Slijmerige toestand

Zal je net zien op zaterdagnamiddag, de winkels zijn dicht en dan kom ik er pas achter dat ik vergeten was zeep te kopen voor de zeeppompjes in keuken, wc en badkamer, balen. Tuurlijk zijn op zondag genoeg winkels open om te scoren, maar ik wilde van deze zondag als rustdag genieten, beetje lezen, beetje tv kijken, lekker aankeutelen.  Ik had ergens gelezen dat je zelf ook vloeibare zeep kon maken van een blokje zeep, en na even zoeken had ik een recept gevonden op internet, op de website van  Jacoline  (hier staan ook verantwoorde of voor speciale dieten recepten) Ik mocht het stukje Oiliy zeep van Suzanne gebruiken, het rook al lekker naar bloemetjes, dus dat was mooi meegenomen. Glycerine had ik nog in huis, vraag me niet waar ik dat ooit voor had aangeschaft, maar ik was blij dat ik het in al mijn opruimwoede niet had weggedaan. Later zag ik een recept zonder glycerine.
IMG_4611
Ik kon gaan schaven, nou ja, ik sneed de zeep in hele dunne schilfertjes wat verrassend makkelijk en snel ging, gooide het in de pan met water en glycerine, en koken maar.
IMG_4612 IMG_4613
Ik voelde me als een heks, iets koken wat niet voor consumptie was en dat er zo gek blauw uitzag; het rook wel heerlijk in de keuken. Toen alle zeep was opgelost moest de kookplaat uit, deksel op de pan en moest het een nachtje opstijven. Ik had er een hard hoofd in, het was nog steeds zo vloeibaar toen ik een paar uur later naar bed ging, maar groot was mijn verbazing de volgende morgen, ik kon er een lepel recht op in laten staan!
IMG_4615 IMG_4618
Dit moest nu goed gemengd worden, met een staafmixer gaat het het beste en het snelste, en zowaar, na een paar minuten was het als dikke yoghurt, een beetje lobbig ook, en kon ik het in de zeeppompjes overgieten, wat over was heb ik in een grote fles gegoten, om hier later de andere zeeppompjes mee te vullen.
IMG_4617
De geur is subtiel, niet al te bloemerig, en ik denk dat ik de volgende keer iets minder zeep kan schaven, zodat het wat dunner is. Het voelt wel anders aan als je deze zeep uit het pompje op je hand laat vallen, het is wel slijmerig, (“hoe ouder hoe slijmeriger” las ik op een website, en het verschilt ook per zeepsoort) je moet het eerst goed uitsmeren in je handen, want het valt anders net zo snel in de wasbak, het schuimt niet zoals je van andere zepen gewend bent, maar na het wassen en afdrogen voelt de huid heerlijk aan, niet glibberig of zo. Op deze website kan je meer zeeprecepten vinden, ook over toegevoegde geurtjes. Is zelf zeep maken een blijvertje? Dat denk ik wel, even afwachten hoe de zeep zich gaat gedragen in de loop van de tijd, het moet niet zo slijmerig aan gaan voelen dat de rillingen over de rug lopen als je je handen wilt wassen, en ook afwachten wat het gezin ervan vind als ik het over een week of zo als ze bijna op zijn het in de groep gooi: zelf maken of zelf kopen….

“Piep”, zei de….kikker?

Nooit geweten dat kikkers kunnen piepen, ik ken alleen maar kwakende kikkers, of met zo’n brommerig keelgeluid tijdens het broedseizoen, en toen ik dus gepiep tussen de plantjes hoorde en zag dat Loki ergens achteraan aan het jagen was, dacht ik aan een muis, en wel een hele dikke muis, want het gepiep was heel hard. Wel een vreemde soort muis, want zijn piep klonk heel anders dan dat van de bos- en veldmuisjes waar de katten normaal mee thuis komen, het klonk meer als het gepiep van een plastic speelgoedbeestje, en ik liep er naar toe om polshoogte te nemen. Groot was mijn verbazing toen ik een kikker vanonder de heg zag vluchten, hij kreeg nog een zetje van Zopje die het allemaal wel heel vermakelijk vond, en toen hoorde ik het gepiep weer.

Zoals de alerte kijker al zag was dat géén kikker in dat witte pak, direct na het plaatsen was er iets mis gegaan; helaas lukt het invoegen van het filmpje niet, maar wel de link. Het is behelpen.
Nog voordat ik het beestje kon redden zat Loki er weer achteraan, en de kikker maar piepen, haast gillend, zo zielig, ik zette de camera uit en greep de kikker bij de lurven, Loki driftig zoekend onder de buxusheg  achterlatend, want de kikker hield zich heel stil in mijn hand. Toen ik hem aan de andere kant van de tuin onder een heg los wilde laten en mijn hand open deed, verwachte ik dat hij weg zou springen, maar hij bleef doodstil zitten, en het arme beestje had zijn handjes strak over zijn ogen gedrukt, zo van “doe me geen kwaad, please”.  Het zag er zo aandoenlijk uit dat ik me moest inhouden om het beestje te kussen; stel je voor dat ik opeens een ruim 80 kilo wegende prins in mijn hand had zitten, dan kon ik weer naar de fysio, ik waagde het er maar niet op.

Knopen doorhakken

Afgelopen donderdag is de makelaar met zijn “Te koop” borden en camera langs gekomen om ons huis op de foto te zetten;  de knoop is doorgehakt, ons huis staat in de verkoop; klik op de foto om op de advertentie bij de makelaar te komen.
huis
Mooi hè, zucht… de quilts mochten over de balustrade blijven hangen voor de foto’s, maar toen ik ze er af haalde om ook “kale” balustrades te laten zien, heeft de makelaar deze foto’s gekozen voor de presentatie, omdat je dan meer huis ziet, logisch.
De overloop ziet er bij ons regelmatig heel anders uit, echt genieten, de kippenquilt kreeg elders een plaatsje toen de huizenquilt klaar was (voor meer -niet alle- foto’s van door mij gemaakt quilts -niet allemaal in mijn bezit- klik hier)
003 003  photo 004-13.jpg IMG_1100
We zijn hier 6 jaar geleden komen wonen omdat de kinderslaapkamers in ons vorige huis te klein aanvoelden voor de groter wordende jeugd ; nu woont onze oudste spruit al een paar jaar in Amsterdam, en zal het voor onze zoon -die sinds kort een vast contract heeft bij een accountantskantoor- ook niet erg lang meer duren of hij slaat zijn vleugels uit.

Ik zal dit heerlijke ruime huis met zoveel natuur vlakbij wel gaan missen, de straat uit en je staat in het bos, oeh daar moet ik nu niet al te veel over nadenken. Net als het mysterieuze geroep van de uilen in de avond, de eekhoorntjes die in de winter en voorjaar nootjes komen halen, spechten roffelend op boomstammen, en dan de geur van het bos in de vroege morgen en avond als de wind onze kant op staat, heerlijk. Over wind gesproken… de airco zal ik ook gaan missen… als de weerman het over klamme nachten heeft, dan kijken wij elkaar grinnikend aan, want wij zetten dan de airco in de slaapkamer een kwartiertje aan en slapen als roosjes. Als het dan toch nog klam word tussen de lakens zijn we wat anders aan het doen dan slapen; ik denk ook niet dat de weerman dit bedoelde toen hij de klamme nachten voorspelde……

Natuur lijk

Twee weken geleden wilde ik een plantje verpotten achter het tuinhuisje; daar hebben we een heerlijke grote werkbank staan die ik zelf heb gemaakt, met een plank er onder waar de zakken potgrond staan, tenminste, dat is normaal wel de bedoeling. Met het vullen van grote potten in het voorjaar had ik de zakken leeggemaakt en elke keer als ik weer bij een tuincentrum kwam, wist ik dat ik iets moest kopen, maar wat wás dat ook alweer? Daar kwam ik twee weken geleden dus achter, en toen zag ik de compostbak staan waarin vast wel compost zat. Hierin had ik een paar jaar geleden heel veel blad in gegooid, tot ik hiermee moest stoppen vanwege de hommels die er een mooi huisje in zagen. De laatste keer dat ik achter het huisje aan het bladruimen was, heb ik er weer blad opgegooid, en toen heb ik niks meer gemerkt van bewoners, op een enkele muis na die snel wegsprong.
 photo DSC078461.jpg
Aangezien ik nu ook geen hommels zag vliegen, schoof ik het klepje van onderen open en graaide er met blote hand vanuit het centrum van de hoop van onderen handenvol mooie compost uit, het rook naar bosgrond, zo zalig; het compost langs de randen was veel droger, ik maakte een mentale notitie om de hoop wat om te gooien en nat te maken, zodat het droge materiaal ook weer kan composteren. Toen ik de klep er weer voor wilde zetten kwamen er opeens een paar boze hommels naar me toegevlogen, ojee, ze zaten er toch nog in! Snel de klep losgelaten en weggegaan,
IMG_4563
ze zullen niet steken als je vlucht, zo had ik ergens gelezen, en daar hoopte ik ook op. Later, toen de bijen lekker sliepen, heb ik heel voorzichtig het klepje er weer voor geschoven, er kwam niemand naar buiten. De natuur is zo mooi, en ik ben al lang blij dat het in onze tuin goed gaat met deze bijen.

De wespen daarentegen mogen ze van mij houden, we hadden een nest bovenin de spouwmuur aan de zij-voorkant van het huis, ontdekte ik toen ik daar bezig was en omhoog keek, er moest een verdelger van faunabeheer aan te pas komen om ons er vanaf te helpen. Nog geen tien minuten werk, een heleboel boze wespen die gelukkig rond hun uitvlieggaten bleven hangen, en het klusje was geklaard.

Wat ik niet wist was dat je garantie krijgt op deze behandeling, “de wespen zijn na 4 dagen allemaal dood”, zei hij, en mochten ze binnen een jaar terug komen, dan komt hij ze gratis en voor niets weer bespuiten. Gebeurt zelden, zei hij, gelukkig maar. Hij vroeg of we honden hadden, want die zien een verdoofde wesp op de grond bewegen en willen hem opeten. Dat we wel katten hadden gaf niet zei hij, katten zijn slimmer, die eten geen wespen, hooguit gaan ze er mee spelen, maar ze happen er niet naar. Slimme katten.

Voor Julie

Een waarschuwing vooraf: dit is een lange blog met veel foto’s!

Afgelopen week kwamen we -van de minibee- bijeen om onze quiltvriendin te helpen, ze was vorig jaar zomer heel enthousiast een leuke quilt gestart met prachtige stofjes,
IMG_4600
ze was tot ongeveer de helft gekomen, de rest zaten al per paar bij elkaar gespeld in afwachting op het witte strookje, maar ze heeft er nu helaas geen puf meer voor om hem af te maken. We -de meisjes van de minibee- staken de koppen bij elkaar en gingen er voor, dat varkentje zullen wij wel even wassen; ik haalde afgelopen vrijdag de tas met spullen op en keek thuis wat er nog moest gebeuren.

Samen met Marlies zou ik maandagmiddag alle blokken afmaken, zodat we dinsdagochtend gelijk aan de slag konden met de blokken tot top maken. Helaas moest Marlies (op afroepbasis) werken, dus ging ik in mijn eentje aan de slag. Het papiertje onder het voetje moest me eraan helpen herinneren dat ik de naaldstand 1 tikje naar rechts moest zetten als ik na een pauze (jaja, ik neem nu serieuze pauzes met naaien en snijden) weer verder ging met naaien, om zo op dezelfde breedte witte stroken uit te komen als Julie had bij haar blokken.
IMG_4622 IMG_4625 IMG_4629  IMG_4633
Het op maat snijden van de blokken was even opletten geblazen, 1x uitschieten met het mes en ik hing. De roze strepen op de liniaal zijn van tape, gekocht bij Quiltshop Leur, een kwart inch breed; het is een tape dat hecht zonder plaksel, net zoiets als die plakplaatjes die we vroeger op de autoramen plakten als we op vakantie gingen.

Dinsdagmorgen 9 uur lagen de blokken genummerd op stapeltjes, en de witte strookjes had ik ook al gesneden, en zo konden Angela en ik gaan naaien, Miranda kwam een half uur later en kon gelijk aan de strijk. Om 12 uur was er nog maar 1 naad om genaaid te worden, maar omdat we na de lunch een diploma uitreiking hadden van onze dochter, moesten we stoppen.
IMG_4642 IMG_4645
Omdat de quilt snel af moest zijn nam ik het doorquilten en afbiezen op me, ook aangezien de andere drie dames van de minibee nog andere verplichtingen hadden. Ik koos voor een bloemetje-krulletjes- hartje doorquiltpatroon, geïnspireerd door de stofjes en de liefde die we er in hebben gestopt tijdens het maken.
IMG_4668 IMG_4669
Het quiltwerk is beter te zien op de achterkant.

Voor de lezers die nu pas inhaken op mijn blog: ik quilt alle quilts -van klein tot supergroot- gewoon op een Bernina 440 QE naaimachine, wel met zo’n speciaal voetje met steekregulator, (de steken worden allemaal even groot zolang de sensor de draadjes van de stof goed kan tellen), maar ik kon het doorquilten al goed op de Pfaff zonder toeters en bellen. Gewoon veel doen en niet bang zijn fouten te maken, en geloof me, ik heb wat afgeblunderd in de eerste jaren van het machinaal quilten en heb zo nu en dan nog wel zo mijn momenten van “dat had ik beter anders kunnen doen”.

Ik gebruikte voor de voorkant lichtgrijze Aurifill om het mozaïek niet te veel te verstoren met het overall patroon, en in het spoel zat een iets donkerdere grijs; het was tijdens het doorquilten heel lastig te zien wat ik aan het doen was, juist omdat het garen niet opviel, de volgende keer zal ik via de achterkant doorquilten, maar dan moet ik wel net als deze keer een goede contrast hebben tussen garen en stof. het was verder een feestje om te doen, en ik was met een paar uur klaar, inclusief koffiepauzes!
IMG_4671
De bies opzetten was een moeizaam leerzaam moment, hij moest -eenmaal klaar- net zo breed worden als de rest van de witte stroken van de quilt, dus maakte ik hem van 4 inch (schuin gesneden) stroken die ik dubbel gevouwen had, zo breed was voor mij de eerste keer. Omdat de bies vrij breed werd en ik niet teveel af wilde snijden, liet ik het overschot aan vulling en achterkantstof aan de quilt zitten; voordat ik de bies om zou slaan kon ik deze precies op maat afsnijden. Ik ging voortvarend aan de slag en een uur later zat de bies er op en het overschot was er af, goh wat was ik blij met hoe makkelijk en vlot alles verliep…..
IMG_4672
tot ik grommend en kreunend ontdekte dat ik stof tekort kwam om een mooie haakse hoek te maken, waar was ik mis gegaan?! Nooooooooh! Hoe los ik dit op?
IMG_4673 IMG_4674
Even een kopje koffie erbij en rustig nadenken, had ik niet ooit ergens hier iets over gelezen, over een brede bies aanzetten? Mmm, lang leve internet

Uiteraard krijg je alleen te zien hoe het werkt, en niet de uitleg over hoe breed de uitstekende tussenvullig rand moet zijn. Nou ja, even nadenken en je komt er vanzelf wel achter:
IMG_4695
Ik tornde de bies alleen los van de smalle kanten van de quilt en maakte een naad van deze losgemaakte deel van de bies ook los, zodat ik links en rechts een losse biesdeel had waar ik later een stukje tussen kon zetten, want de bies gebruikte voor elke hoek 1,5″ meer.
IMG_4676
Eerst even 1 hoekje uitproberen voordat ik verder ging, en hoera, het zat nu wel goed!
IMG_4677 IMG_4678
En een uurtje later had ik vier prachtige hoeken, de bies sla ik om naar de achterkant en naai ik sinds een paar jaar op de achterkant vast door op de voorkant werkend vlak naast de bies te naaien en zo de bies op de achterkant ook vast te zetten. Wacht, kijk maar even naar dit blogje. De dame in het filmpje hierboven maakt de lassen in de bies recht, maar ik vind de schuine manier mooier, ook al omdat je dan geen 4 naden op elkaar krijgt bij het later vastnaaien. Kijk hier hoe ik het doe
IMG_4698
ik deed het bijna in mijn broek van geluk, zo blij was ik dat het zo mooi was geworden. Het proefquiltje van 2,5x 2,5″ met dezelfde vulling en stof is mooi uit de was gekomen, dus kan ik deze quilt morgen ook lekker wassen, en dan de label er op zetten, en dan kan Julie hem zaterdag op haar tafel leggen.
IMG_4699

Sweet eighteen

Amper bijgekomen van het examenfeest van zaterdag en vaderdag van zondag speelt onze jongste spruit wederom de hoofdrol op mijn blog; ze is vandaag achttien jaar geworden, en dat is toch wel een hele mooie leeftijd, in juridische termen is ze nu meerderjarig.  Uiteraard meerder jarig, al 18 keer, duh….. Zondag kreeg ze bij haar opa en oma al een kans om kaarsjes uit te blazen, wat zo goed lukte dat ik te laat was om hier een goede foto van te maken, zie ze lachen.
IMG_4465
Ook dit is een wazige foto helaas, ik was de digi vergeten mee te nemen.
Na de lunch was het cadeautjes uitpakken; gaaf shirt, mooie horloge (gisteren zelf uit mogen zoeken), lekker maskertje en haaknaalden in etui.
IMG_4484 IMG_4481 IMG_4482 IMG_4490
en daarna even lekker bijkletsen voordat er weer gewerkt/geleerd moest worden.
Ze kreeg dus haar eigen Clover Amour haaknaalden, en hiervoor had ik een etui gemaakt; dit was een feestje met zo’n leuke poezenstof, ergens ooit eens op een beurs gescoord.
IMG_4461 IMG_4462 IMG_4427
Als lekkers had ik een monchoutaart gemaakt maar dan zónder de rode vulling er op, dus geen kersen of aardbeien maar gewoon monchou/slagroom/witte basterdsuiker mengsel op de Bastognekoekjesbodem, heerlijk fris!
IMG_8389 IMG_8390
De Happy Birthday kaarsjes smolten wel heel snel, dus het was echt zaak van opschieten met aansteken en uitblazen. De R wilde niet branden, het lontje was te kort, en om toch aan 18 te komen heb ik er maar een kaarsje achter gestoken.

De taart voor Tim zijn verjaardag -3 weken geleden- was wel meer werk, een Oreo taart, hij was zalig maar zo machtig! Ik had een dubbele hoeveelheid taartbodem gebakken, hij leek me anders zo dun te worden…. volgende keer toch maar aan het recept houden. We moesten wel lachen toen, de stukken (plakken) taart pasten amper op het gebaksbordje, zo hoog.
IMG_4315
Hiervan is toen maar een kwart op gegaan, een klein deel aten we de volgende dag op, en de rest -meer dan de helft- is in de diepvries verdwenen. We zaten na twee uur nog zo vol van dat stukje taart, dat we bij Yami-Yami zonder honger aan tafel gingen!
IMG_4328 IMG_4325
Vlak voordat mijn ouders weer naar huis gingen heb ik ze nog even op de foto gezet met hun kleinkinderen die niet meer zo klein zijn. Als je maar goed uitkijkt gaat het allemaal vanzelf, groot worden.
IMG_8369

Afreageren

We hadden nieuwe banken gekocht, ze waren de 24e Mei afgeleverd; de verjaarvisite van Tim (opa en oma) mocht ze gelijk uittesten, om ze nog wat netjes te houden liggen er voorlopig quilts op.
IMG_4303 IMG_4312
IMG_4329
“Kijk eens wat grappig”, zei de man in de winkel 2 weken eerder, “de poefen, of voetenbankjes, net wat je wilt, zitten hier verstopt, je kan ze er zo uitrijden”, en hij rolde een poef vanonder de armleuning vandaan om het me te laten zien. “Dat is wel grappig zeg”, zei ik droogjes; het was half vier, de bank zat lekker, de prijs, kleur en levertijd was goed, en ik wilde nu graag naar huis. Hij keek een beetje beteuterd, hij had wel iets meer enthousiasme verwacht denk ik.
IMG_4306
We kregen geen reactie op diverse websites van het aanbod “gratis op te halen” van onze oude rode bankstellen, en dus werden ze 2 dagen later in stukken gehakt door zoon en dochter,
IMG_8377
zodat ze in de auto afgevoerd konden worden naar de vuilstort van Saver; kan je het niet zelf wegbrengen dan wilt Saver het best voor je komen ophalen, je moet dan eerst naar hun kantoor komen om iets van 70 euro te betalen, en dan halen ze het voor je op. De Kringloopwinkel haalt alleen maar banken op die niet kapot, vies of versleten zijn, dus dat was geen optie, na 10 jaar gebruik door vijf mensen en vijf katten (Witje, Zipjezopje, Thor en Loki) kan je wel spreken van slijtage. Het in twee keer wegbrengen zoals ik heb gedaan koste ons 2 tikken op het Saverpasje. Lijkt niks, 2 tikken, maar als je weet dat de gemeente Roosendaal sinds dit jaar het aantal tikken op de Saverpas van 12 naar 2 heeft teruggebracht, en een tik 25 euro kost, dan is het niet niks. Zijn de tikken op, dan mag je tikken bijkopen, maar dan moet je wel van je lotje getikt zijn om zo de gemeentekas te willen spekken.

Bij de vuilstort kreeg ik met het lossen hulp van een oudere man die daar al zijn hele leven werkt, hij had verder toch niks te doen, zei hij. Normaal staat er een file op de weg naar het terrein om binnen te komen en staat het terrein zelf ook vol met auto’s, nu kon je zo doorrijden en telde ik slechts 6 auto’s, wat wel erg stil was voor een dinsdag, merkte ik hardop op. Hij had een donkere blik in zijn ogen toen hij zei dat het niet alleen elke dag stil was met auto’s, maar dat er ook hard was gesneden in het personeel: “ze zijn als oud vuil (…) aan de kant gezet mevrouw”,  sprak hij bitter. “Waarom niet eerst gewoon halveren met tikken, waarom gelijk naar slechts twee, we snappen er niks van hier. Maar de gemeente zelf heeft het er wel drukker mee gekregen, ze rijden af en aan met hun eigen ophaaldiensten, overal wordt er nu illegaal afval gestort, zowel in de stad als ook in het buitengebied.” Hij schudde zijn hoofd, spuugde een vette rochel naar opzij als wilde hij de vieze smaak in zijn mond verwijderen, en pakte samen met mij een stuk van de bank uit mijn auto, tilde het hoog op (ik liet het toen maar los) en hij smeet het met zo’n geweld in de container dat ik er van schrok. En toen pakte hij er nog eentje, en nog eentje; ik liet hem maar gaan, het scheelde mij in het zware werk en hij kon zich even lekker afreageren.