Maandelijks archief: juni 2007

muis

Gistermorgen liep ik vlak voor een regenbui losbarste op blote voeten over het gras om een paar frambozen te plukken, toen er een dikke vette muis van de ene kant van de tuin naar de andere kant racete onder luid gepiep. Is me al eerder opgevallen dat ze zo’n herrie maken als ze rennen, van geen wonder dat de katten ze vaak vangen. Het vette mormel schoot onder de heg en bleef daar een poosje zitten, vlak bij de schommelbank. Zou hij ook van de frambozen snoepen, de buit is de laatste dagen erg mager. Zal ook wel komen omdat het een stuk frisser en natter is.

Paperclip_1

Kijk eens wat mooi, nee, niet weer een affo van mij. Fee vroeg om dit patroon en na zoekwerk heeft mijn moeder het gevonden in een oud quiltblad. Het zijn hexagonnen die uit 6 punten bestaan (net als de wonderblokken) en waarvan de middelste punten dus anders komen te liggen. Lijkt ingewikkelder dan dat het er zo uit ziet. Wie weet, ooit… Maar nu niet, ik ga even snel de stad in en dan de gele bies op de kleuterquilt naaien. Bijna klaar, het ging niet zo snel als ik had gehoopt maar met een kop als een ketel vanwege de menstruatie en de zorgen van een zieke dochter (gaat trouwens al stukken beter) ligt mijn tempo heel laag.

Advertenties

wat een bak

Gistermiddag deed ik de ‘grote’ boodschappen met hulp van Tim, en met tassen vol boodschappen liepen we naar binnen. Tim hielp vlot mee met uitpakken, en terwijl ik in de keuken bezig was hoorde ik hem in de garage met spul uit tassen bezig. We hadden vrij veel diepvrieshapjes ingeslagen met het oog op mijn logeerpartij komende week, en daar was hij vast mee bezig; gelukkig was er plaats genoeg in de diepvrieskast. 4 uur later liep ik de bijkeuken in om vieze handdoeken in de wasmand te leggen, toen ik 2 volle boodschaptassen zag staan bij de strijkplank, en ik keek zo van "naaah het zal toch wel niet.." in de tassen, om tot mijn schrik te constateren dat het toch wel zo was. Alle diepvriesspullen lagen daar vrolijk op elkaar in 1 tas, en zonder twijfel waren de pakjes Morahamburgers, broodjes Carera en broodjes Bapao die bovenop lagen al lekker ontdooid.  Ik legde ze op de strijkplank en kneep in de pakjes die daar onder lagen, gelukkig nog ijskoud en zo te voelen niet ontdooid nog. Ik heb ze op hoop van zegen gewoon in de vriezer gelegd, die op -17 staat. De ongeveer 20 andere pakjes heb ik in de koelkast gelegd, mijn opmerking "Dat wordt veel broodjes eten" werd niet als een probleem opgevat door Tim, die gelijk zonder schuldgevoel aanviel. De hele avond en ook deze ochtend heb ik regelmatig de magnetron horen bliepen, en de koelkast begint al leger te worden.

net echt

Terwijl de regen intussen ook in Roosendaal met bakken uit de lucht komt vallen en Evelien tussen de dutjes door ons voorraadje wc papier opmaakt  (nog steeds diarree), laat Tim me even iets horen. Ik moest op zijn kamer achter z’n pc met koptelefoon op en met mijn ogen dicht naar iets luisteren. Ik was gelijk heel achterdochtig en begon -nog voordat ik iets hoorde- al te grinniken; ‘k zat op een geintje van Tim te wachten, maar in plaats daarvan kreeg ik een knipbeurt zonder mijn haar kwijt te raken. Nieuwsgierig? Luister dan maar naar deze Italiaan , doe wel een koptelefoon op of oorpluggen in (linker plug ook in linker oor en rechts in rechter oor, anders klopt het verhaal niet). Even voor mijn moeder: als het goed is zit er aan de voorkant van de systeemeenheid van de computer (ja, dat ding wat je aan moet zetten als je wilt computeren) een gaatje om het snoertje van de oortjes van je radiootje in te pluggen.

Veel plezier, ik ga ondertussen de kleuterquilt doorquilten.

veel spul

Vanmiddag om 4 uur zou er van een verhuisbedrijf een man komen voor een rondleiding zodat hij ons later een offerte kon aanbieden van wat de verhuizing ons zou kosten. Om 3 uur belt hij, of het erg is dat hij wat eerder komt. Nee, tuurlijk niet zeg ik, niet te beroerd. "Komt het nu uit, ik sta namelijk al voor de derur.", zegt hij en ik begin te lachen. "Dat is wel erg snel, maar goed, ik kom naar beneden," en ik hang op. Ik dacht bij ‘eerder komen’ dat ik nog wel tijd had om de bedden dicht te leggen bij de kinderen, maar nu heb ik net nog tijd om Tim en Evelien te waarschuwen en loop de trap af. Evelien ligt dan op ons bed; vannacht werd ik wakker toen ze naast de wc zat met haar hoofd boven de pot, overgevend. Het kwam vanuit haar tenen, ze voelde zich beroerd en zag zo bleek. Een gat in de dag geslapen, enkel zin in water en een pijnstiller vanwege de hoofdpijn, en na de middag kreeg ze last van diarree, ook dat nog. Vanaf dat moment lag ze in ons bed, dichter bij de wc en in een lekker luchtig bed.

Een grijze man van ik schat bijna 65 komt vlot binnen, en na enkele formaliteiten wilt hij van boven naar beneden het huis door lopen met een checklist; wat pakken wij in en wat moeten zijn mannen doen. Mijn lapjeskast wordt zonder oogknipperen aanschouwd, hij is blijkbaar erger gewend. Later in de kamer onder het genot van een kopje koffie neemt hij snel alles door -we blijken veel spul in de kasten te hebben, hij zit op zo’n 70 kuub- en zit dan mijn kippenquilt te bewonderen. "U maakt mooie quilts, ook hele andere dan ik gewend ben, ik kom vaak quilts tegen maar dat zijn dan van die vierkante blokjes aanelkaar enzo, echte lappendekens; wat u maakt zijn kunstwerken."  Okay, portie slijmen heeft effect gehad, van mij mag hij de verhuizing doen ☺, Perry zit zich momenteel achter zijn oren te krabben, de ruwe schatting van 2300 euro is in eerste instantie hard aangekomen.

Jan gaat morgen naar een ander ziekenhuis in Tilburg voor verder onderzoek en behandeling; het is -zo blijkt nu- geen non hodgkin of hodgkin, maar hoogst waarschijnlijk uitzaaiingen van een blaaskanker van een paar jaar geleden. Morgen krijgt hij waarschijnllijk zijn 1e bestraling al. Eindelijk doelgericht behandelen. Tim en Suzanne zaten met ingehouden adem op de bank toen ze het telefoontje van Wien (zus van Perry) aan mij gaven. Ik was even de kamer uit gegaan om het gesprek goed te kunnen volgen en toen ik terug in de kamer verslag deed over Jan, keken de kinderen stralend blij. "Dus gaat oom Jan niet nu al dood, misschien wordt hij wel samen met oom Cor heel oud?", was het eerste wat Tim me vroeg, zijn ogen glimmend. Moeilijk om die blijdschap gelijk de kop in te drukken, en gelijkertijd kwam Perry thuis, drukte alom. Maar ik heb de kinderen wel gewaarschuwd dat niemand nog zeker weet hoe het af gaat lopen, hangt van de definitieve diagnose af en ook hoe Jan op de behandelingen reageert. Het kan vriezen en het kan dooien dus.

bezige mij

Hoewel ik vandaag het gevoel had dat ik niet vooruit te branden was, is er toch nog wat zinvols uit mijn handen gekomen. Dit blokje is 18x 18 cm en heb ik biJulinnen 1 uur gemaakt, nadat een quiltster de quiltlijst attent had gemaakt op quilttentoonstellingsfoto’s van de Australische quiltersgilde  Mijn oog viel op deze quilt en dat vond ik zo’n leuk zomers idee dat ik snel iets dergelijks natekende. Het is een klein blokje omdat het voor de verjaardagskalender van onze bee in Heerle is; iedereen moest een blokje maken om zo de 12 maanden met een quiltje te versieren.

En na het avondeten (spaghetti) heb ik de top afgekregenBd6 hij is niet helemaal haaks maar geen kleuter die daar over valt. En nou snel verder kijken naar Frost, ik ken de aflevering wel al maar hij is zo leuk, zo sarcastisch en zo lekker dwars tegen de regels in.

mooier of niet

Bd3 ik denk dat ik er oranje/rode sashings tussen ga zetten, dan wordt a) de quilt gelijk wat groter en b) komen de broken dishes blokken er beter uit, ik vind het anders net op spinning wheel lijken. De kleur is hetzelfde als die van de roosjes in de blauwe stof. Donker blauwe sashings maakt het veel te serieus, te somber, vind ik. En lichtblauwe sashings slaat nergens op, past niet. Heb alleen geel nog niet geprobeerd, maar de llende is dat ik van die stof niet voldoende in huis heb. Misschien wel een iets donkerdere oranje/rode stof (ik noem het oranje maar volgens Evelien is het rood) of wacht, is dit misschien wat? Bd5 Deze gele katoenen stippeltjesstof lag onder in een bak, hier heb ik voor Evelien nog kleren van gemaakt toen ze 6 was of zo. Wie wat bewaard heeft wat.

Hier nog een foto van gisteravond toen opeens de zon tevoorschijn kwam vlak voordat-ie onder ging.Lucht

wat niet op de foto te zien is, is dat de wolken zo’n onwaarschijnlijke schittering hadden, iets misterieus. Hier is de lucht weer aan het dichttrekken, de zon probeert nog wel maar verliest snel terrein. Dikke grijze wolken en een steeds harder wordende wind voorspellen niet veel goeds en de eerste buien zijn alweer gevallen. Ik was van plan vanmiddag naar Dordrecht te gaan om Tim’s Xbox weg te brengen, maar ze geven stormwaarschuwing af en ik ga het gevaar echt niet opzoeken. Perry zit vandaag wel op de weg, eerst vlak bij Rotterdam vergadering en vanmiddag naar kaatsheuvel (Efteling) voor een of ander samenzijn met financiële mannen en met een etentje er achteraan. ’t Leven is hard, keihard.

volgende quilt

Nu dat de eerste kleuterquilt klaar is Churndash_kl zit de volgende al op de designwall geplakt als losse blokken. Ik dacht eerst om het zo te doen: Bd Broken Dishes blokken afgewisseld met een lieflijk bloemenlapje in het kader van grote stappen snel thuis. ik bedoel, ik heb ook maar 24 uur in een dag. Maar mijn gevoel zegt me dat dit mijn eer te na is, ik word hier niet vrolijker van door er naar te kijken. Dus haalde ik de bloemerige lapjes er van tussen en zie hier: Bd2 veel beter! Betekent wel dat ik nog niet klaar ben met stikken, gelukkig heb ik nog zat lapjes op maat gesneden, dus daar zit het werk niet in. Alleen heb ik niet genoeg blauw om er een flinke kinderquilt van te maken, ik zie wel hoever ik kom.

Dit alles is een heerlijke afleiding van de realiteit; gisteren zijn Perry en ik naar Tilburg gegaan, eerst naar Cor en toen achter hem aan rijdend naar het ziekenhuis waar Jan ligt. Zijn pijnstillers werkten niet meer en toen kreeg hij een morfine-achtige pil en daar werd hij heel beroerd van, vandaar de opname om de pijnstilling intraveneus te regelen. Ik schrok toen ik hem zag liggen, hij sliep en plat liggend ziet een gezicht er toch anders (slanker) uit dan als je staat, ik bedoel maar. We zijn nog geen 10 minuten bij hem geweest, ik zag aan Jan dat-ie het liefst wilde slapen, dus Cor bij Jan achter latend zijn we weer huiswaarts gereden.  Het is zo zonder duidelijke info zo moeilijk in te schatten of Jan een vogeltje voor de poes is, óf dat dit gewoon een heftige dip is en dat hij over een week of 2 alweer fijn op zijn eigen balkon kan genieten van de bloeiende lidcactus (toen ik gisteren rondkeek op hun balkon viel hij gelijk op door zijn grote rode bloemen.)  ☺ toepasselijk, een lidcactus op het balkon van Jan en Cor, het dringt nu pas tot me door, zouden ze dit erom hebben gedaan?☺ Ik hoop dat Jan vanuit zijn bed ook heeft genoten van een hele mooie regenboog, je moet het van de kleine dingen in het leven hebben, je geluk.