Lekker mannelijk

Als ik aan een man denk, denk ik aan uni-brows, of haren groeiend uit neus en oren, haren op de borstkas en zulks, gewoon lekker ongecompliceerd. Ik snap het helemaal als een man de haren wat in toom wilt/moet houden, omdat hij zich wat meer bewust is van zijn uiterlijk, of als het voor zijn beroep erbij hoort. Vroeger kon ik in de stoel met mijn mond open achterover liggend ter afleiding de eigenwijs naar buiten krullende neusharen tellen van mijn tandarts, maar sinds hij met een mondkapje werkt, gaat die vlieger niet meer op, en moet ik mijn vermaak elders zoeken.

Nu zag ik iets op tv… revolutionair noemde de reclamemaker het…. puur op de man gericht, blijkbaar met vaderdag in het vizier, en dit is het ultieme cadeau wat je kan geven, een minischeerapparaatje met verlichting! Zo handig dat je kan zien waar je scheert, zoals achter in je nek en in je oren, en handig dat ze in het filmpje ook even met tekst in beeld aangeven waar de camera op mikt, om verwarring te voorkomen….. dat lichtje is het revolutionaire, het apparaatje bestaat al zo lang, maar het moest blijkbaar even opnieuw aan het publiek gepresenteerd worden met een filmpje dat op een Tell-sell-achtige manier in een loop ettelijke malen herhaalt wordt. Ik had het geluid uitstaan, dus weet niet of er ook zo’n overgelukkige teveel peppilletjes slikkende voice-over stem bij zat, maar te zien aan de plaatjes zal het wel.

Alleen voor deze grote oppervlaktes is het wat minder praktisch

typisch een geval van je doel voorbij schieten, hiervoor moet je toch wel heel veel vrije tijd  hebben, en een beetje vent doet dit toch nat, met scheergel en het mes, of pakt er een stoere tondeuse voor.

Ziet hoe kek dat lampje licht geeft, alleen al daarvoor zou je het toch kopen, ook handig voor op de camping als je ‘s nachts naar de wcblokken moet lopen, maar pas op, je kan er meer mee doen, kijk maar, hij past ook in je neusgat

Toen de bikinilijn werd aangepakt, kwam ik niet meer bij, en ik hoopte dat de handdoek zou afzakken, werd het toch nog spannend…. helaas

Zie de meneer op de foto hieronder eens tevreden glimlachen met zijn nieuwste speeltje, aan zijn ondeugende blik te zien heeft hij er nog een functie voor gevonden, (wel even een ander kopstukje er op zetten). Hmm, het doet me denken aan de reclame voor massagestaven van vroeger…..

Multifunctioneel

De maat was vol, de katten van de hele buurt gaven zoveel overlast dat het niet leuk meer was; de buren deden niet aan het steriliseren en castreren van hun katers en poezen, zodat het een hangplek van welwillende hitsige katers en poezen werd in de achtertuinen, en het werd zelfs gevaarlijk.  Het bijna benen breken over een ‘vreemde’ kat die vlak voor hun voeten naar binnen schoot terwijl ze zelf net naar buiten wilden gaan was meer regel dan uitzondering, azend op het voerbakje van de kat van mijn ouders, en als ze in de tuin wilden werken moesten ze uitkijken voor drollen op het gras. Om over de lucht van kattenpis maar te zwijgen, vreselijk, even lekker buiten zitten koffie drinken was niet lekker meer, en met mooi weer de deur open laten staan was er al helemaal niet meer bij.  Met de buren praten bleek nutteloos, en toen werd het tijd voor afschieten harde maatregelen. De bij Bart Smit  gekochte supersoaker hielp, maar dan moesten ze snel zijn, en ‘s nachts liepen die katten ook in de tuin, met alle gevolgen van dien. Dus werd de portemonnee getrokken voor aanschaf van een elektronisch geval dat katten wegjaagt met geluid; geen goedkoop grapje, maar als het helpt…. en dat doet het,  ze zetten hem wel even uit als hun eigen kat er in of er uit wilt.

Zondag waren we op bezoek bij mijn ouders, en bij aankomst viel mij gelijk de afwezigheid van de buurtkatten op. Normaal zag je overal waar je keek wel een viervoeter zitten, in de boom, op de schutting, op of onder de tuinbank of schichtig wegschietend onder de heg, maar nu niks noppes nada! Hoe dichter we bij de achterdeur kwamen, hoe irritanter het geluid werd voor het jonge volk, alles boven de 22 had er geen last van, en ze keken ons ook met ongeloof aan, “Horen jullie dat gepiep dan niet??”, niet bewust van de oorzaak, het zwarte apparaat wat bij de achterdeur stond. Neen.  Ze vlogen naar binnen, hoofden schuddend. Een gat in de markt voor hangplekken?

Mijn vader liet met trots zijn groentetuin zien waar alles er keurig bij stond, en al het een en ander mooi op kwam aan zaaigoed;  geen kuilen gegraven door katten, niks kapot of omver gegooid, wat een genot om te zien, en hij wees de plaats aan waar hij nog zo’n apparaat had ophangen. Ideaal!

Ik geniet nu van een rabarbertaart, gebakken van de mooie stengels uit dezelfde groentetuin komend, zalig

met een wolkbreukje poedersuiker, de strooier schoot uit

Mysterie BOM

Alweer de 5e maand van de mysterie, de tijd vliegt, en wat is er nou mooier dan op moederdag vertellen over het leuke blokje wat we deze keer moesten maken, Flying Geese. Vooral de snelle techniek ervan, en dan ook nog zonder stofverlies, want zeg nou zelf, meestal kan je van de restjes van de snelle stoftechnieken een halve quilt maken, zoveel wordt er afgesneden. Maar niet bij dit blok. Kijk en huiver, men neme kleine vierkantjes van de lichte basisstof en grote vierkanten van de contrasterende stof. Teken op de achterkant van elk licht vierkantjes met een dunne Micron Pigmapen een lijn van hoek naar hoek, slechts 1 lijn per blokje.
Dit lijntje is na afloop niet meer te zien, tenzij je heel erg gek gaat doen met de stift. Speld op 2 hoeken van de goede kant van het donkere lapje een licht lapje vast, het lijntje moet je kunnen zien (anders had je het net zo goed kunnen laten) , dus de goede kanten liggen knus op elkaar aan te scharren.

Heb je alles vast gespeld, dan ga je naar de naaimachine en naai nu een kwart inch naadje breedte van de getekende lijn af,  zowel links als rechts van het lijntje.

hier heb ik een proefsteekje gemaakt om te kijken of het wel klopte, voordat ik met de hele rij de mist in zou gaan weer kon uithalen.

Eerst naai je alle blokjes aan de ene kant van de lijn onder tussendoor draadjes af te knippen, en dan knip je af en en naai je langs de andere kant van de lijn.  Kijk tijdens het naaien niet naar de naald, maar vlak voor het naaivoetje, als het daar goed gaat, gaat het een stukje verderop ook goed. Trek niet aan de stof tijdens het naaien! je bent de stof op het meest kwetsbaarste vlak aan het naaien, namelijk op de schuin van draad, en je wilt dat de blokken later haaks zijn, en niet golvend als het klokrokje. Dus laat het onder- en boventransport het werk doen, wil je stof begeleiden en heb je last van een zware vinger, gebruik dan een saté stokje, of het puntje van het tornmesje, dat altijd binnen handbereik ligt, uiteraard, maar waar heb je hem ook al weer gelegd?

Alle blokken zijn klaar? Wat ik doe is ze even onder de strijkbout leggen, gewoon de bout er kort op, zodat het mooi plat ligt, en de naadjes hun schrikmoment hebben. En dan het mes er in, precies op de getekende lijntjes doorsnijden maar.

En als je ze dan open legt, en perst….

bedek je de donkere hoek weer met een licht lapje, en dan ga je weer naaien en snijden

en open strijken, voorzichtig he,

mooi he? De oortjes (puntjes die uit het blok steken) knip ik gewoon af met een schaar. En jullie zagen op de eerste foto’s dat ik hele fijne speldjes gebruik, nou, ik ben hier zo een fan van, ze zijn zo dun dat ze absoluut geen gaatjes maken in de stof, ze glijden er doorheen als een mes door boter, zachte boter wel te verstaan. Alleen zijn ze kwetsbaar, ze overleven een tik van de naaimachinenaald echt niet, en die moet je dan ook gelijk weggooien, want braampjes aan naalden, daar worden we niet echt vrolijk van. Als je zuinig bent, doe je er jaren mee!
 
De speldjes zijn van Clover. Het flesje er naast is mijn vriendinnetje, ze ruikt lekker, en de naam zegt het al, geeft stevigheid aan de stofjes. Ik heb het bij Birdblocks in de winkel gekocht, ze hebben het in vele geuren.

En dat waren de vliegende gansjes.

De volgende stap is lichte blokjes tegen de zijkanten van de vorige keer gemaakte blokken naaien, makkie, alweer kettingnaaien!

Let op dat je geen hoekjes afnaait, als alles goed staat afgesteld en je hebt netjes gewerkt, moet het geen probleem zijn

Singertje was ook heel content

maar we zijn er nog niet, de vliegende gansjes mogen weer op tafel komen, en krijgen er een kleurtje van bij.

Zoals jullie zien leg ik het bonte driehoekje onderop, zodat ik tijdens het naaien kan beginnen op het deel met de meeste naadjes, de hobbel kan maar als eerste genomen worden en zo heb ik ook grip op de naadjes, dat ze niet de verkeerde kant opgaan tijdens het aaien.

Ik zet het voetje er op, houd met een vinger de draadjes achter het werk vast, naai 2 steekjes vooruit, 2 achteruit en dan weer vooruit, en op het andere einde van het deel steekt er dan een oortje uit van het onderliggend driehoekje, en de naadlijn loopt als je het goed heb gedaan precies in de kruising van beide lapjes. En dan voer ik het volgende blokje onder de machine door, zonder af te knippen.

Ene kant vastnaaien, andere kant vastnaaien, de boel strijken, oortjes afknippen en voila, wat een plaatje

Nog wat lapjes versnijden voor volgende maand, strijk de stof tevoren als er veel vouwen in zitten, zoals op de foto. Dit is een duidelijke vorm van  ”do as I say, not as I do”.

en dan kan alles in de ziplockzakjes en in de tas, wachtend tot de volgende maand

Rondingen

Toen ik dinsdagavond naar de bee in Heerle ging, had ik al een paar middendelen aan de meloenen vast gezet, de eerste de avond tevoren, en hoera wat ging dat lekker, ;

dit bleek een toevalstreffer te zijn, want de 3 hierop volgend wilden allemaal vriendjes worden met het tornmesje, de kruispuntjes sloten nergens lekker aan. Oefening baart kunst, en hierna ging het steeds beter, en op het eind van de bee maakte ik zowaar 2 gave blokken, diepe zucht. Donderdag heb ik lekker zitten naaien, blokken aan elkaar tot een lange slinger, hier kan je zien hoe ik het doe

en nu hangen er al twee rijen klaar, en nog 3 te gaan.
 
Het was rustig op de bee, want we waren met een kleine groep, maar wel allemaal heel druk bezig, als je op de stitchery foto (ansichtkaarten) klikt, kom je op de website van deze BOM


Tijdens het vastnaaien van de witte delen aan de meloenen moest ik bij de uiteinden op een kwart inch van de rand beginnen met naaien, en ipv er een stip te zetten met een stift oid zette ik een streepje met de scherpe rand van de liniaal door deze over mijn vinger heen en weer te trekken met het lapje er tussen, de stofrand precies op de kwart inch lijn.

ik houd wel van slimme truukjes.  Net als van lekkere taarten, mmm, ik wilde al jaren een carrotcake maken, een worteltjestaart, en helemaal nadat ik in New York eentje had geproefd die zo super zalig was, dat ik hem met moeite kon delen met de kinderen.  Normaal ben ik niet te beroerd om links en rechts te vragen of ze een hapje willen proeven, maar bij deze taart….. En hoera, ik heb een heerlijk recept van deze website uitgeprobeerd dat echt naar meer smaakt, zo zalig!

Omdat ik niet weet of je de taart met cream cheese frosting (dat witte spul) erop kan invriezen, besloot ik om maar de helft van de taart te ‘beleggen’, en de andere helft in een diepvrieszakje op te bergen.

en het stuk hierboven op de foto is gisteren schoon opgegaan, ooh, dat is veel te erg eigelijk, gelukkig zit het andere deel in de vriezer, om op moederdag te verorberen, hopelijk blijft de frosting zo lang goed in de koelkast, ik heb het in een afgesloten bakje gedaan. Misschien moet ik me meer zorgen maken over de duur van aanwezigheid dan over de houdbaarheid, het spul is crimineel lekker!

Schrikken en slikken

Heerlijk met een mok thee in de hand naar extreme home makeover kijken, ik kan daar zo van genieten, ook al gaan ze vaak zo over de top met alle gadgets in het nieuwe huis; het verbaasde me ook niet toen ik hoorde dat zulke high-tech opgepimpte huizen vaak in no-time ten prooi vallen aan inbrekers, vreselijk. Maar dit weerhoud de makers er niet van om door te blijven gaan met produvceren (of zijn dit herhalingen?) en zo kan ik lekker blijven kijken, met tissues binnen handbereik uiteraard, want het zijn niet alleen de labiele bewoners en de oververmoeide klussers die het niet droog kunnen houden bij de zielige verhalen.

Dat het soms ook horror is, blijkt wel uit de laatste aflevering die ik zag en waarvan ik foto’s heb genomen. Het eerste plaatje met de ‘klusser’ in beeld die niet kon kiezen welke van de twee kettingen hij die dag aan zou doen, toont een mooie Double Wedding Ring, en de tweede een lieve mandjesquilt tegen de slaapkamerdeur vastgeprikt

Er kan nog zoveel schimmel aan de muren zitten, de aanwezigheid van een quilt maakt veel goed. Maar dan zie je de ‘na’ beelden en ik snapte die vrouw helemaal, want waar de cameraman dacht dat ze uit verrukking met natte ogen haar handen voor haar mond sloeg,

wist ik dat het van angst en schrik was: “Waar is mijn mandenquilt en wat hebben ze met mijn DWR gedaan?” ging er door haar hoofd, want op haar bed lag een sprei uit de winkel. Gelukkig lagen haar quilts fris gewassen  en netjes opgevouwen in de kast om het hoekje in haar slaapkamer, moest ze weer janken opluchting alom.

over quilts gesproken…
Aart wees me een paar uur na het plaatsen van dit blogje op het feit dat Ty Pennington zijn eigen quiltstoffen lijn heeft, No Way! Dus ik google en wist niet wat ik zag, OMG wat een leuke stijl, klik hier voor de website, en als je dan rechts op het filmpje klikt, zie je een Ty met zijn haren netjes gekamd.
Over hyperactief en hypersnel afgeleid gesproken, ik kon het niet laten en moest en zou een Winding Ways blokje maken, snijdend van de hier gekochte Marti Mitchell mallen, even om te zien of de tip die ik ergens had gelezen inderdaad zo prettig was. Nou maakt half blogland dit blokje omdat het een bloggersblokje was, dus niks speciaals hieraan, en als je mijn proefblokje ziet

denk je ook “Ja oké, dat is een WW, nou en?” Nou, kijk nog maar eens goed naar de middennaad van het witte tussendeel. Huh, welke middennaad waar?  Precies! Die is er niet. Slim he, dat scheelt toch een extra laagje van naden in het midden waar je geen hangtieten problemen van krijgt tijdens het piecen, waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?  Ik ontdekte het op de blog van Sister’s Choice Quilts en ben er heel blij mee, en hoop dat ik ergens in blogland op mijn beurt ook weer iemand anders blij heb gemaakt.

B&B

Buit en Bezigheden. Een beetje een vervolg op het blogje van gisteren over Veldhoven, mijn buit: de mooie tas, de broche, de waskrijtjes, waarvan ik in eerste instantie dacht dat het de paintsticks waren, niet dus, twee mooie klosjes zijde garen van Yli en dan… de templates van Marti Mitchell voor de Winding Ways quilt, blokmaat 8,5 inch (21,5 cm) gekocht bij de Gelrebloem. Haha, ik zeg niks, maar zal er hopelijk snel iets meer over bloggen.

Oja, de tentoonstellingsfoto’s van Veldhoven van vorig jaar staan nu ook in  deze set van foto’s.

Gisteravond ben ik -terwijl de foto’s allemaal in ‘joeptjoep’ werden opgeladen- begonnen met de volgende stap van de Double Wedding Ring, namelijk de meloenen tegen het middendeel naaien, en zowaar lukte het me vrij vlotjes, ondanks een licht gehavende duim. Ik zie dat ik het naadje nog iets moet innemen, zodat het echt helemaal goed aansluit in de punt.

“Tuinieren is gezond voor je”, zegt men, maar dan moet je natuurlijk geen hout onder je duimnagel duwen tijdens het met blote handen graven van een wat groter gat, om de planten in te stoppen. Eerst een “au”, toen het stokje vanonder mijn nagel getrokken en snel het werk afgemaakt,  de tuinaarde rond mijn duim absorbeerde het bloed.  Je merkt pas hoe vaak je een ledemaat gebruikt als je er iets aan mankeert, maar ik klaag niet; Marlies zat vanmiddag op de bee met haar pink in een spalkje, tijdens het tennissen haakte deze achter haar broekzak, net toen ze lekker fel uithaalde, en “krak”, standje abnormaal, gebroken en pees afgescheurd. Zij is veel verder van huis, hoewel, de bee was deze keer bij haar thuis, en we zaten heerlijk in de tuin; Miranda was met haar grote applique blok bezig, en Marlies en ik lieten alleen onze ogen, oren en kaakspieren werken, oja, en liters thee gedronken

Ik had mijn Frederike meegenomen,

maar om een lijmpen en later naald vast te houden heb je kracht in de duim nodig, en het lukte me niet, dus jammer maar helaas. Hoewel, helaas, niet echt! Nu nam ik de tijd om aandachtig in het blad (een oude Burda) te kijken dat Marlies had gepakt na het zien van mijn eerste halve DWR blok. Kijk eens wat een mooi quiltpatroon,

na overtekenen op plastik zie je hoe perfect het past; de blokken hierboven moeten nog tegen elkaar genaaid worden, dus het witte deel is dan kleiner.
Nee, dat zijn niet mijn handen, kijk maar, de mijne zijn bruiner van het buiten werken, dit zijn de blanke handjes van mijn ‘ginger’dochter, (en dan zie je gelijk dat haar duim normaal geen gekke stand heeft als op de foto hierboven, ze heeft gewoon een beetje hyperflexible gewrichten)

en nu ga ik lekker bankhangen, Zopje heeft me gemist met al dat weg zijn en boven achter de pc/naaimachine zitten, dus even quality time voor mijn kwijlende, spinnende zwarte haarbal.

Nagenieten van Veldhoven

Wat een geweldige dag was het zaterdag voor mijn moeder en mij, we stonden al voor 10 uur in de hal

(nee, het ligt niet aan de bril/verbinding, het is gewoon een wazige foto) te wachten om doorgelaten te worden door een meneer die de doorgang blokkeerde, wat een macht, hij genoot zichtbaar van al die ongeduldige dames.  Klokslag 10 uur stapte hij opzij, de dames staken de handjes in de lucht om de polsbandjes te laten zien, en zo schoten we door de fuik, de quilts tegemoet. Hilde stond met de kraam van de organisatie en had in de verkoop hele mooie speldjes en tassen, en vast nog meer, maar mijn moeder en ik vielen als een blok voor de tas; nog geen minuut binnen en de portemonnee werd al getrokken.  We werden hierna opgevangen door ‘Joke uit Zweden’, zoals ze zich zo mooi voorstelde aan mijn moeder,

en we gingen even lekker zitten met een mok koffie om bij te kletsen, ik stootte in alle opwinding de koffie bijna allemaal uit de mokken toen ik aanschoof, de eerste vlekken op het hagelwitte tafelkleed, de stemming zat er al snel in. Met twee Amsterdammers aan tafel geen gebrek aan gespreksstof, en een half uur later besloten we aan te vallen op de quilts, Joke had andere slachtoffers gevonden om tegen aan te praten zag quiltvriendinnen die ze al lang niet meer had gezien,

en we lieten haar in goed gezelschap achter. Met een “we zien mekaar weer om half 1, in de eetzaal, liepen we richting de grote zaal, maar bleven stilstaan bij 2 dames achter een spinnenwiel, even praten, ze had een prachtige angorakonijn bij zich, waar ze ook draad van spon, van de haren.

Een mevrouw was een draadje rond een kartonnetje aan het winden, en toen bleek dat ze op deze manier broches maakte, zo kunstig, ik besloot een mooie uit te zoeken en spelde hem gelijk op

en zo maakten we samen een rondje door de kleine zaal, genieten van de bekende quiltster wiens naam mij is ontschoten met hexagonnetjes,

ze prikt eerst alle losse hexjes op de lap die over een soort foamboard zit, om zo haar ontwerp te maken. Denkend dat we beginners waren begon ze vanaf stap 1 uit te leggen hoe het in zijn werk gaat met hexjes naaien, ik durfde niks te zeggen en knikte maar, ze was zo vriendelijk bezig.

We doken hierna de grote zaal in en lieten ons overdonderen door mooie quilts, en ook even een brok in de keel moment bij het zien van de ‘condoleance’ tafel van Ina Klugt, en haar vele quilts.  Ik denk niet dat ik van al haar quilts een foto heb genomen, af en toe afgeleid door een bekende stuiterde ik als een pinbal langs de quilts.

Je mocht niet van alle quilts een foto maken, ook al was dit niet overal even duidelijk aangegeven, ik heb vast ook hier en daar een foto die er door is geslopen, helaas.  Als je niet wilt dat er een foto van gemaakt wordt -een in deze tijd haast onmogelijke wens-, laat ze dan lekker thuis liggen. Dat is toch net zoiets als de kooi van de voliere open zetten en de vogeltjes verbieden er uit te vliegen.  Daar waar dames bij hun tentoonstelde quilts zaten met een tafeltje heb ik een cd’tje gekocht van hun quilts, en toen mocht ik wel een foto maken. Niet van de werkstukken van Wil Fritsma,  ”profiteer van de gratis reclame van de bloggers en facebookers”,  is mijn tip, maar ja, wie ben ik.

De quilts van Colette Berends hebben al jaren een grote aantrekkingskracht op me gehad, en nu hingen ze allemaal bij elkaar, het was genieten! Een postuum eerbetoon.

De quilts van Dinner at Eight Artists Leslie en Jamie spraken me enorm aan, wat een kleuren en wat een fantasie en humor!

Van de Belgische vereniging hingen er ook quilts, helaas was toen mijn harde schijf te vol om het helemaal te laten doordringen, anders had ik echt veel meer foto’s gemaakt, maar dit was de uitdaging van hun groep: neem uit een willekeurig tijdschrift een idee voor een quilt van bladzijde 23, wat een vondst!

De prijswinnaars van vorig jaar hingen er, de quilts dan toch, en hier heb ik schandalig weinig foto’s van gemaakt, ik had maar 1 volle accu waar ik het de hele dag moest doen. Wel foto’s van de quilts van Di Ford en haar DH, waar ik ook even een praatje mee heb gemaakt, arm mens, wat zal zij blij zijn geweest toen de dag weer om was, zoveel geklets aan je hoofd de hele dag door. En nog zoveel meer gezien, kijk zelf maar verder

Twee quilts die van mij wel een lintje mogen krijgen (en dan laat ik even de quilts van Colette buiten beschouwing, want dat zijn stuk voor stuk juwelen),

Wil je de foto’s los zien, en niet in een slideshow,  Klik hier om in mijn fotoalbum te komen, en dan kan je een klein vierkant fotootje aan klikken, en dan krijg je hem groter te zien, en door er nogmaals op te klikken kan je rechts boven op View all sizes klikken, en dan kan je zelf kiezen.  Wil je hier de slideshowtoer nemen, dat kan door op het slideshow icoontje rechts boven de foto’s te klikken. Veel plezier!

Morgen komt er een klein vervolg, ook met de link voor de foto’s van vorig jaar.