Maandelijks archief: september 2006

krul

Krulhaar zo zitten mijn haren de laatste dagen, ik kan als ik hard druk de haren bovenop wel plat krijgen maar Evelien zei vanmorgen in de badkamer dat ik maar eens wild moest doen en het bovenop ongekamd moest laten. En het ging niet plat liggen in de loop van de dag.

Ik duik er maar gauw in, ik raak niet vanachter mijn pc; eerst een paar mailtjes nog ‘even snel’ beantwoord en nu dit weer. Tim staat nu zijn tanden te poetsen, helemaal nog enthousiast van zijn 1e dansles van vanavond. Dat hij het zo leuk zou vinden had hij niet gedacht.

Advertenties

puinhoop

Ik zit met een opruimdip LOL , ik weet dat ik hoognodig wat aan mijn naaikamer moet gaan doen maar alleen maar de gedachte daar aan doet me de moed in de schoenen zakken! Overdrijf ik? dacht het niet:Bom_ontploft

Ergens in één van de vele tasjes zitten mijn naaibenodigdheden voor aan de quilt van Tim te kunnen werken, je weet wel; die met dat onderste blok verkeerd om.Quiltpatroon Dit patroon moet ik nog op iets van 20 blokken stikken. Best mooi eigenlijk, het is maar goed dat ik van tevoren me niet heb gerealiseerd wat voor een werk dat was.

De woonkamer is weer leeg, het drumstel is eergisteren verkocht aan een gezin dat aan de andere eind van onze straat woont! Het ventje was er heel blij mee en ik bespeurde bij Tim iets van spijt, heel even.

Vanmiddaag ga ik met Tim naar de opticien, zijn paslenzen zijn binnen en dan gaat hij eindelijk zijn zin krijgen; hij vraagt al jaren om lenzen en draagt zijn bril al een paar maanden niet meer. Enkel af en toe als hij weer hoofdpijn heeft.

En hoe gaat het met mij? Zijn gangetje. Ik had gehoopt van de gewrichtsklachten af te zijn onderhand, na 1 week van hormonen slikken leek me dat wel realistisch. Niet dus. ’s Morgens krijg ik nog steeds mijn handen niet gebogen en loop ik als een oude roestbak, ik kraak net nog niet. En als ik dan overdag mijn handjes teveel heb laten wapperen dan voelen ze ’s avonds opgezwollen, niet dat ze er dikker uitzien maar zo voelt het. De fitness zorgt wel voor een betere conditie durf ik nu al te zeggen, wel veel spierpijn ervoor terug gekregen maar dat is na  2 dagen alweer weg. Tja, en verder voel ik me af en toe emotioneel in een dip zitten, ik weet dat ik niet meer naar muziek van Josh Stone moet luisteren want dan heb ik het zitten. Ik heb die muziek in het ziekenhuis bij de eerste chemo’s teveel gehoord op mijn Ipod denk ik. 

fruitig

We hebben een overvloed aan peren en dat voor zo’n klein boompje. 3 takken hangen vol en Suzanne en ik zijn de enige die ze lusten! Vanmorgen heb ik mezelf een buikpijn bezorgd door er teveel achter elkaar te eten, maar ze waren zo lekker en sappig! Peren Op eze foto zie je maar 1 tak vol hangen, maar naar links en naar achteren hangen nog 2 takken helemaal vol. De linkertak raakt haast de grond zo zwaar is-ie.

Ook de druiven zijn goed gegroeid en al rijp, hoewel ze niet allemaal even zoet zijn. De velletjes zijn ook behoorlijk hard, terwijl je de peer met schil, klokhuis en al kan opeten. Behalve het steeltje, dat gooien we weg.Druif

Verder hebben we nog enkele blauwe pruimen aan de enige 2 takken hangen die de pruimenboom na mijn snoei nog overhield afgelopen voorjaar. Ze zijn nog lekker maar de pitten zitten vrij vast. Er zitten heel wat in de diepvries en helaas liggen er ook genoeg op de grond onder de boom, afgewaaid. Maar goed, dan hebben de muisjes nog wat te snoepen.

radiostilte

Al sinds de 18e niks meer van me laten horen, foei. Maar het lag niet aan mij; @home had een upgrade naar de modems gestuurd en vanaf toen (de 19e) lag internet gedeeltelijk op zijn gat. Ik kon wel alle e-mails ontvangen maar niks meer sturen. Ook op homepages kon ik kijken maar niet verder doorklikken, bv om iets te zien of in de messages iets te posten. Frustrerend.

De 20e had ik een controle bij de internist/oncoloog en alles was in orde! Ik was gelukkig niks aangekomen meer. Mijn bloed liet zien dat mijn hormoonlevel zo laag was dat het niet meetbaar was, dus de conclusie "je bent echt helemaal diep in de menopauze" kwam niet als donderslag bij heldere hemel. Andere klachten wezen ook al die kant uit; gewrichtspijn, libidoverlies (ik hoef niet heethitsig door het huis te lopen maar helemaal niks voelen is ook niet leuk meer) en dan de onzichtbare botontkalking die bij de menopauze hoort. Omdat het kankersoort wat ik had niet hormoongevoelig was, mocht ik gelijk aan een hormoonpreparaat. Ik mocht het via de huisarts regelen, het is iets van femirol geworden (ben slecht in namen en heb geen zin en puf momenteel om het beneden te gaan checken). Elke dag een tabletje en dan komt het wel weer in orde met mijn libido en zo :-)). Dat ik dan ook weer een onregelmatige en lichte vorm van menstruatie krijg is jammer, ik vond het wel geschikt zo, geen gedoe met pluggen en zo. Maar goed, dat neem ik er gewoon bij; er zijn wel ergere dingen. Door dit hormoonpilletje stopt ook gelijk de botontkalking. Over 3 maanden mag ik weer terug op controle komen, eerst prikte de secretaresse 27 december maar dat heb ik toch even laten verzetten naar 10 januari. Ik wil met Kerst niet in de buurt van het ziekenhuis komen als ik het kan helpen. Ik moet wel afvallen van de arts maar geen kg’s zonder dat ik er moeite voor heb moeten doen, ik mag hem niet laten schrikken. Nou, ik zal blij zijn met een kg per maand eraf, zeker nu ik weer met fitness bezig ben.

De internetverbinding was weer in orde gemaakt toen ik al lang en breed in Westouter zat (schuin links onder Antwerpen tegen de Franse grens aan), te genieten van een quiltweekend met nog heel veel andere quiltende dames, 1 heer; de kok en 1 jonge deerne die de kok hielp. Eigenlijk was het een culinair weekend met quilten als bijzaak, want wat kregen we lekker eten. Ook was er een heerlijk zoet buffet waarbij de vullingen haast je mond uit sprongen. Met een mooi bos naast de deur heb ik samen met andere dames getracht enkele calorieën eraf te lopen maar of 40 minuten zwoegen op een heuvelachtig terrein afdoende was valt te betwijfelen gezien de halve kg die mijn weegschaal vanmorgen meer aangaf. Vorig jaar was ik ook van de partij in Westouter en toen riepen we bij afscheid ook allemaal "tot volgend jaar" naar mekaar, maar nu was ik me wel heel bewust hoe teer zoiets is. Ik had het aan tafel ook heel moeilijk toen Mieke zei blij te zijn dat ik ook weer in hun midden was, pats: daar kwamen de tranen en het volle besef dat dit ook door mijn hoofd was geschoten toen ik aan de eerste chemokuur bezig was; de onzekerheid van ‘is er wel een volgend jaar voor mij’. Vandaar dat gisteren gedag zeggen tegen iedereen me ook weer zwaar viel, en gezien de natte oogjes bij sommige was ik niet de enige. Niet dat ik denk dat ik er volgend jaar niet meer ben, in tegendeel! Maar je weet maar nooit he.

Vanmiddag moest ik weer zwoegen en zweten bij de fitness, bijna 1½ uur achter en op de apparaten werken en met gewichten stoeien. Ik voelde mijn spieren wel protesteren, vooral mijn kuiten en scheenbenen. Morgen zal het wel weer zwaar aanvoelen met traplopen, maar elke week een stapje vooruit met de conditite zal wel heel fijn zijn. We eten vanavond gewoon boterhammetjes, ik kan geen pan meer optillen en heb geen puf om naar de supermarkt te gaan.

sportief

Dat zijn deze kippen zeker, ik heb gisteravond de ophangbies erop genaaid en hij hangt even nog in de gang Kleine_kip te pronken voordat hij naar boven gaat. Op de overloop fleurt hij de boel zeker op.

Het was echt afzien en ik was in no-time kletsnat van het zweten, wat was het daar warm! Tel daarbij ook nog de opvliegers bij op, gelukkig was ik niet de enige die hier last van had. Op het laatst lag ik op een bankje met een soort fietsstuur (maar dan breder en met 20 kg aan gewichten aan het eind van een katrol) in mijn handen die ik richting knieën moest trekken en dan bij het laatste stukje moest ik ook nog even mijn hoofd mee optillen. Was natuurlijk uitkijken dat ik terugkomend eerst mijn hoofd naar achteren bracht en dan pas met het stuur terug ging. Ik pufte en zweette maar het ging lekker en het tempo zat er goed in. Tot de fysiotherapeut zei dat ik best even mocht stoppen of rustiger aan kon doen.

"nee nee, als ik dat goddelijke lijf terug wil krijgen van voor de chemo, dan moet ik er goed tegenaan gaan."  Op dat moment was het juist stil (men zat uit te puffen) en iedereen hoorde het luid en duidelijk, en gelachen dat we hebben. Je moet het ook voor je zien: een vrouw van 44, maatje 48 met een strakke zwarte stretchy kniebroek en een dito bruin haltertopje, blubberbuikje, blubberbillen.

Toen ik naar huis reed leek het alsof ik uit mijn lichaam was getreden, zo moe was ik. Maar na het douchen voelde ik me zo fel en fit, zal wel van de adrenaline zijn gekomen. Nu voelen mijn armen en benen als lood, mijn gewrichten lijken wel te gloeien, terwijl ik daar tijdens het trainen geen last van had. Ik heb nog geen moment stil gezeten; durfde ik niet want dan zou ik niet meer omhoog komen en er moest nog gekookt worden en zo. Nu is alles klaar, de vaatwasser draait alweer en de was hangt ook al en nu mag ik crashen met een mok thee.

even boodschapje doen

"Suzanne, ik ben heel even weg, moet een boodschapje doen." riep ik naar boven naar Suzanne die met haar vriendin aan het spelen was. Het was half 2 en ik had helemaal geen broodmix meer en dat kan niet. Dus ik naar de Boerenbond waar ik snel 3 pakken Soeziebroodmeel had gevonden en ook weer snel had afgerekend. Toen ik in mijn auto stapte om naar huis te rijden bedacht ik me en sloeg de weg richting stad in; het was rustig op de weg dus ook vast rustig in de stad en ik moest een nieuwe bh hebben. Vooruit dan.

Ik parkeerde in de parkeergarage die het verst gelegen was van het centrum om ook nog wat conditie te kweken met lopen en voordat ik het wist stond ik in de rij bij het postkantoor. Toen ik langs liep wist ik me te herinneren dat ik me er nog moest identificeren met een handtekening en idenditeitskaart.  Gelukkig had ik hun brief vorige week in mijn tas gestopt en iets van 10 minuten later stond ik weer buiten, met een pakje geurgelstiften want Suzanne’s vriendin is binnenkort jarig en dit vindt ze vast leuk. Op weg naar de bh winkel.

Ik passeerde een Turks boetiekje waar Suzanne altijd bij staat te kwijlen (kitserige sieraden en prinsessenjurken) en herinnerde me opeens dat Suzanne’s Diddl ketting gebroken was. Een paar minuten later stond ik weer buiten met een niet te lange zilveren ketting in een beeldig glimmend rood stoffen buideltje. Alleen al dit buideltje zou Suus d’r hartje sneller doen kloppen. En nu naar de bh winkel!

Ik passeerde de HEMA en had een "Ahaaa" moment: Evelien had een stopwatch nodig voor haar training voor de triatlon; ze gebruikte haar mobieltje steeds en je kon erop wachten dat ze die een keer zou laten vallen. Helaas, geen stopwatch te zien bij de HEMA, maar ik zag wel een wekker die Evelien kon gebruiken; de hare begon te mankeren en het mag niet gebeuren dat zij zich verslaapt; dan loopt het hele douche-schema van de familie in de war. Het was even teuten bij de kassa maar al gauw liep ik de winkel uit richting ….. de bh winkel.

Hé, bij Perry sport verkopen ze wel stopwatches, en ja, gelijk eentje gevonden, ze verkochten maar 1 soort wat het lekker makkelijk maakt in het kiezen. Bij de kassa stond een kennis achter me die me al bijna een jaar niet meer gezien/gesproken/gemaild had maar die wel wist dat ik kanker had, dus even kletsen tijdens het afrekenen en toen gauw gedag gezegd, ik moest een bh te kopen.

Liep ik de passage in bleek de bh winkel toch gesloten en helemaal leeg! Whêêêh

Ik liep de passage door in de hoop dat-ie een eindje verder op misschien was neergesteken, maar niks hoor. Even bij de tassenwinkel naar binnen om te vragen. Ze waren met klanten bezig dus neusde ik even wat rond en tja, daar zag ik hem dan: de ultieme tas voor een huismanager/quiltster. Een kipling handtas met veel vakken, ritsen, een klep en een lange band zodat ik hem schuin over mijn schouder kan dragen als een soort cross your heart bh, om in de sfeer te blijven. Genoeg plek dus om in dat ene ritsvak mijn hexagonnentasje met toebehoren te stoppen, heerlijk! Bij het afrekenen wist de verkoopster me te vertellen dat net buiten de passage om het hoekje een bh winkel was, ‘mon cherie’ of zoiets.

Binnen in de lingeriewinkel -zoals het op de voorruit stond- was het heerlijk koel en alleen al daarom vond ik het niet zo erg dat er een moeder en dochter (identiek gekleed, alleen de dochter kon het hebben vanwege haar figuurtje en de moeder niet) vreselijk aan het treuzelen waren.                        Gezellig shoppen noemen ze het maar ik zag er alleen een heftige besluiteloosheid vanaf stralen. Knettergek zou ik er van worden als Evelien zoiets met mij zou uithalen, gelukkig is ze net zo resoluut geworden in het winkelen als ik (misschien alleen als ik erbij ben maar dat is goed genoeg voor mij). Eindelijk besloten ze wel voor die 2 strings te gaan en ik zag de verkoopster plots heel opgewekt afrekenen. En toen vroeg de moeder of de winkel niet aan klantenkaarten deed. Jawel, mevrouw wilde ook een klantenkaart en geloof het of niet, ze wist haar eigen postcode toch niet! De verkoopster rolde net niet met haar ogen maar ze schoot een blik naar mij toe van "dit maak ik gelukkig niet vaak mee".

Ik was heerlijk afgekoeld toen ik het pashokje inging met 3 bh’s. Bh 1 daar waagde ik me geeneens aan, het decolleté was zo hoog, meer voor nonnen dus.  Bh 2 had een ouderwetse stevige cup, brede banden en ook de band onder de borst was zo breed dat het net een korset leek. Een ware marteling om aan te trekken en claustrofobisch om te dragen.  Bh 3 was een soepele, met een mooie diepe uitsnijding en zachte bandjes. Hij zat zalig, maar toen ik in de spiegel keek leek ik wel extra borsten te hebben, zowel onder mijn oksels als op mijn rug.:-)) De verkoopster wist dit een beetje op te lossen door de sluiting op middenstand te zetten. Toen snel mijn oude bh en mijn alles verhullende kreukelshirt weer aan gedaan, de koelte was toen weer ver te zoeken.  Maar mijn missie was geslaagd, ik heb een nieuwe bh. Onder andere. Ik was om half 5 weer thuis, 3 uur weggeweest eventjes broodmix halen.

de tas is al ingewijd; vanavond een uur zitten hexagonnen bij de sportschool terwijl Suzanne daar streetdanceles had.

kronkels

Onlangs zat ik met een hele gekke gedachtenkronkel; in de media lees je over de percentage kankergevallen in het algemeen en daar schrik je van. Tot vorig jaar had ik ook zoiets van "als dat aan onze deur maar voorbij gaat" en je stopt het een beetje weg, immers: waarom je zorgen maken om iets dat misschien nooit zal gebeuren, toch? Maar ik heb het dus wel gekregen en gelukkig sloeg de chemo aan en is het monster hopelijk voorgoed verdreven. Dus toen ik het laatst op de radio hoorde over de hoge kans op het krijgen van kanker schoot het door mijn hoofd: " Ik heb het in ieder geval al gehad.", alsof ik er nu resistent voor ben, net als bij waterpokken.  Goh, dat zou mooi zijn.

Ik sta er mee op en ga er mee naar bed, de gedachte dat ik kanker heb gehad, en bij elke steek of pijntje in mijn rug schrik ik weer. Meestal kan ik die steek of pijn wel plaatsen (teveel gedaan of verkeerde beweging gemaakt) maar helemaal zeker ben ik niet. Ik probeer er niet teveel bij stil te staan maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.  Gelukkig heb ik de 3-maandelijkse controles en ik neem aan ook de jaarlijkse CTscan, volgende week mag ik weer op controle.