ik in een winkel achter een mevrouw met een keurig pakje aan, haren mooi opgestoken, flink in de make-up en hele opvallende bling-blingers aan haar oren. Aan persoonlijke aandacht zou het niet liggen. De oorbellen trokken teveel de aandacht, want daardoor vielen de bruine brokstukken oorsmeer die als een lawine uit haar gehoorgang vielen des te meer op. Hans (van Grietje) zou geen broodkruimels nodig gehad hebben met zulke oren, en de vogeltjes zouden wel link uitkijken om het spoor op te eten, brrr. Het sprookje zou dan wel anders zijn afgelopen, geen rijkdom en geluk. 

Die brokstukken achtervolgen me zodanig dat ik voor de zekerheid de volgende winkel in ben gelopen om van die  oorspray te kopen, die ik wel eens op de reclame heb gezien. Lachende mensen spuiten hup-hup in beide oren een pufje spray en lopen later zelfverzekerd de deur uit, lachend. Ik spoot het vanmorgen na het douchen in mijn oren en zit 2 uur later nog met suisende oren en een vervelende druk op mijn ene trommelvlies. Heb ik weer.

Verdorie, ik had beter moeten weten, dit soort spray kan de natuurlijke aanmaak van smeer verstoren, en kan ook voor irritaties zorgen van de huid.  Hopelijk gaat het snel weer goed met mijn oor, anders moet ik ermee naar de dokter; komt die man met een spuit of een lepeltjeOorsm03a He, had ik dat mens met die vieze oren maar niet gezien gisteren. Oorsmeer1

Quiltwinkel in Tilburg

Zaterdag viel deze kaart in de bus, Kaart1 Kaart2 iedereen is uitgenodigd!

Nog een paar nachtjes slapen en dan is Tilburg een quiltwinkel rijk, van quiltvriendin Dorry v. Beers. Ze woont sinds kort in Tilburg in een antieke sfeervolle huis, waar haar lapjes heel mooi tot hun recht komen. De vloertegels in de hal zijn al een inspiratie voor quilters, je hoeft niet helemaal naar Venetië te gaan hiervoor.

Wat de locatie van deze winkel zo perfect maakt is dat hij in dezelfde straat ligt als het textielmuseum op nog geen 100 meter afstand. Na de opening is de winkel van dinsdag tot zaterdag open van 10.00 tot 17.00 uur.

Tuurlijk ga ik ook, eerst zaterdagmorgen vroeg de eerste kennismaking met Nordic Walken, NW voor de die-hards, en tegen 12 uur hoop ik fris gewassen de winkel binnen te stappen. Oooh zo spannend, want dan stap ik niet alleen als klant maar ook als docent naar binnen.

Jip, ik ga lesgeven bij Dorry, ik kom dus uit de kast, en oooh die lesquilt is toch een partijtje romantisch.  Maar verder verklap ik niks, je komt maar zelf kijken.

ojee

Maandagmiddag net na het eten, Suzanne zit aan tafel te wachten tot ze naar school kan gaan; ze moet er om 1 uur zijn zo roept ze al dagen, maar ze vraagt zich nog wat af. Dus ik blader in het infoboekje dat de brugklassers met de introductie in juli hebben gekregen en lees hardop:  "De brugklassers worden om kwart voor 1 op het schoolplein verwacht, waar ze per klas opgeroepen worden om mee te lopen met hun mentor."

Alle ogen schieten naar de klok in de kamer, waar de wijzers dus al kwart voor 1 aangeven,  paniek maakt zich van Suzanne meester en ik help ze de deur uit, blij dat ze al haar tas op haar bagagedrager had vastgesjord en haar banden had opgepompt. Hapend naar lucht schiet ze de garage uit, ik roep nog "goed uitkijken, je bent vast niet de laatste joh.", maar dat hoort ze niet meer denk ik.

De rest van de middag loop ik me af te vragen of ze veel te laat was, en of ze de enige was, want dit soort dingen is niet goed voor je image, en een image is heel belangrijk op school.

De juiste kleren, géén fietstassen (tenzij je vanaf dag 1 het pispaaltje wilt zijn, aldus Tim), je schooltas draag je zo laag mogelijk op je rug, of dit nou wel of niet verantwoord is, en je groet je broer en zus zo nonchalant mogelijk bij het passeren met een hoi en een handje of vingertje die omhoog gaat, nog liever een gewone knik waarbij je het hoofd met een kort snokje omhoog en weer omlaag doet, glimlachen mag hierbij, maar niet te uitbundig en vooral niet met open mond.

pfff, was dit vroeger ook  al zo?

Dinsdagochtend half 7, ik sta aan Suzanne’s bed om haar wakker te maken, na haar moeten nog 2 man douchen en ik dacht dus dat ze al om 8 uur moest beginnen. Met een "Ik haat school", wordt ze wakker en stampt ze haar kamer uit, ik zet me schrap voor het verloop van haar temperamentvolle badkamergebeuren, maar gelukkig blijken haar haatvolle gevoelens jegens school nog een restant van de basisschool, want ze is de vrolijkheid zelve.

Gisteravond hebben we samen boeken gekaft, en nu schuif ik weer aan tafel om te kaften, die van Tim. Hopeloos geval, opgegeven als boekenkafter, ook al moet hij het voor de vorm elk jaar toch opnieuw proberen met als resultaat opbollende boekenkaften of boeken die niet dicht kunnen meer, of die veel te ruim in hun jasje zitten. Humorvolle kaften, dat wel. Helaas komt hij thuis met haast de dubbele hoeveelheid boeken dan die van zijn jongere zus, ben ik blij dat oudere zus wel kan kaften.

tafel klaar

Oppottafel_2 Klushoekje Gisteren had Perry voor mij de balken op maat gezaagd met de cirkelzaag, ik had er nog nooit eerder mee gewerkt en wilde niet graag vingers of andere lichaamsdelen kwijt raken door onhandig geklungel. Maar vanmiddag heb ik hem wel gebruikt om nog 2 balkjes in te korten en het ging me prima af. Op de achterste staanders komt nog een dwarslat (hout was op) en daarop wil ik nog een schapje maken, of 2 schapjes.

Het is een hele stevige tafel geworden, 95 cm werkhoogte en 150 cm breed, heerlijk! Ik had hout genoeg om ook onderop een opbergschap te maken, ik heb er voor de foto al wat opgezet. Ik zal het morgen een likje beits geven, ik wilde het doen voor het monteren, maar het hout was te nat. Nu nog een goed onderstel aanschaffen voor de regenton en een ander plekje zoeken voor de compostbak, die moet eigenlijk een beetje in de zon staan, of niet?

En naast al dat heb ik ook nog wat anders afgemaakt, Dsc05974 er moet enkel nog wat tekst onder en dan oppersen, lief geworden he? Ik wilde vanavond eigenlijk aan het volgende blokje werken, zo makkelijk bij het tv kijken tijdens de reclameblokken, maar er moesten boeken gekaft worden! Ik hoefde het Suzanne maar 1 keer voor te doen en toen kon ze het al helemaal alleen, maar om op te schieten heb ik meegeholpen en we waren met een uurtje klaar. Ze had ook transparante kaftfolie gekocht, maar dat is niks, het scheurt en glibbert en knispert, brrr vreselijk spul zeg, wie dat verzonnen heeft.