Handig

Op een van de laatste dagen van onze vakantie in Engeland, in Canterbury, had Suzanne twee bollen wol gekocht, hele mooie van Sirdar, Indie, en ze aaide het bijna verliefd. Ze kreeg van mij een boekje van Myboshi, twee lachende mannen op de cover, met hun zelf gehaakte mutsen, omdat ik dus dacht dat ze een muts wilde haken. Op deze foto staat ze in een andere winkel wol te aaien
IMG_8761
We waren net een dag thuis van Engeland, toen Suzanne haar haakwerk liet zien met de droge opmerking: “Ik denk niet dat ik er een sjaal uit kan halen…” amper 30 cm lang en nu al 1 bol op.

Ik keek op de website van de winkel waar deze wol vandaan kwam, maar ze hadden er geen bollen meer van in deze kleurnummer, en toen ben ik verder gaan zoeken. Suzanne had ondertussen ook al een webwinkel gevonden in Engeland, voor 4,29 kon ze er zo nog wat kopen, zei ze, en ik ben blij dat ik zei dat ze even niets moest bestellen, omdat ik zelf ook even wilde zoeken, want zie: Bij WiseBadger was uitverkoop en daar kon ik deze bollen voor bijna de helft van de prijs aanschaffen! Er zou waarschijnlijk wel een verschil in tint te zien zijn, omdat deze bollen niet uit hetzelfde verfbad kwamen, maar voor een sjaal zou dit geen ramp zijn.

Op 29 Juli ging het de deur uit en op 1 Augustus kreeg ik het pak met wol al binnen, super, zo snel, en met twee extra bollen erbij, omdat ik een foutje had gemaakt met bestellen. Eerst 1 en daarna nog 9 besteld, en voor beiden apart portokosten betaald; na e-mail contact werd het als 1 pakket verzonden, en het teveel aan porto (net geen 4 pond)  zou in de vorm van wol erbij gedaan worden. Zo lief dat ik dus 2 bollen kreeg! Ik kan het iedereen aanbevelen, kopen bij WiseBadger, zo behulpzaam en vriendelijk.

IMG_5112
Suzanne zat toen nog op vakantie in Rome, maar twee dagen na thuiskomst was de sjaal al af, en de muts bijna,
IMG_5177 IMG_5176
hoezo verslaafd? En met nog ruim 6 bollen over kan ze nog vooruit!

Brighton

In Brighton hadden we (de ouders) een room with a view in het Queens hotel, de kinderen (zoon en dochter) deelden een andere kamer een eindje verderop in de gang aan de zijkant van het gebouw, en hadden dus ander -minder fraai- uitzicht en helaas geen Wifi.
IMG_8452
We hadden uitzicht op de pier, en als we verder naar rechts zouden kijken, zou je de oude verbrande pier nog kunnen zien, maar helaas
IMG_4781 IMG_4782 IMG_4783
De ramen konden -ondanks de hittegolf- niet verder open dan deze kier van amper 10 cm, dus er uit hangen voor een mooie foto zat er niet in, de kier was voor maar 1 ding goed vonden wij: ongewenste gasten buiten houden.
IMG_4784 IMG_8457
Je ziet hem denken, “is dat niet dat mens met de noodels van een paar jaar geleden?”
IMG_8455
Dat zou mij geen tweede keer gebeuren, hoe lekker ze ook waren, en dus aten we ‘s avonds binnen op de pier, heerlijke fish& chips, met een lekkere salade
IMG_4787
De volgende dag was mijn verjaardag, we maakten er een ontspannen doch informatief dagje van, door hoeden te passen en deze gekocht:
IMG_8459
terrasje gepakt, lekker lunchen in de schaduw en we hebben een bezoek aan the Royal Pavilion gebracht, heel mooi!  Binnen mocht je helaas geen foto’s maken, maar op deze blog kan je er heel veel bekijken; er zijn altijd wel mensen die zich nergens wat van aantrekken,  het is misschien niet zo netjes van mij om dit te delen, maakt dit me nu net zo slecht?
IMG_8478
Ons hotel lag tegen de wijk “The Lanes” aan, het begin van Brighton in de 18e eeuw
IMG_8483
en hier zouden we de volgende avond the Gost Walk gaan meemaken; je hoefde niks af te spreken, gewoon voor de pub staan om half 8 en dan kon je meelopen met een gids. We maakten alvast een oriënterende wandeling door die wijk, vol van smalle straatjes, pubs, antiekwinkeltjes, heel veel juweliers en een allerschattigst vintagekledingzaakje
IMG_8487 IMG_8488
nee, niks gekocht of gepast, ik vond het te warm om rond te kijken, en dacht dat het er nog wel van zou komen de komende dagen, niet dus.

We aten bij een Italiaans restaurant, alwaar buiten een groepje zigeuners muziek stonden te maken, na het spelen van 1 nummer gingen ze met de pet rond en liepen verder, we waanden ons in Rome…
IMG_8494

Om half 1 ‘s nachts werden we ruw uit onze slaap gewekt door het brandalarm dat een hels gegil maakte in onze kamer en het licht was ook overal volle bak aan; het duurde een minuut of twee, hooguit drie. Ik stond al binnen een paar tellen aangekleed naast bed, en terwijl ik haastig mijn schoenen aanschoot om naar de kamer van onze kinderen te gaan, hing DH aan de lijn met de receptie.

Het was vals alarm, zei hij, maar ik wilde toch even onze spruiten checken, want voor hetzelfde geld waren zij al de trap af op weg naar de uitgang. De deur naast onze kamer sloeg open en een man en vrouw keken met geschrokken blikken mij aan, ieder met een koffer in de hand en jassen aan. Ik zei dat het vals alarm was, dat er niks aan de hand was, maar ze negeerden mij en liepen naar de lift (!).

De kinderen waren gewoon in hun kamer gebleven, merkte ik luisterend bij hun deur; dat het alarm al na een paar minuten was gestopt was voor hun het teken dat er niks aan de hand was, “anders zou het wel blijven doorgillen”, vertelden ze aan de ontbijttafel. Suzanne had bij het horen van die herrie en zien van al dat licht de dekens over haar hoofd getrokken en was in bed blijven liggen. Hmm, niet zo’n strak plan als het geen vals alarm was geweest, enfin, gespreksstof genoeg tijdens het ontbijt, waar we heel veel slaperige hoofden in de ontbijtzaal voorbij zagen komen, en ook boze blikken bij vertrekkende gasten….. Je maakt wat mee in Brighton.

Net als in een film

In de treintunnel stonden we achter de auto van een 60+Italiaans echtpaar, nog voordat de trein het kanaal onder reed kwam de picknickmand tevoorschijn vanuit de kofferbak, waarbij de klep rakelings langs onze motorkap omhoog zwiepte.
IMG_4779
De corpulente man gekleed in een strak zittende witte overhemd en een donkerblauwe broek haalde een tomaat en een bol mozzarella tevoorschijn en verorberde deze in een noodtempo; met een geruite zakdoek veegde hij omslachtig zijn hele gezicht af, het was zo te zien een erg sappige hap geweest.

Al die tijd stak er uit de passagierskant van de auto een reusachtige in een rok omhulde en heen en weer wiegende derrière naar buiten. Mijn fantasie sloeg op hol, wat was ze toch aan het doen, luiers van een vijfling verschonen of zo? Ze was de 60 ruim gepasseerd, en in Italië kan alles, maar nee, ze was koffie aan het zetten.

Na 5 minuten van heupwiegen kwam de rest van de vrouw uit de auto met twee bekers koffie in haar handen. Dat denk ik tenminste, dat het koffie was, ik ken geen theedrinkende Italianen.
De man verbrande met de eerste slok zijn mond, keek boos opzij naar zijn vrouw, maar zijn blik veranderde razendsnel naar begerig toen er een in zijn ogen zeer bevallige vrouw langs kwam lopen; het was wringen met de mollige vrouw en het corpulente echtpaar op het smalle pad naast de auto. Hij vond het duidelijk geen straf, een grijns van oor tot oor toen hij de vrouw wat toesprak, de ogen van zijn wederhelft spoten vuur, hij kreeg een por in zijn zij, maar dit deerde hem niets.

Hij keek de vrouw, die stoïcijns voor zich uitkeek, na tot ze uit het beeld was verdwenen, en dronk grijnzend zijn koffie op. Tot zichtbare ergernis van zijn vrouw kwam de dame ook weer terug, en het schouwspel was weer geweldig; boze blikken, kwijlende man, en zag ik daar een tik op de bil? Maria Calas zong in onze auto Un bel di met een passie dat perfect paste bij het tafereel wat zich als een Italiaanse film voor ons afspeelde, als het slotnummer tijdens de aftiteling.

Slijmerige toestand

Zal je net zien op zaterdagnamiddag, de winkels zijn dicht en dan kom ik er pas achter dat ik vergeten was zeep te kopen voor de zeeppompjes in keuken, wc en badkamer, balen. Tuurlijk zijn op zondag genoeg winkels open om te scoren, maar ik wilde van deze zondag als rustdag genieten, beetje lezen, beetje tv kijken, lekker aankeutelen.  Ik had ergens gelezen dat je zelf ook vloeibare zeep kon maken van een blokje zeep, en na even zoeken had ik een recept gevonden op internet, op de website van  Jacoline  (hier staan ook verantwoorde of voor speciale dieten recepten) Ik mocht het stukje Oiliy zeep van Suzanne gebruiken, het rook al lekker naar bloemetjes, dus dat was mooi meegenomen. Glycerine had ik nog in huis, vraag me niet waar ik dat ooit voor had aangeschaft, maar ik was blij dat ik het in al mijn opruimwoede niet had weggedaan. Later zag ik een recept zonder glycerine.
IMG_4611
Ik kon gaan schaven, nou ja, ik sneed de zeep in hele dunne schilfertjes wat verrassend makkelijk en snel ging, gooide het in de pan met water en glycerine, en koken maar.
IMG_4612 IMG_4613
Ik voelde me als een heks, iets koken wat niet voor consumptie was en dat er zo gek blauw uitzag; het rook wel heerlijk in de keuken. Toen alle zeep was opgelost moest de kookplaat uit, deksel op de pan en moest het een nachtje opstijven. Ik had er een hard hoofd in, het was nog steeds zo vloeibaar toen ik een paar uur later naar bed ging, maar groot was mijn verbazing de volgende morgen, ik kon er een lepel recht op in laten staan!
IMG_4615 IMG_4618
Dit moest nu goed gemengd worden, met een staafmixer gaat het het beste en het snelste, en zowaar, na een paar minuten was het als dikke yoghurt, een beetje lobbig ook, en kon ik het in de zeeppompjes overgieten, wat over was heb ik in een grote fles gegoten, om hier later de andere zeeppompjes mee te vullen.
IMG_4617
De geur is subtiel, niet al te bloemerig, en ik denk dat ik de volgende keer iets minder zeep kan schaven, zodat het wat dunner is. Het voelt wel anders aan als je deze zeep uit het pompje op je hand laat vallen, het is wel slijmerig, (“hoe ouder hoe slijmeriger” las ik op een website, en het verschilt ook per zeepsoort) je moet het eerst goed uitsmeren in je handen, want het valt anders net zo snel in de wasbak, het schuimt niet zoals je van andere zepen gewend bent, maar na het wassen en afdrogen voelt de huid heerlijk aan, niet glibberig of zo. Op deze website kan je meer zeeprecepten vinden, ook over toegevoegde geurtjes. Is zelf zeep maken een blijvertje? Dat denk ik wel, even afwachten hoe de zeep zich gaat gedragen in de loop van de tijd, het moet niet zo slijmerig aan gaan voelen dat de rillingen over de rug lopen als je je handen wilt wassen, en ook afwachten wat het gezin ervan vind als ik het over een week of zo als ze bijna op zijn het in de groep gooi: zelf maken of zelf kopen….

“Piep”, zei de….kikker?

Nooit geweten dat kikkers kunnen piepen, ik ken alleen maar kwakende kikkers, of met zo’n brommerig keelgeluid tijdens het broedseizoen, en toen ik dus gepiep tussen de plantjes hoorde en zag dat Loki ergens achteraan aan het jagen was, dacht ik aan een muis, en wel een hele dikke muis, want het gepiep was heel hard. Wel een vreemde soort muis, want zijn piep klonk heel anders dan dat van de bos- en veldmuisjes waar de katten normaal mee thuis komen, het klonk meer als het gepiep van een plastic speelgoedbeestje, en ik liep er naar toe om polshoogte te nemen. Groot was mijn verbazing toen ik een kikker vanonder de heg zag vluchten, hij kreeg nog een zetje van Zopje die het allemaal wel heel vermakelijk vond, en toen hoorde ik het gepiep weer.

Zoals de alerte kijker al zag was dat géén kikker in dat witte pak, direct na het plaatsen was er iets mis gegaan; helaas lukt het invoegen van het filmpje niet, maar wel de link. Het is behelpen.
Nog voordat ik het beestje kon redden zat Loki er weer achteraan, en de kikker maar piepen, haast gillend, zo zielig, ik zette de camera uit en greep de kikker bij de lurven, Loki driftig zoekend onder de buxusheg  achterlatend, want de kikker hield zich heel stil in mijn hand. Toen ik hem aan de andere kant van de tuin onder een heg los wilde laten en mijn hand open deed, verwachte ik dat hij weg zou springen, maar hij bleef doodstil zitten, en het arme beestje had zijn handjes strak over zijn ogen gedrukt, zo van “doe me geen kwaad, please”.  Het zag er zo aandoenlijk uit dat ik me moest inhouden om het beestje te kussen; stel je voor dat ik opeens een ruim 80 kilo wegende prins in mijn hand had zitten, dan kon ik weer naar de fysio, ik waagde het er maar niet op.

Knopen doorhakken

Afgelopen donderdag is de makelaar met zijn “Te koop” borden en camera langs gekomen om ons huis op de foto te zetten;  de knoop is doorgehakt, ons huis staat in de verkoop; klik op de foto om op de advertentie bij de makelaar te komen.
huis
Mooi hè, zucht… de quilts mochten over de balustrade blijven hangen voor de foto’s, maar toen ik ze er af haalde om ook “kale” balustrades te laten zien, heeft de makelaar deze foto’s gekozen voor de presentatie, omdat je dan meer huis ziet, logisch.
De overloop ziet er bij ons regelmatig heel anders uit, echt genieten, de kippenquilt kreeg elders een plaatsje toen de huizenquilt klaar was (voor meer -niet alle- foto’s van door mij gemaakt quilts -niet allemaal in mijn bezit- klik hier)
003 003  photo 004-13.jpg IMG_1100
We zijn hier 6 jaar geleden komen wonen omdat de kinderslaapkamers in ons vorige huis te klein aanvoelden voor de groter wordende jeugd ; nu woont onze oudste spruit al een paar jaar in Amsterdam, en zal het voor onze zoon -die sinds kort een vast contract heeft bij een accountantskantoor- ook niet erg lang meer duren of hij slaat zijn vleugels uit.

Ik zal dit heerlijke ruime huis met zoveel natuur vlakbij wel gaan missen, de straat uit en je staat in het bos, oeh daar moet ik nu niet al te veel over nadenken. Net als het mysterieuze geroep van de uilen in de avond, de eekhoorntjes die in de winter en voorjaar nootjes komen halen, spechten roffelend op boomstammen, en dan de geur van het bos in de vroege morgen en avond als de wind onze kant op staat, heerlijk. Over wind gesproken… de airco zal ik ook gaan missen… als de weerman het over klamme nachten heeft, dan kijken wij elkaar grinnikend aan, want wij zetten dan de airco in de slaapkamer een kwartiertje aan en slapen als roosjes. Als het dan toch nog klam word tussen de lakens zijn we wat anders aan het doen dan slapen; ik denk ook niet dat de weerman dit bedoelde toen hij de klamme nachten voorspelde……

Natuur lijk

Twee weken geleden wilde ik een plantje verpotten achter het tuinhuisje; daar hebben we een heerlijke grote werkbank staan die ik zelf heb gemaakt, met een plank er onder waar de zakken potgrond staan, tenminste, dat is normaal wel de bedoeling. Met het vullen van grote potten in het voorjaar had ik de zakken leeggemaakt en elke keer als ik weer bij een tuincentrum kwam, wist ik dat ik iets moest kopen, maar wat wás dat ook alweer? Daar kwam ik twee weken geleden dus achter, en toen zag ik de compostbak staan waarin vast wel compost zat. Hierin had ik een paar jaar geleden heel veel blad in gegooid, tot ik hiermee moest stoppen vanwege de hommels die er een mooi huisje in zagen. De laatste keer dat ik achter het huisje aan het bladruimen was, heb ik er weer blad opgegooid, en toen heb ik niks meer gemerkt van bewoners, op een enkele muis na die snel wegsprong.
 photo DSC078461.jpg
Aangezien ik nu ook geen hommels zag vliegen, schoof ik het klepje van onderen open en graaide er met blote hand vanuit het centrum van de hoop van onderen handenvol mooie compost uit, het rook naar bosgrond, zo zalig; het compost langs de randen was veel droger, ik maakte een mentale notitie om de hoop wat om te gooien en nat te maken, zodat het droge materiaal ook weer kan composteren. Toen ik de klep er weer voor wilde zetten kwamen er opeens een paar boze hommels naar me toegevlogen, ojee, ze zaten er toch nog in! Snel de klep losgelaten en weggegaan,
IMG_4563
ze zullen niet steken als je vlucht, zo had ik ergens gelezen, en daar hoopte ik ook op. Later, toen de bijen lekker sliepen, heb ik heel voorzichtig het klepje er weer voor geschoven, er kwam niemand naar buiten. De natuur is zo mooi, en ik ben al lang blij dat het in onze tuin goed gaat met deze bijen.

De wespen daarentegen mogen ze van mij houden, we hadden een nest bovenin de spouwmuur aan de zij-voorkant van het huis, ontdekte ik toen ik daar bezig was en omhoog keek, er moest een verdelger van faunabeheer aan te pas komen om ons er vanaf te helpen. Nog geen tien minuten werk, een heleboel boze wespen die gelukkig rond hun uitvlieggaten bleven hangen, en het klusje was geklaard.

Wat ik niet wist was dat je garantie krijgt op deze behandeling, “de wespen zijn na 4 dagen allemaal dood”, zei hij, en mochten ze binnen een jaar terug komen, dan komt hij ze gratis en voor niets weer bespuiten. Gebeurt zelden, zei hij, gelukkig maar. Hij vroeg of we honden hadden, want die zien een verdoofde wesp op de grond bewegen en willen hem opeten. Dat we wel katten hadden gaf niet zei hij, katten zijn slimmer, die eten geen wespen, hooguit gaan ze er mee spelen, maar ze happen er niet naar. Slimme katten.