Drukke tijden

Mijn al sinds 1983 in Australië wonende vier jaar oudere zus is samen met haar man naar Nederland gekomen vanwege het aanstaande 60 jarige huwelijksfeest van mijn ouders.  Rhea (dochter van mijn zus) is met haar verloofde Jess op eigen gelegenheid gekomen en logeerden afgelopen zondag op maandag bij ons, net als mijn zus, terwijl mijn zwager Engeland onveilig maakte met familiebezoek aldaar. Mijn nichtje en vriend reden maandag naar mijn ouders voor een logeerpartij, Patricia blijft bij ons de rest van de week, zodat we even bij kunnen praten; een gat van 7 jaar vul je niet op in een dag tijd.

Ik laat jullie even met rust, zodat jullie bovenstaande zinnen even kunnen laten bezinken of zelfs nog een keer opnieuw lezen, want dat was wel erg veel informatie.

We gaan verder….

Maandagochtend was het haring happen op de Roosendaalse markt die omgebouwd was tot kermisterrein (de op 3 na grootste kermis van Europa, of van Nederland?), en wonder boven wonder vielen onze Hollandse nieuwe heel goed in de smaak bij de Australiërs, de jongelui aten het heel voorzichtig -samen 1 broodje- tussen een wit kadetje, mijn zus en ik hapten er lekker van. 
IMG_5436 IMG_5437 15193409991_4913d921c9_o
Maandagmiddag was het een verrassing voor mijn ouders dat behalve hun kleindochter met verloofde
IMG_9015
óók hun eigen dochters op de stoep stonden, we konden zo mooi meehelpen met het opeten van de appeltaart die mijn moeder net uit de oven had gehaald, alhoewel de maat van taartpunten gesneden door mijn zus niet echt indruk maakte op de taart; hier is duidelijk te zien waarom mijn zus maat 38/40 heeft en ik 44/46, alles met mate…..diepe zucht.
IMG_8989 IMG_8992
Quilts werden bewonderd, uiteraard
IMG_8995 IMG_9010
De dag ging veel te snel om, we vertrokken na het avondeten, want de volgende dag stond ook weer heel vol gepland.

Dinsdagochtend 9 uur reden we met geprinte e-tickets in de tas naar Arnhem, de quilttentoonstelling in de Eusebiuskerk was zeer de moeite waard, gelukkig quilt Patricia ook, anders had ze het zwaar deze dag. Ik hoopte ergens op het zien van een Dutch Treat quilt, die blauw-witte reverse appliqué, van het boek van Judy Garden (klik hier), want mijn zus heeft hem -op de border na- klaar en zoekt inspiratie om hem machinaal door te quilten.

Klik op de foto hieronder, (waar Patricia een quilt aait, Sylvia staat er achter) om in het album te komen waar ik 412 foto’s van de tentoonstelling in heb gezet
IMG_9348
Na afloop gingen we nog op bezoek bij een neef net buiten Nijmegen, waar we hartelijk ontvangen werden en een hele gezellige avond hadden; tegen middernacht schoven we de oprit op, het was een drukke maar super gezellige dag!

Mijn buit van de quilttentoonstelling -gekocht van het verjaardagsgeld van mijn ouders- ligt me toe te grijnzen, ze zijn blij met hun nieuwe huis, het bruine voorwerp onder het boekje heeft niks met quilten te maken, hoewel wij quilters er niet vies van zijn, het is een koekje genaamd “Arnhemse meisjes”, net zoiets als een kletskop, maar dan anders….
IMG_9455

Mini bee maar maxi blog

Zondagmiddag ben ik op bezoek geweest bij mijn ouders, de kattenquiltjes werden goedgekeurd, de kopjes koffie met gebak lieten zich goed smaken, en we zijn toen naar boven gegaan naar de naaikamer, want er moest gewerkt worden. Eerst werden de andere quiltjes bekeken, oei, wat zijn ze mooi, en wat zijn ze geweldig met de snorharen en glinster ogen! Deze quiltjes zijn hier als complete pakketjes gekocht op de quiltshows afgelopen jaren
De Podcats:
IMG_8879 IMG_8880
Le Arti-Chat:
IMG_8877 IMG_8878
Purrsimmon:
IMG_8875 IMG_8876
Pepper Puss:
IMG_8871 IMG_8874
Stalker:
IMG_8872 IMG_8873
Pumpcat:
IMG_8870 IMG_8870
Eggplant Pur-mesan:
IMG_8869 IMG_8869
En dan de drie die ik net had gebracht en nog versiert moeten worden (zie vorige blog voor meer foto’s)
IMG_8859 IMG_8858 IMG_8857
De Japanse huizenquilt van Yoko Saito (allemaal handwerk) hing tegen de designwall aan, nog meer genieten.
IMG_8881 IMG_8883 IMG_8882
Er moet nog het eea vastgenaaid worden, dit gaat mijn moeder op het Belgische quiltweekend doen in Oktober; ik heb een inch maatje erbij gehouden, zodat jullie kunnen zien hoe klein bv de katten zijn. Niet normaal meer!
IMG_8884 IMG_8885
Daarna gingen we echt aan de slag, genoeg gekwijld, ik heb het laatste quiltje wat op de naaitafel lag afgewerkt, een bloemkoolkat, zo grappig! In het witte lijfje moesten rondjes gequilt worden, en de blokjesrand riep ook om een steekje, mijn moeder had rond de kat zelf al gemeanderd.

Het was even wennen op een andere naaimachine quilten, mijn moeder heeft wel net als mij een Bernina, maar ik heb er eentje met BSR voet, een steekregulator, de Aurora 435 , de Anniversary Edition, opvolger van de 440 QE, verder is het een gewone naaimachine, hij heeft een ietsje grotere werkgat dan de oude naaimachines, bijna 8 inch van naald af gemeten. Ik neigde in het begin naar te grote steken, maar al snel had ik het ritme te pakken en was het quiltwerk klaar, de rand heb ik met boogjes en kleine boogjes gedaan, zoals ook het origineel was gequilt, ongeveer…
IMG_8864 IMG_8867 IMG_8866
daarna heb ik de biezen en ophangsleuf gesneden en er opgenaaid, en toen was het alweer half 5, twee uur zijn zo om! Nu kunnen ze versiert worden met glittersteentjes (op de ogen), en ze krijgen ook nog snorharen.
Mijn moeder zat in een luie stoel in het zonnetje te naaien, ze was de labels aan het opnaaien van de quiltjes die ik net had gebracht,
IMG_8861 IMG_8868
Ze showde me ook nog haar gehaakte deken,
IMG_8862
hij is op een klein stukje rond de rand na klaar; ze heeft hetzelfde probleem als ik, ook hier is het zo moeder zo dochter; na een korte tijd haken krijgt ze veel last van de polsen, ze haakt ook maar korte stukjes per keer. Ik heb het al zo goed als opgegeven, mijn deken ligt in een la uit het zicht, want anders pak ik er toch weer naar, en krijg ik er ‘s nachts spijt van. Jammer maar het is niet anders, er is nog meer dan genoeg wat we wel kunnen en leuk vinden! Van mijn vader kreeg ik een grote tas vol rabarber en appels uit eigen tuin, lekker voor taarten en appelmoes, of om zo te eten, heerlijk, het was en is nog steeds genieten!

Tevreden

Het handwerken zit me in de genen, mijn moeder is ook altijd met iets bezig, haakwerk, stoffen verven en ook quilten; de Garden Patch Cats quiltjes van thecontentedcat zijn denk ik haar favoriet, hoewel ze de huizenquilt van de BOM van Yoko Saito ook een genot vindt om aan te werken.

Met het afmaken van de kattenquiltjes zit wel een tijdsdruk, ze wilt ze namelijk uitdelen aan haar tien kleinkinderen half September, ze mogen er allemaal eentje uitzoeken. Vorige week heb ik er drie mee naar huis genomen om door te quilten en af te biezen, wat bij zulke kleintjes zo leuk is om te doen. De Concord kitties kregen cirkels, geïnspireerd door de print op de stof, heel leuk om te doen, maar het vergde wel concentratie om steeds keurig op de gestikte lijnen te blijven om zo op een andere plek een volgend rondje te maken. Ze zijn ook niet allemaal even rond, maar dit valt in het grote geheel niet op. Ik ging zo lekker dat ik zonder nadenken de rand er ook mee bedekte.
IMG_5216
De Boscat quilten ging niet gelijk naar mijn zin, ik vond het garen er heel mooi bij passen, maar het patroon dat ik had gekozen was te hevig aanwezig, dus uithalen maar weer
IMG_5244 IMG_5246
Tijdens een kopje koffie schoot een ander idee in mijn hoofd: wat als ik de lichte vlokjes op de stof gebruik in het quiltpatroon, als kleine vuurvliegjes, en zie
IMG_5254 IMG_5261
Het quiltpatroon voor de rand vond ik bij de website van Lori Kennedy, hier leer je hoe je stap voor stap een ingewikkeld uitziend patroon kan quilten, zo leuk!

Eerst moest ik golfjes quilten in de rand, dat is niet lastig, wel lastig is het regelmatig maken, ondanks de gekraste lijntjes; daarna kwam er een rij boogje-lobjes-boogje langs de golfjesrand, aan allebei de zijden. Ik had maar ruimte voor 2 lobjes ipv drie, dus werden het bij mij hartjes, op de website van the inbox jaunt waren het er drie.
IMG_1760 IMG_1761 IMG_1762 IMG_1763
Niet helemaal regelmatig, maar ik was zeer tevreden, vooral hoe de hoeken waren geworden viel me niet tegen! En terwijl Zopje zorgde dat de andere quiltjes plat bleven, kwam quiltje nummer drie aan de beurt, de Banana Cat.
IMG_1721 IMG_5237
Het stralenpatroon was een idee van mijn moeder, ik heb voor het centrum het punt onder de poot van de kat gekozen, zodat de lijnen niet te dicht bij elkaar zouden lopen in het midden. Ik wilde geen lijnen tekenen, en dacht aan hoe een longarmquilter het doet, langs een liniaal naaiend, en zo heb ik het ook gedaan. Een beetje onhandig daar waar ik echt op het randje zat, maar met rustig aan gas geven lukte het prima, en het scheelde ook dat ik maar korte stralen hoefde te maken. Bij sommige delen hupte ik over ipv langs de rand doorquilten tot ik de volgende straal kon starten.
IMG_5222 IMG_5233
Loki kwam toen ik met de biezen bezig was er gezellig bij liggen, het uitrekken voordat ze weer op muizenjacht ging vond ik minder gezellig
IMG_5285 IMG_5283
De biesjes heb ik van een enkele stoflaag gemaakt, ze hebben niets te lijden als wandquilt, ‘k heb ze aan de voorkant opgenaaid, naar de achterkant omgeslagen met de vouw van de onder geslagen naad een paar mm over het stiklijntje vallend, vastgespeld, en toen via de voorkant vastgenaaid. Hierbij naai je met een stiksteekje zo dicht mogelijk tegen de bies aan, en naai je in een kleur die past bij de bies, het liefst een tintje donkerder, zodat het een schaduw van de bies lijkt.
IMG_5281 IMG_5282 IMG_5287 IMG_5292
Alleen bij de eerste zat ik niet op te letten, en moest ik de bies er tegen de voorkant met de hand tegennaaien
IMG_5278 IMG_5288
Alle quiltjes heb ik een paar uur onder een natte handdoek laten rusten, toen de handdoek er af gehaald, gecheckt of het quiltje nog mooi vierkant en plat was, en zo de hele nacht laten drogen. Voordeel van de natte handdoek: het quiltwerk komt mooi tot z’n recht en het quiltje hangt lekker plat tegen de muur.  Nadeel.. ja, dat zit er soms ook aan, bv als je een stofje heb gebruikt dat niet kleurvast is, je hebt dan geheid prijs, de kleuren lopen niet alleen zijwaarts uit, maar ook de diepte in, en dat zie je op de achterkant terug.  Het enige dat dan rest is de quilt toch maar in de wasmachine te stoppen, zelf doe ik er dan colorcatchers en een schepje Vanish in de trommel bij (met dank aan Merel van Birdblocks voor de Vanish tip), en dan is het ongelukje weer opgelost.  En hier zijn ze dan, klaar voor vertrek naar hun huis.
IMG_8859 IMG_8858 IMG_8857
wordt vervolgd

Dag lieve Julie

Toen ik in Brighton met mijn zieke quiltvriendin whatsappte, kon ik niet vermoeden dat dit de laatste keer zou zijn dat we contact hadden met elkaar. Ze was blij met de foto’s van Brighton die ik haar toen doorstuurde, “zo was ze in gedachten toch nog even in haar geliefde (geboorteland) Engeland”, zo whatsappte ze.

Ze kreeg begin van het jaar te horen dat ze ongeneeslijk ziek was, en had gekozen voor een boek in de tuin, ipv ziekmakende behandelingen die toch niks zouden opleveren; we zagen mekaar begin juli bij het afgeven van deze quilt. Ze was er aan begonnen, maar had halverwege het maken van de blokken geen puf om hem af te maken, en dat hebben wij “meisjes van de bee” toen voor haar gedaan. Tijdens het naaien belde ze nog, en met Julie op de speakers was ze er toch nog bij. Hij was extra speciaal voor haar omdat ze de stoffen van haar moeder had gekregen, en nu kon ze er toch nog van genieten, zei ze.
IMG_4699

Julie lag in een mooie rieten kist, de toespraken bij het afscheid waren ontroerend, en het besef dat Julie echt dood was drong pas goed door toen we de aula uitlopend langs haar kist haar foto zagen staan. Ze komt echt nooit meer langs op de bee, we zullen haar toch zo missen. Dag lieve Julie
Julie3
Julie15

Handig

Op een van de laatste dagen van onze vakantie in Engeland, in Canterbury, had Suzanne twee bollen wol gekocht, hele mooie van Sirdar, Indie, en ze aaide het bijna verliefd. Ze kreeg van mij een boekje van Myboshi, twee lachende mannen op de cover, met hun zelf gehaakte mutsen, omdat ik dus dacht dat ze een muts wilde haken. Op deze foto staat ze in een andere winkel wol te aaien
IMG_8761
We waren net een dag thuis van Engeland, toen Suzanne haar haakwerk liet zien met de droge opmerking: “Ik denk niet dat ik er een sjaal uit kan halen…” amper 30 cm lang en nu al 1 bol op.

Ik keek op de website van de winkel waar deze wol vandaan kwam, maar ze hadden er geen bollen meer van in deze kleurnummer, en toen ben ik verder gaan zoeken. Suzanne had ondertussen ook al een webwinkel gevonden in Engeland, voor 4,29 kon ze er zo nog wat kopen, zei ze, en ik ben blij dat ik zei dat ze even niets moest bestellen, omdat ik zelf ook even wilde zoeken, want zie: Bij WiseBadger was uitverkoop en daar kon ik deze bollen voor bijna de helft van de prijs aanschaffen! Er zou waarschijnlijk wel een verschil in tint te zien zijn, omdat deze bollen niet uit hetzelfde verfbad kwamen, maar voor een sjaal zou dit geen ramp zijn.

Op 29 Juli ging het de deur uit en op 1 Augustus kreeg ik het pak met wol al binnen, super, zo snel, en met twee extra bollen erbij, omdat ik een foutje had gemaakt met bestellen. Eerst 1 en daarna nog 9 besteld, en voor beiden apart portokosten betaald; na e-mail contact werd het als 1 pakket verzonden, en het teveel aan porto (net geen 4 pond)  zou in de vorm van wol erbij gedaan worden. Zo lief dat ik dus 2 bollen kreeg! Ik kan het iedereen aanbevelen, kopen bij WiseBadger, zo behulpzaam en vriendelijk.

IMG_5112
Suzanne zat toen nog op vakantie in Rome, maar twee dagen na thuiskomst was de sjaal al af, en de muts bijna,
IMG_5177 IMG_5176
hoezo verslaafd? En met nog ruim 6 bollen over kan ze nog vooruit!

Brighton

In Brighton hadden we (de ouders) een room with a view in het Queens hotel, de kinderen (zoon en dochter) deelden een andere kamer een eindje verderop in de gang aan de zijkant van het gebouw, en hadden dus ander -minder fraai- uitzicht en helaas geen Wifi.
IMG_8452
We hadden uitzicht op de pier, en als we verder naar rechts zouden kijken, zou je de oude verbrande pier nog kunnen zien, maar helaas
IMG_4781 IMG_4782 IMG_4783
De ramen konden -ondanks de hittegolf- niet verder open dan deze kier van amper 10 cm, dus er uit hangen voor een mooie foto zat er niet in, de kier was voor maar 1 ding goed vonden wij: ongewenste gasten buiten houden.
IMG_4784 IMG_8457
Je ziet hem denken, “is dat niet dat mens met de noodels van een paar jaar geleden?”
IMG_8455
Dat zou mij geen tweede keer gebeuren, hoe lekker ze ook waren, en dus aten we ‘s avonds binnen op de pier, heerlijke fish& chips, met een lekkere salade
IMG_4787
De volgende dag was mijn verjaardag, we maakten er een ontspannen doch informatief dagje van, door hoeden te passen en deze gekocht:
IMG_8459
terrasje gepakt, lekker lunchen in de schaduw en we hebben een bezoek aan the Royal Pavilion gebracht, heel mooi!  Binnen mocht je helaas geen foto’s maken, maar op deze blog kan je er heel veel bekijken; er zijn altijd wel mensen die zich nergens wat van aantrekken,  het is misschien niet zo netjes van mij om dit te delen, maakt dit me nu net zo slecht?
IMG_8478
Ons hotel lag tegen de wijk “The Lanes” aan, het begin van Brighton in de 18e eeuw
IMG_8483
en hier zouden we de volgende avond the Gost Walk gaan meemaken; je hoefde niks af te spreken, gewoon voor de pub staan om half 8 en dan kon je meelopen met een gids. We maakten alvast een oriënterende wandeling door die wijk, vol van smalle straatjes, pubs, antiekwinkeltjes, heel veel juweliers en een allerschattigst vintagekledingzaakje
IMG_8487 IMG_8488
nee, niks gekocht of gepast, ik vond het te warm om rond te kijken, en dacht dat het er nog wel van zou komen de komende dagen, niet dus.

We aten bij een Italiaans restaurant, alwaar buiten een groepje zigeuners muziek stonden te maken, na het spelen van 1 nummer gingen ze met de pet rond en liepen verder, we waanden ons in Rome…
IMG_8494

Om half 1 ‘s nachts werden we ruw uit onze slaap gewekt door het brandalarm dat een hels gegil maakte in onze kamer en het licht was ook overal volle bak aan; het duurde een minuut of twee, hooguit drie. Ik stond al binnen een paar tellen aangekleed naast bed, en terwijl ik haastig mijn schoenen aanschoot om naar de kamer van onze kinderen te gaan, hing DH aan de lijn met de receptie.

Het was vals alarm, zei hij, maar ik wilde toch even onze spruiten checken, want voor hetzelfde geld waren zij al de trap af op weg naar de uitgang. De deur naast onze kamer sloeg open en een man en vrouw keken met geschrokken blikken mij aan, ieder met een koffer in de hand en jassen aan. Ik zei dat het vals alarm was, dat er niks aan de hand was, maar ze negeerden mij en liepen naar de lift (!).

De kinderen waren gewoon in hun kamer gebleven, merkte ik luisterend bij hun deur; dat het alarm al na een paar minuten was gestopt was voor hun het teken dat er niks aan de hand was, “anders zou het wel blijven doorgillen”, vertelden ze aan de ontbijttafel. Suzanne had bij het horen van die herrie en zien van al dat licht de dekens over haar hoofd getrokken en was in bed blijven liggen. Hmm, niet zo’n strak plan als het geen vals alarm was geweest, enfin, gespreksstof genoeg tijdens het ontbijt, waar we heel veel slaperige hoofden in de ontbijtzaal voorbij zagen komen, en ook boze blikken bij vertrekkende gasten….. Je maakt wat mee in Brighton.

Net als in een film

In de treintunnel stonden we achter de auto van een 60+Italiaans echtpaar, nog voordat de trein het kanaal onder reed kwam de picknickmand tevoorschijn vanuit de kofferbak, waarbij de klep rakelings langs onze motorkap omhoog zwiepte.
IMG_4779
De corpulente man gekleed in een strak zittende witte overhemd en een donkerblauwe broek haalde een tomaat en een bol mozzarella tevoorschijn en verorberde deze in een noodtempo; met een geruite zakdoek veegde hij omslachtig zijn hele gezicht af, het was zo te zien een erg sappige hap geweest.

Al die tijd stak er uit de passagierskant van de auto een reusachtige in een rok omhulde en heen en weer wiegende derrière naar buiten. Mijn fantasie sloeg op hol, wat was ze toch aan het doen, luiers van een vijfling verschonen of zo? Ze was de 60 ruim gepasseerd, en in Italië kan alles, maar nee, ze was koffie aan het zetten.

Na 5 minuten van heupwiegen kwam de rest van de vrouw uit de auto met twee bekers koffie in haar handen. Dat denk ik tenminste, dat het koffie was, ik ken geen theedrinkende Italianen.
De man verbrande met de eerste slok zijn mond, keek boos opzij naar zijn vrouw, maar zijn blik veranderde razendsnel naar begerig toen er een in zijn ogen zeer bevallige vrouw langs kwam lopen; het was wringen met de mollige vrouw en het corpulente echtpaar op het smalle pad naast de auto. Hij vond het duidelijk geen straf, een grijns van oor tot oor toen hij de vrouw wat toesprak, de ogen van zijn wederhelft spoten vuur, hij kreeg een por in zijn zij, maar dit deerde hem niets.

Hij keek de vrouw, die stoïcijns voor zich uitkeek, na tot ze uit het beeld was verdwenen, en dronk grijnzend zijn koffie op. Tot zichtbare ergernis van zijn vrouw kwam de dame ook weer terug, en het schouwspel was weer geweldig; boze blikken, kwijlende man, en zag ik daar een tik op de bil? Maria Calas zong in onze auto Un bel di met een passie dat perfect paste bij het tafereel wat zich als een Italiaanse film voor ons afspeelde, als het slotnummer tijdens de aftiteling.